_ روزی که خبر ازدواج تو و بارمان رو متوجه شدم نزدیک بود دو تا شاخ رو کله م سبز بشه….از بهشدت وقت پیش اسم مبینا و بارمان رو هم بوده، در ثانی چند روز قبل از عقدتون بارمان بهم زنگ زد اما هیچی از دوست داشتن تو بهم نبیان کرده بود….نمیدونم شایدم من اینجور فکر میکنم، اما به نظر من ازدواج شما بر پایه ی دلبسته شدن نبود، یعنی از طرف بارمان نبود، اون به خاطر ابروی خانواده ش هر کاری میکنه…اینکه به سرعت تو رو راضی کرد که ازدواج کنین بعدم خیلی زود بچه دار بشین فقط و فقط یه قلبیل میتونه داشته باشه اونم اینکه میخواست تو رو کنترل کنه و تحت نظر خودش باشی، وگرنه تو کت یکی مثل من نمیره بارمان رو در روی حاج رستایی بایسته و با دختری که اینهمه حرف پشت خودش و مادرش باشه ازدواج کنه، غیر از اینکه بین بد و بدتر، بد رو انتخاب کرده باشه….
تبسم تلخی رو لبهام میشینه، حس کسی رو دارم که انگار کم کم داره جون میده و تموم میشه، بارمان نمیتونه با من همچین کاری کرده باشه…امکان نداره که همچین کاری کنه…اون منو دوست داره…خودش بهم گفت…چندین و چند بار هم اضافه کرد….به خاطر من با همه درگیر شد…فقط به خاطر اینکه منو دوست داره…
_ بارمان میدونست که دیر یا زود تو حقیقت رو میفهمی..برا همینم قصد کرد زود بچه دار شین….به هر حال یه مادری که شرایط نگه داری از بچه رو نداره بسیار راحت میشه ساکت نگهش داشت…من تو این دادگاه ها مو سفید کردم طلوع، دیدم مادرهایی که پا گذاشتن رو قلب و جوونی و عمر و حق زندگی خودشون، فقط برا نگه داشتن بچه هاشون…..بارمان یه فیلم واضح از تجاوز ساره داره ولی راضی به تحویل دادنش نیست…از اصلانی که اونجور ناجوانمردانه به عمش تجاوز کرده گذشت فقط و فقط به خاطر پدرش، میدونست پای اصلان برسه به دادگاه هر چیزی رو که از پدرش میدونه میگه، میگه و حاج حمید رستایی بزرگ زمین میخوره، اما این کار رو نکرد…..
نمیدونم از شوک حرفایی هست که متوجه شدم یا ضعفی که از صبح گریبان گیرش شدم….هر چی هست باعث میشه حالت تهوع بگیرم….نفس های عمیقی که میکشم بی فایده ست….محتویات معدم به سمت دهنم هجوم میارن، به سرعت در و باز میکنم و لبه ی جوب میشینم…شروع میکنم به بالا اوردن و چیزی جز اسید معدم نیست که از دهنم میریزه….دلم مرگ میخواد حتی با وجود بچه ی تو شکمم….میبینم که به سرعت از ماشین پیاده میشه و جلوم قرار میگیره…همه ی این چند ماه زندگی جلو نگاهم رد میشه….اوایل رابطم با بارمان، اون ازم متنفر بود، بهم تجاوز کرد….واقعا چی شد یهو گفت عاشقت شدم….من اصلا بچه نمیتمایل داشتم…بهش هم بیان کردم ولی بدون اینکه بخوام کار خودش رو کرد…
نگاهمو میدوزم به آسمون….میخوام از بین ستاره ها به خود خدا برسه….آخه این دنیا و آدماش چی از جونم میخوان….
دستمو به زمین میگیرم و بی توجه به محمدحسینی که یک کلمه از حرفایی که میزنه رو متوجه نمیشم، کشیده میشم….نگاهم همچنان به بالاست و کف دست خودم نیست که با تمام بی توانی و بی جونیم شروع میکنم به جیغ کشیدن……
_ خداااا…..چی از جونم میخوااای….مگه من بندت نیستم….چرا پس تمووم نمیشه.. جونمو بگیر و راحتم کن..خسته شدم دیگه زیستن….خسته شدم دیگه…بسمه…بسمه….
آوام کم کم تحلیل میره که بازوم توسط محمدحسین کشیده میشه و تو آغوشش فرو میرم…..
_ اروم باش دختر….بیا بریم بالا یه چی بدم بخوری…داری میلرزی…..
به خودم میام و سریع از بغلش بیرون میام…
سمت ماشینش میرم و دفتر مادرم رو همجاده با کیفم برمیدارم….من یه دختر بدبختم که یه مادر بدبخت داشت و قراره یه دختر بدبخت دیگه رو به جهان بیارم….
بی توجه به آوا زدن های محمدحسین ازش دور میشم…..
کمرم و پاهام از اینهمه جاده رفتن درد میگیره….تا دیروز وقتی میتمایل داشتم از اتاق خواب تا اشپزخونه راه برم باید نق نق بارمان رو به جون میخریدم….اما الان اینقده جاده رفتم که زیر شکمم درد گحرکت کرده….یعنی باور کنم دوستم نداشته….پس چرا باورش کردم من….حیات مشترکمون رو که بالا پایین میکنم بهشدت جاهاش بوی دلدادگی نمیداد….
قدمام کم کم بی جون میشن و پای درختی رو چمن ها میشینم….قرار گرفتنم هموقت میشه با خیس شدن همه ی لباس هام…..ولی مهم نیست….هیچی دیگه مهم نیست….پارک شلوغه و هوای خوب پاییزی مردم رو بیرون کشونده و بیشتر جاهاش رو خانواده قرار گرفته….
دفتر رو از کیفم در میارم و میخوام شروع کنم به خوندن که نور ضعیف پارک باعث میشه نوشته هاش رو خوب نبینم…
موبایل رو بیرون میارم که با مشاهده کردن صفحه ی روشنش متوجه دویست و هشت تماس از بارمان میشم….
میخوام چراغ قوه ش رو فعال کنم که بازم زنگ میخوره….
سرمو تکیه میدم به تنه ی درخت پشت سرم و ایکون سبز رو فشار میدم و موبایل رو می چسبونم به گوشم…
تا چند ثانیه اول فقط صوتی قد بلند نفس کشیدن میشنوم……
_ کجایی؟…..
میفهمم که صداش از پشت دندون های کلید شده از خشم بیرون میاد…..
نفسمو آه مانند بیرون میدم و لب میزنم: نترس بارمان رستایی، نترس، من جایی نمیرم….یعنی جایی ندارم که برم…..تو که اینو خوب میدونی،دیگه چرا مضطربی…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن