رمان طلوع پارت ۱۴۴

*

_ می تونی قد بلند شی؟…

سرم رو به معنی آره تکون میدم و با کمک کف دستام کشیده میشم….برعکس من که آزردهی چمبره زده گوشه ی دلم، بارمان و خواهرش خوش حال خوش حالن….

از اتاق بیرون میزنم و با مشاهده کردن وسایل جمع شده کنار در نیش اشک به نگاهام هجوم میاره….باید اعتراف کنم از همین الان قلبم برا این خونه تنگ شده…..برا آشپزخونه ی نقلیش….برا سالن کوچیکش…برا حیاط زیبا و با صفاش…..هنوزم نمیدونم بارمان چطوری خونه و نمایشگاه رو پس گراهی شد….برا اون خیلی خوش حالم و برا خودم نه…..

با لب های آویزون سمت در میرم….

کف دستمو به نرده میگیرم و و چند پله ی ورودی رو پایین میرم….یه ساعت پیش از روژین خواهش کرده بودم باغچه رو آب بده و حالا بوی خاک نم خورده تو حیاط پیچیده و من با هر دم و بازدم جون تازه ای میگیرم….

_ خوش حال نیستی از اینکه میریم خونه ی خودمون…..

با گوش دادن صداش اونم بغل گوشم میخوام بچرخم که نمیذاره و از پشت بهم میچسبه…..

_ کی اومدی؟…..

_ اینقده محو حیاط بودی که صوتی بسته شدن در هم نگوش دادی؟….

سرم رو میچرخونم و میخوام حرفی بزنم که شتاب‌زده لبهام رو میبوسه و عقب میکشه…..

هول زده یه نگاه به در میندازم و به خنده میگم: دیوونه چیکار میکنی…روژین اینجاست….

سرش رو به تاسف تکون میده….

_ میخوای بگی اینم ندرک کردی که روژین از خونه زد بیرون….

حرفی نمیزنم و در عوض نفس عمیقی میکشم…جوری که انگار دوست دارم همه ی اکسیژن این خونه رو وارد ریه هام کنم……ذخیره کنم برا وقتی هایی که تو اون چهاردیواری درندشت قلبم گرفته باشه…..

_ من دیگه برم داداش…..

_ کجا؟…وایسا شام سفارش دادم….

_ نه قربونت….مولین تا الان ده بار زنگ زده..بهش گفتم رسیدم تهران…قراره روژان بیاد دنبالم فرودگاه….

_ نمیخواد…زنگ بزن بگو بارمان اومده دنبالم….

_ آخه…..

_ آخه نداره دیگه…چیه روژان این وقت شب بیفته تو خیابون….اونم برا دروغی که جنابعالی نمیدونم از کجا یهو بالا آوردی؟…..

جمله ی آخرش رو با حرص میگه و من قلبم برا روژین میسوزه….بیچاره برا مراقبت از من دو هفته از وقتش رو گذاشته و حالا اینجور حرف گوش دادن اصلا حقش نیست…..

صوتی قلبخورش بلند میشه و میگه: خب…پس بذار از طلوع خداحافظی کنم بعدش بریم….

چند تقه به در نیمه باز میزنه و میاد داخل….

با مشاهده کردنم که کج رو تخت نشستم میگه: عه..عه….تو که هنوز دراز نکشیدی؟…..

چند قدم جلو میاد و کنارم رو تخت میشینه…

بهش عادت کرده بودم….مخصوصا از وقتی میونمون با هم خوب شده و دیگه حرفی نمیزنه که باعث رنجشم بشه…..

رو بهش با نگاه قدرشناسی لب میزنم: ببخش عزیزم.. این مدت حسابی افتادی تو زحمت…..

تبسم مهربونی میشینه رو لبهاش….

_ باور کن اگه اصرار مامان بابا برا برگشتن از کیش نبود حالا حال پیشت میموندم…..

_ دیوونه این دروغ چی بود سر هم کردی؟..

با لبهای آویزون میگه: خب چیکار کنم؟…میگفتم که اجازه نمیدادن بهم…..

تبسمی رو بهش میزنم که از هر گریه ای برام بدتره……متوجه دلخوریم میشه و میگه: تو خیلی خوبی طلوع…اصن شامگاهیه ساره نیستی…مطمعنا بقیه اگه باهات بیشتر آشنا بشن دیگه اینطوری برخورد نمیکنن…..مثل من….مثل بارمان…..

_ بیا دیگه تا مولین روژان رو آواره ی فرودگاه نکرده….

آوای بارمان رو که میشنوه از جاش بلند میشه و با بوسیدن گونم از اتاق بیرون میزنه…..

*

صدای حرف زدن از بیرون میاد ولی جرات اینکه در و باز کنه نداره…..نداره چراکه برادرهایی اون بیرونن که تا مرز کشتن و سر بریدنش هم پیش راهی شدن….بدون اینکه حتی یه کلمه ازش بپرسن….

اگه وقتی همه شون راهی شدن بیمارستان رضا هم میراهی شد و خونه خالی میشد حتما فرار میکرد….حس ترس تا سر حد مرگ تو سلول به سلول بدنش رخنه کرده و باعث شده حالا که چند ساعتی از اون فاجعه گذشته هنوزم بدنش بلرزه و اروم و قرار نداشته باشه…

صوتی خدا رو شکر که زن داداشاش به زبون میارن نشون میده که حاج باباش حالش بهتره….

نفسش به سختی بالا پایین میشه که چند ضربه به در میخوره….

هول زده و با ترس رو تخت میشینه…..

_ بیا این بی صحابو باز کن تا نشکوندمش…..

_ کثافت هرزه باز کن…..

صوتی حمید و محمد براش ناقوس مرگه…چرا کف دست از سرش برنمیدارن…..چرا هیچ خبری از مادرش نیست تا مثل همیشگی ناجیش بشه…

_ باز کن درو ساره….حاج بابا به زور قرص خوابیده….وای به حالت اگه بیدار شه….پس تا این صوتها بیدارش نکرده بیا بازش کن…..

صوتی رضا و حرفایی که میزنه باعث میشه با گریه و ترس سمت در بره و بازش کنه…..

آب دهنش رو قورت میده و وحشت کرده و لرزون چند قدمی عقب میره تا به تختش برسه…..

صوتی بسته شدن در باعث میشه سرش رو بالا بیاره و زل بزنه به برادرهایی که امشامگاه نامردی رو در حقش تموم کردن…..

حمید و محمد بهش نزدیک میشن و رضا تکیه میده به در…..جوری که نه جاده فرار داشته باشه و نه کسی بتونه بیاد داخل…..

_ سکه ها رو چیکار کردی؟…

با اخمهای در هم و گیج خیره میشه به محمدی که این حرف رو میزنه…..

حمید: حرف بزن تا زبونتو از حلقومت نکشیدم بیرون…..

با داد حمید تو جاش میپره و با لکنت لب میزنه: چی…چییی میگیین؟..

کف دست پر قدرت محمد که رو صورتش میشینه به پهلو میفته زمین……