میخوام از این فرصت استفاده کنم و تا حواسشون به من نیست بیآوا بزنم بیرون که پدرش با همون خشم و برآشفتهت میچرخه طرفم…..
دایی….
رابطه ی من و این آقا الان به هر چیزی شباهت داره جز دایی و خواهر زاده….
سمتم میاد…آب دهنمو قورت میدم و به بارمان نگاه میکنم…..
رو به روم قرار میگیره و به حالت تهدید میگه:که مهمونی؟…..
فقط بهش نگاه میکنم…نگاهاش منو یاد ساره میندازه…..یعنی متوجه شامگاهاهت بین چشمامون نیست…..
_ جواب منو بده زنیکه…..
با این حرف حرص همه ی وجودمو میگیره و بیخیال بدنی که رو ویبره است میگم: بهتون بی احترامی نکردم که حالا بخواین بی احترامی کنید پس حد…
ادامه حرفم با آستینی که از مچ میگیره و بی رحمانه سمت در میکشونه قطع میشه….
با اینکارش بغض تو گلوم میشینه….
بارمان: چیکار میکنی بابا….
سمتمون میاد اما فقط همین حرف رو میزنه و هیچ واکنش دیگه ای نشون نمیده….
_ ولم کن….
آستینمو محکم میکشم که کف دستش ازم جدا میشه…..
با خشم رو بهم میتوپه: گم شو برو بیرون دختره ی خراب….
خراب…..
بهم اضافه کرد خراب….
به بارمان نگاه میکنم که نگاهش رو ازم میگیره و و رو به پدرش شروع میکنه به جویدن لبهاش…
بازم سکوت میکنه…
واکنشش جلوی پدرش اصلا برام قلبچسب نیست و با همه ی حرصی که این چند وقته تو قلبم جمع شده رو به باباش میگم: آدم خوب نیست به خواهر زاده ش حرفای این مقلبی بزنه….دایی جان…
میگم و خونسرد به قیافه ی هاج و واج شده شون نگاه میکنم…..
نگاه بارمان متعجب و مضطرب روم میشینه و ولی، نگاه پدرش….
آخ چقد قلبم میخواد از این نگاه قاب بگیرم و بزارم جلوی دیدهام….
گیج و گنگ بهم زل زده و ابروهاش کم کم تو هم میره….
_ چی….چی بیان کردی؟….
کف دست به سینه میشم و به چشم و ابرو اومدن بارمان هم توجه نمیکنم و میگم: خواهر زاده دیگه….دختر ساره…..
به وضوح لرزش بدنش رو میبینم….
چقد قلبم خنک میشه از اینهمه دلخوری و حرص خوردنش…جای پدربزرگ عزیزم بسیار خالیه…
سرش با مکث میچرخه و رو به پسرش میگه: چی میگه این؟…
بارمان اما با نگاهایی که ازشون غمگینی و دلواپسی میباره از من دیده میگیره و رو به پدرش میگه: بیاین بشینین براتون توضیح میدم…
_ حرف میزنی یا نه؟…
بین بگو مگو های اونا سمت کیفم میرم و با ازمایشی که این چند روز گراهی شده بودم برمیگردم سمتش….
طرفش میگیرم و میگم: من طلوع مشعوفم….اینم آزمایشی که با پدر بزرگوارتون دادم…ثابت میکنه که من نوه شم….دختر ساره..و شما هم دایی عزیز من…از دیشامگاهم خونه ی پسرداییم هستم که البته در جریان همه چیز هم قرار دارن……
برگه رو تند میگیره و شروع میکنه به خوندنش….
_ قرارمون این نبود…
رو به بارمان که با حرص این حرف رو میزنه میگم: قرارمون چی بود پس؟….اینکه پدر گرام از جاده برسن و نشناخته همه چی بارم کنن…..
سمت در بیرونی میرم و ادامه میدم: بی زحمت به بقیه هم اطلاع بدین من کی هستم و از کجا اومدم….حوصله ی اینکه بخوام به همه توضیح بدم رو ندارم…
در رو باز میکنم و میزنم بیرون…
با همه ی اتفاقای ریز و درشتی که برام افتاده الان بهتر از هر وقت دیگه ای حالم خوبه….
تو پیاده رو شروع میکنم به قدم زدن…
آوای زنگ موبایلم قد بلند میشه…
کف دست میبرم تو جیب و درش میارم….
طول میکشه تا شماره ی ناشناسی رو که رو صفحه است به یاد بیارم….
قبل از اینکه قطع کنه تماس رو برقرار میکنم و گوشی رو میذارم کنار گوشم…
_ بله…
_ سلام طلوع خانم…خوب هستین؟…
_ ممنونم…بله بهترم….
_ خدا رو شکر…از دیشامگاه تا الان بهشدت دلواپستون بودم….خوش حالم که حالتون خوبه….
میخوام جواب بدم که با پیامی که میاد گوشی رو پایین میارم و خیره میشم به پیام بارمان….
_ همه چی رو بهم ریختی….حاج بابا ازت نمیگذره طلوع…
دروغ چرا…..یکم ترس میفته به جونم….
_ الو…الو….
با متوجه شدن آوای محمد حسین کف دست از اندیشیدن برمیدارم و میگم:بله..ببخشین یه لحظه آواتون قطع شد…
_ آهاا…اظهار کردم اگه وقت دارین میخوام ببینمتون و ناهار با هم باشیم….امکانش هست؟….
یکم دو قلب میشم برا جواب دادن و در نهایت منی که الان بی هدف دارم میچرخم تو خیابونا چه قلبیلی داره دعوتش رو رد کنم…..اونم دعوت کسی رو که میتونم از گذشته باهاش حرف بزنم….
به همین دلیل میگم: واقعیتش خودمم میتمایل داشتم باهاتون حرف بزنم….کجا باید بیام؟…
_ هر جا هستین خودم میام دنبالتون…..
_ نه…ممنونم…زحمت نمیدم، خودم میام….
_ اختیار داری…فقط لطف کن و ادرس رو بفرست…
نمیدونم فازش چیه که یه بار رسمی میشه و یه بار صمیمی…
میخوام بازم بگم نیازی نیست و خودم میام که قطع میکنه و پشت بندش پیامش میاد…
_ منتظرم طلوع خانم….
ناچار ادرس رو براش میفرستم…..
سمت مغازه ی ای که باهام فاصله نداره میرم و با گرفتن کیک و آبمیوه رو نیمکت گوشه ی خیابون میشینم….
نیم ساعتی هست منتظر جای گرفتم….
جسمم رو نیمکت نشسته و ذهنم پیش پیامی که بارمان بهم داده بود هست…..
یعنی چی که ازم نمیگذره…..!…
با صوتی بوقی سرمو بالا میارم…
ماشین شاسی قد بلند مشکی رو به روم وایمیسه….
نگاهم رو بهش میدوزم که شیشه سمت شاگردش پایین میاد…
با مشاهده کردن محمد حسین از رو نیمکت پا میشم و طرفش میرم….
_ سلام…
با لبخند جوابمو میده و من با باز کردن در رو صنقلبی جلو جا میگیرم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن