صبح زود بیدار شده بودم خرید خاصی برای خودم نداشتم بیشتر برای اقاجون اینا می میل داشتم سنگ تموم بذارم و مثلا از طرف اردوان برایشان سوغات بگیرم هر چند که سری قبل اقاجون اصلا هیچ استقبالی از چیز هایی که برایش گراهی شده بودم نکرد ولی با این حال کلی خرید کردم ظهر هم به تنهایی به رستوران رفتم همش قلبشوره داشتم که شیدا منو ببیند و ابرویم برود .هر چند که به دروغ بیان کردم کارهایم طول کشیده چند روزگاردیرتر می خواهم برم .ولی شیدا خیلی زرنگ بود و به قول خودش فرق حرف راست و دروغ را خوب می فهمید ,ان هم از من که وقتی می تمایل داشتم یک دروغ بگویم کلی تابلو بازی در می اوردم به قول شیدا بهتر بود در هر موقع من حرفی را میتمایل داشتم دروغ بگویم اصلا پنهان کنم و نگویم چون خودم را لو می دادم و این پیشینه ام شده بود .خلاصه بعد از صرف یک پرس از ان مرغ های سوخاری که خیلی بهش علاقه داشتم و اولین بار شیدا ما را به ان رستواران برده بود ,به خونه برگشتم .از دیدن سر و وضع اشفته ی طبقه ی خودم یک لحظه نزدیک بود غش کنم .همه جا شلوغ بود و همه ی گلدان ها و وسایل تزئینی روی زمین خرد شده بودند و تمام کف زمین را خورده های شیشه پر کرده بود وضعیت اشپز خونه هم که دیگر افتضاح تر از بیرون در بعضی از کابینت ها باز بود و انگار که کسی به عمد کاسه بشقاب ها را پایین ریخته باشد.تکه های وسایل همه جا پخش شده بود و بد تر از ان وسایل و کتاب های درسیم که بعضی هم پاره بودند کف اتاقم ولو شده و خلاصه انقدر همه چیز اشفته بود که اشک هایم بی اختیار روان شدند.انگار وقتی که شیدا جوشش را می زد و به من ابله هم هشدار می داد فرا رسیده بود می توانستم حدس بزنم این کار چه کسی است ولی چه طور اردوان اجازه داده بود !من چه تقصیری داشتم .در همین افکار بودم که تلفن زنگ خورد .در حالی که بغضم را فرو می دادم با خیال اینکه مامان است به سمت تلفن حرکت کردم و بهیکباره بیان کردم :
-بله!
صوتی اردوان که از خشم می لرزید در گوشی پیچید .
-چه عجب تشریف اوردید ؟معلومه شما کدام گوری هستید؟
من به لکنت افتاده بودم چون این اولین باری بود که تلفنی با اردوان حرف می زدم و از لحن خشمگین صوتیش حسابی ترسیده بودم و به من من افتاده بودم گفتم:
-مگه اتفاقی افتاده ؟
میل داشتم بگویم این جا همه چیز بهم ریخته که اردوان فریاد کشید و با غیظ بیان کرد :
-ببینیدخانوم من قبلا با شما صحبت کرده بودم که حد و حدود خودتون رو بدونید ولی انگار شما نمیل داشتید حرف منو جدی بگیرید ولی حالا باید تکلیفتون رو روشن کنم .
من که از شدت اضطراب می لرزیدم و صدایم هم حسابی به لرزه افتاده بود اضافه کردم:
-مگه من چه کار کردم ؟
اردوان که انگار می خواست که همه ی حرصش را با نفس کشیدهی بیرون کند صوتیش داخل گوشی پیچید .گفت:
-دیگه چی می تمایل داشتید بشه؟کی اضافه کرده برید همه جا بشینید و بگید من عاشق قلب خسته ی شما هستم کی بیان کرده بود که من و شما ازدواج کردیم رو همه جا جار بزنید؟مگه من نگفتم به زندگی خصوصی من کاری نداشته باشید؟شما به چه حقی حرکت کردید بین دانشجو ها گفتید که ما با هم هستیم و از زندگی خصوصی من خبر بیرون می برید.اصلا مگه من چند بار تو این چند وقته از نزدیک با شما رو در رو شدم؟
من که حسابی می لرزیدم با لکنت بیان کردم:
-من این حرفا رو نزدم ,دروغه اصلا من به شما چی کار دارم؟خودتون که بهتر می دونید که من تو این مدت حتی یک بار هم مزاحمتون نشدم !
من که دیگر گریه ام حسابی اوج گراهی شد.اردوان که خشم خود را کنترل می کرد و انگار که داشت با کسی حرف می زد بیان کرد:
-حالا دیدی من کاری بهش نداشتم؟! انگار که ان طرف گلاره بود که آوای گریه اش می اومد و اردوان که خیلی عصبانی بود .در حالی که سرش فریاد می کشید گفت:
-حالا خیالت راحت شد باز بشین بگو که فلانی این حرفو گفته فلانی اون
حرفو گفته! انگار مجدداً با من حرف می زد بیان کرد:
-در هر صورت خانوم ,من نامزد دارم حتما به گوشتون رسیده ,تا الان هم به خاطر پدر و مادرم و ابرو شون کاری نکردم ولی اگر بفهمم که شما این چرندیات رو اظهار کردید…در حالی که بقیه ی حرفش را باقی گذاشت کمی مکث کرد و اهسته گفت:
-ولی همه چیز رو خودتون خراب کردید هم شما پیش پدر و مادرتون ابرو دارید و هم من .به همین خاطر مراعات می کردم ولی دیگه باید تکلیفتون رو ,روشن کنم .
در حالی که گریه اجازه حرف زدن بهم نمی داد .تموم نیرویم را جمع کردم و اظهار کردم :
-اردوان خان اصلا بهتره ما از هم جدا بشیم من هم راستش از این وضعیت خسته شدم.می دونم برای شما هم درد سر شده ام من اصلا نمی خوام زندگی شما به مشکل بخوره .
تازه فهمیده بودم باید زود تر از این ها ,حرف های شیدا را گوش می کردم و موضوع را جدی می گرفتم و این اشفته بازاری که روبه رویم قرار داشت و حرف های درشت اردوان که پای تلفن شنیدم تازه شروع پیش بینی های شیدا است.و اگر می تمایل داشتم به همان وضعیت ادامه دهم بدتر از این هارا باید تحمل می کردم به همین خاطر در همان لحظه تصمیم نهاییم را گراهی شدم تا همه ی حرف ها و نقشه هایی را که شیدا داشت اجرا کنم .به همین خاطر فرصت را غنیمت شمردم و خاموشیم را شکستم و هر چه به ذهنم می رسید برای مقدمات جدایی ان هم به طور توافقی گفتم .
اردوان که انگار خیلی عصبی تر شده بود با غیط گفت:
-حالا فهمیدی؟پس ابروی … در حالی که مکثی کرد ادامه داد :
-انگار هیچی حالیت نیست! اصلا برای چی از اول ,این کار رو کردی؟فقط می خواستی با ابروی من بازی کنی؟! می مردی همون اول کار قید منو می زدی؟ فکر کرده بودی بهت اون حرف ها را دروغ اظهار کرده بودم و حالا خیالت راحت شد.
دیگه نمی توانست راحت حرف بزند و جلوی گلاره بگوید حق طلاق نداری زیرا مادرم می فهمد و پدرم را در می اورد.گوشی را قطع کرد .انقدر غرورم له شده بود که دوست داشتم همان لحظه بمیرم و او انطور ناجوانمردانه و یک طرف دروغ هایی رو که گلاره تحویلش داده بود باور نکند و ان طور هر چه به دهانش می امد نثارم نکند.انقدر دلم فشرده شده بود و انقدر احساس بد بختی می کردم که حد نداشت .و بیشتر از این شاکی بودم که شیدا باز هم همه چیز را درست پیش بینی کرد بود و من نمیل داشته بودم که قبول کنم .و تازه واقف شده و به این علم رسیده بودم ادامه ی این بازی زیرا من هر روزگار عاشق تر هم می شدم جز رسوایی و حقارت ,همان حقارتی که کوروش در موردش حرف می زد و به من اطلاق می کرد چیزی نمی توانست باشد.این بدترین حالت برایم بود.من مقصودم از این ازدواج خریدن ابرویم بود که به مقصودم تا همان لحظه هم رسیده بودم دیگر درس و دانشگاه و هر چیز دیگری چه ارزشی داشت می توانستم برم پیش خانواده و خیلی راحت بگویم اردوان ان چیزی نبود که من فکر می کردم و حالا هم امدم چراکه نامردی کرده و من می خواهم ازش جدا شوم انقدر اقاجونم مهربان بود که کمکم کند حتی برای اثبات حرفم هم به قدر کافی مدرک و شاهد داشتم .نمی دانم چه قدر در این افکار فرو راهی شده بودم و همه ی شرایط را سبک و سنگین می کردم که صدای اسانسور اومد که پایین حرکت کرد بار دیگر دچار استرس شدم ,سریع به دنبال چادرم که اماده همیشه می گذاشتم حرکت کردم ولی پشیمان شدم.اصلا چه لزومی داشت همسرش را نبیند اصلا نیرویی در وجودم زبانه می کشید و دلبسته شدم حالا دیگر او بی هیچ حجابی مرا ببیند و در نگاه هایش هم زل بزنم و بگویم ازت متنفرم و غرور از کف دست راهی شده ام را نجات بدهم و اگر دفعه ی بعد خواست در موردم به کوروش بگوید حالا اون حقیر شده باشد .حتما گلاره هم با او بود اگر می خواست جلوی او تحقیرم کند دیگر تاب تحمل نداشتم ولی بعید بود که او هم همراش باشد .اردوان امده بود تا حرف هایی را که جلوی گلاره نتوانسته بود بزند و بگوید .تمام این افکار به قدر وقتی که اسانسور تا بالا امد در مغزم پیچید.سریع به اتاقم حرکت کردم و رو به روی اینه ی اتاقم اشک هایم را پاک کردم .لباسم با این که خیلی مرتب نبود و با این نگاهانم اشکی بود ولی هنوز زیبا به نظر می رسید .به قول مریم وقتی دیدهانم بارونی می شد بیشتر جلب توجه می کردم.شاید این اولین باری بود که اردوان می خواست زن قانونی و عقده ای اش را ببیند پس باید در نظرش زیبا می امدم.ولی با ان حال و روزگاری که داشتم زیاد مقدور نبودم .دلبسته شدم طوری وانمود کنم که فکر کند که متوجه بالا امدنش نشدم پس روی تخت نشستم و سرم را میان دست هایم گرقتم دلم به شدت می کوبید و با صوتی هر قدمش نفسم بالا نمی امد در همان یک لحظه بی حجاب و بی پوشش قرار گرفته بودم پشیمان شدم و مجدداً مصمم شدم .از برخوردش می ترسیدم ولی باز به خودم دلداری می دادم و خودم را بالاخره به خدا سپردم.
سر تا پای وجودم را اضطراب و قلبهره گراهی شده بود که در اتاق به شدت باز شد که اردوان که هنوز چهره اش برافروخته بود در چهار چوب در نمایان شد و با لحن سرد و طلب کارانه ای که بی شامگاهاهت به لحن صحبتش در روزگار میل داشتگاری و عروسیمان نداشت گفت:
-اومدم تکلیفمون رو با هم ……….
در حالی که هنوز حرفش به پایان نرسیده بود،سرم را قد بلند کردم.اردوان که انگار به قول شیدا رفته بود تو هپروت و جمله اش نصفه مانده بود همان طور زل زده بود به من و مات و مبهوت مرا نگاه می کرد.
من هم با این که به خودم کلی گفته بودم طلایه باید محکم باشی و شخصیت خودت را حفظ کنی ولی اختیار اشک هایم که معلوم نبود از کجا می آیند با آن همه قدرت روی صورتم روان شده بود.اردوان که انگار با دیدن اشک های من کمی به خودش وارد شده بود جلو آمد و کلماتش را بریده بریده ادا کرد و گفت:
-شما….
و بعد از مکثی ادامه داد:
-تو،تو زن من هستی؟یعنی همون دوستِ….
من که با پشت کف دست اشک هامو پاک می کردم بی توجه به اردوان که هنوز گنگ و حیران بود از روی تخت کشیده شدم و یه سمت کمد لباس هایم حرکت کردم که خیلی مرتب و منظم چیده شده بود و انگار گلاره وقت بهم ریختنش را پیدا نکرده بودو هر کدام را به ترتیب برمی داشتم و داخل چمدانی که آماده کرده بودم تا خریدهای آن روزگار برای خانواده ام را در آن بگذارم می گذاشتم.اردوان که حالا کاملا به خودش آمده بود در حالی که به وضوح لرزش کف دست هایش را حس می کردم بازویم را گحرکت کرد و با قدرت به سمت خودش برگرداند.
از شدت حرکت اردوان نزدیک بود تعادلم را از دست بدهم،تا به حال هیچ گاه از این فاصله مقابلش قرار نگحرکت کرده بودم.حتی روزگار عروسیمون،چه بوی خوبی می داد،چقدر عاشق شدم در آن لحظه بگویم خیلی دوستت دارم با تمام وجود،به قدری که حاضرم به خاطرش غرورم،آینده ام و همه چیزم را زیر پا بگذارم و به همان شکل در جوارش یعنی فقط نزدیکش زندگی کنم.ولی افسوس که باید ازش می گریختم باید از او که شوهر واقعی و رسمی و مال خودم بود فرار می کردم به همین خاطر در حالی که از دیدن نگاه عمیق و زیباییش سیر نمی شدم،سرم را پایین انداختم.اردوان که تا آن موقع خاموشی کرده بود بیان کرد:
-سرتو قد بلند کن.
من که اگر یک بار دیگه به ان نگاه های جذاب و سیاه خیره می شدم دیگر نمی توانستم ازش بگریزم همان طور که سرم پایین بود.آن قدر آهسته که فقط خودم می شنیدم گفتم:
-من باید برم.برات دادخواست طلاق می فرستم.
اردوان فشار دست هایش را که حالا یکی هم به چانه ام بود تا سرم را بالا بگیرد بیشتر کرده بود به حالت تاکیدی اظهار کرد:
-گفتم سرت رو کشیده کن و تو چشم های من نگاه کن.
و با حرکت محکمی چانه ام را بالا آورد و حالا دوباره چشم در چشم هم خیره شده بودیم.اردوان که انگار آدم ندیده،چنان به نگاه هایم،نگاه دوخته بود که احساس می کردم گونه هایم سرخ شده و تنم گُر گحرکت کرده و تمام اعضا و جوارح وجودم کف دست به انقلابی زده اند که تنم را بر لرزه وامی داشت.نگاهم را رو به پایین گحرکت کردم می ترسیدم از نگاه هایم بخواند به حرفی که می زنم هیچ اعتقاد و ایمانی ندارم و مجبورم با تمام عاشقیی که نسبت بهش دارم ازش بگریزم.اردوان با تحکم اضافه کرد:
-این بازی ها برای چی بود؟
من که دیگر بیشتر نمی توانستم زیر نگاه دلفریبش طاقت بیاورم با حرکتی خودم را از دستانش بیرون کشیدم و گفتم:
-هرچی بود تموم شد.به محض این که برسم براتون دادمیل داشت طلاق می فرستم.
اردوان که چهره اش حسابی برافروخته شده بود در حالی که بار دیگر مرا که برای جمع آوری لباس هایم می رفتم به سمت خود می کشید با لحن سریعی اضافه کرد:
-اگر می میل داشتی بعد از یک سال و نیم طلاق بگیری پس چرا قبول کردی عقد کنیم؟
و با فریاد ادامه داد:
-این مسخره بازی ها برای چی بود؟تو که این شکلی همه جا می گردی پس اون ریخت و قیافه چی بود که روزگار میل داشتگاری جلوی من درست کرده بودی؟!
من که سعی می کردم به خودم مسلط باشم خیلی محکم بیان کردم:
-من هم نمی خواستم عقدت بشم،من که اصلا قصد ازدواج نداشتم.
اردوان که پوزخندی می زد اظهار کرد:
-ببخشید!اون وقت چرا با اون همه حرفی که من بهت بیان کرده بودم قبول کردی ازدواج کنیم؟
من که سرم پایین بود و سعی می کردم تمام اعتماد به نفسم را جمع کنم محکم اظهار کردم:
-چراکه زور بود،شما روزگار میل داشتگاری بیان کردید جواب رد بهتون بدم.ولی قبل از این که شما چنین درمیل داشتی داشته باشید من می میل داشتم با التماس و استغاثه ازتون بخوام برید سراغ یه دختر دیگه،دختر که براتون قحط نبود.من می خواستم درسم رو بخونم به همین خاطر اصلا دوست نداشتم منو ببینید و یه موقع بپسندید.ولی وقتی شما اون طوری بیان کردید و راهی شدید من هم هر چی به خانواده ام اظهار کردم نمی خوام ازدواج کنم قبول نکردند و بیان کردند باید میل داشتگارت یه ایرادی داشته باشه تا جواب رد بهشون بدیم.چون فرنگیس خانم و حاج آقا صولتی بهشون بر می خوره و هر چی التماس کردم بی فایده بود.شما هم که هیچ تلاشی نکردید حتی نماندید حرف های من رو هم بشنوید.من به عمد اون ریختی اومدم جلوتون تا بلکه به ذوقتون بخوره و جواب رد از شما باشه ولی شما فقط بلد بودی برای من که هیچ کاره بودم خط و نشون بکشی و پیش بزرگترهامون طوری راهی شدار کردی انگار منو کاملا پسندیدی و همه چیز رو سپردی کف دستشون و خودتم هیچ مخالفتی نداری.هر چی من،به مولینم اینها اضافه کردم داماد راضی نست اون هم زن نمی خواد خانواده اش زورش کردند باور نکردن.اونا اندیشیدن من دارم دروغ می گم که از ازدواج فرار کنم و حتی تاکید کردند که این اراجیف زاییده ی ذهن خودمه جلوی مادر یا پدرت نگم و آبروشون رو نبرم،شما هم که تو اون مدت حتی یک با رنیومدید،حتی یه زنگ هم نزدید که من بگم تو چه مخمصه ای گیر کردم بلکه خودتون بیایید و یه فکری بکنید ولی شما فقط فرار کردید و من رو با مادرتون فرنگیس خانم که انگار براش قحطی دختر دم بخت اومده بود و مامان خودم که فکر می کرد جواب رد به پسر دوست آقا جونم یعنی آبروریزی و عدم صلاحیت و خلاصه هر چی فکرش رو بکنی برای خانواده ی شما،تنها گذاشتید.من هم وقتی هر چه مقاومت کردم بی نتیجه ماند،تسلیم شدم ولی آن قدر شما بهم اهانت کردید و یک طرفه و بی مخاطب به قاضی حرکت کردید که وقتی هم وارد شدید دوست نداشتم ریختتون رو ببینم چراکه کار از کار گذشته بود و آن چیزی هم که نمی تمایل داشتم شده بود.پس ترجیح دادم دیگه اصلا نبینمتون و به آرزوم که دانشگاه رفتن بود برسم.
کلمه به کلمه این حرف ها را که تمام شامگاه های تنهایی هایم با خود تمرین کرده بودم تا روزی که به اردوان بگویم و غرور از دست رفته ام را اغنا کنم آنقدر پیش خودم تکرار کرده بودم که باورم شده بود مثل ضبط صوتی پخش کردم و سپس برای آن که دق و دلی تمام حرف هایی را که تابه حال ازش شنیده بودم و غرور لگد مال شده ام را دربیاورم و با اعتماد به نفسی که از بیان آن حرف ها به کف دست آورده بودم به چشم هایش خیره شدم و با نهایت پررویی اضافه کردم:
-اگر واقعیت امر رو بخوای من ازت متنفر بودم مخصوصا از اون غرور کاذبت که فکر می کردی حالا چراکه دنبال توپ بی خاصیت می دویی و پول مفت می گیری تحفه هستی! مجدداً خیره تر نگاهش کردم و چشم هامو جمع کردم و با نهایت قدرت اضافه کردم:
-آره ازت متنفر بودم و هستم تا الان هم فقط به خاطر آبروی آقا جونم اینها تو این وضعیت سر کردم ولی دیگه نمی تونم شاهد کثافتکاری های مردی مثل تو که مثلا خیر سرش زن داره و راحت می ره سراغ یکی دیگه و با کمال وقاحت نامزد اختیار می کنه باشم.نه فکر کنی چقدر برام مهمه و غمگین می شم،نه،هیچگاه اگه این طوری بود اصلا برای جشن نامزدیتون نمی رسیدم بلکه به خاطر این می ترسم که به گوش خانواده ام برسه و آبروشون بره ولی حالا که این شرایط پیش اومده،اصلا بهتره همین موضوع رو بهشون بگم و ازت جدا بشم و با خیال راحت و به درس و مشقم برسم.
اردوان که همزیرا بادکنکی سوزن خورده به یک باره تمام باد غرورش خوابیده بود،روی تخت قرار گرفت و دست هایش را حائل صورتش کرد تا اوج شکسته شدنش را نبینم و بعد از دقایقی با تحکم اضافه کرد:
-ولی تو حق نداری با آبروی من بازی کنی.
من که کاملا اشک هایم متوقف شده بود و از این که اردوان را خوار و درمانده کرده بودم خشنود بودم با لحن کنایه امیزی گفتم:
-مطمئنی که آبرو داری؟! و نگاه تحقیر آمیزی بهش انداختم.اردون که دوباره نگاهش همان نگاه مغرور و کمی هم خشن شده بود اظهار کرد:
-همین که اظهار کردم،درسته که هیچ کدوم میلی به این ازدواج نداشتیم ولی الان به خاطر پدر و مادرهامون هم که شده باید تحمل کنیم.
من که اخم هایم درهم رفته بود با صلابت گفتم:
-متاسفم من هم تا امروز فکر می کردم فقط با کمی گذشت می تونم به این زندگی با این شرایط پیچیده ادامه بدم و خیلی راحت به همه ی میل داشتگارهایم هم مثل همین کوروش خان دوست صمیمی جناب عالی روی خوش نشون نمی دادم و سعی می کردم طوری راهی شدار کنم که مشکلی پیش نیاد ولی انگار با توجه به نامزد شما که شرایط روحی مناسبی هم نداره… و در حالی که به وضع سالن اشاره می کردم بار دیگر در نگاه های اردوان دقیق می شدم و ادامه دادم:
-نمی شه به این وضعیت ادامه داد،شما بالاخره الان نامزد کردید ولی فردا که عروسی کنید فکرشو کردید که خانمتون چطور می خواد حضور یه زن دیگه هرچند اٌخی و بد از نظر شوهرش رو تحمل کنه.آن وقت کار سخت تر می شه.
اردوان که انگار از بردن اسم کوروش و میل داشتگارهای دیگر چهره اش کمی در هم رفته بود.بیان کرد:
خب اگر…. در حالی که انگار از اضافه کردن بقیه حرفش تردید داشت کمی مکث کرد و بعد ادامه داد:
-اگه هردومون به کل قصد ازدواج نداشته باشیم! اردوان که حالا تبسم شیطنت آمیزی می زد گفت:
-البته شما که اگر هم بخواهید نمی تونید،من هم به خاطر آبرو قید ازدواج رو می زنم.
من که انگار به یک باره نور امید توی قلبم درخشید و از این پیشنهاد حسابی راضی بودم به روی خودم نیاوردم و اضافه کردم:
-فکر نمی کنم عملی باشه بالاخره که نمی تونیم با آینده همدیگه بازی کنیم.
اردوان که رنگ نگاهش تغییر کرده بود گفت:
-ولی فکر کنم شما بیان کردید هدفتون برای آینده درس خوندنه.
از این فکر که او را درمانده و کمی هم حسود البته از نظر خودم می دیدم حسابی غرق لذت شده و اضافه کردم:
-درسته ولی نه تا همیشه،آخه بالاخره چشم بر هم بزنیم درس های من تموم می شه و شاید کسی مد نظرم باشه و بخوام برم دنبال همون همسر ایده آلم.
اردوان که حالا کاملا عصبی بود اضافه کرد:
-یعنی تا الان به این چیزها فکر نمی کردید؟حالا یادتون افتاده لابد هم کوروش کیس مورد نظره.
من که وقتی او را آن گونه آشفته می دیدم انگار توی قلبم جشن عروسی برپا می شد خونسرد اضافه کردم:
-نه…این چه حرفیه من اصلا….
وسط حرفم وارد شد و با اخم گفت:
-یعنی تو روت می شه از من طلاق بگیری و بری زن دوست صمیمیم بشی؟حالا اون هر چقدر خوب باشه،یا بین من و تو هم هیچ چیز نباشه،بالاخره از تو شناسنامه ات که نمی تونی اسم منو عوض کنی!
من که از گفتن تو،به جای شماهای گذشته حسابی خوشم آمده بود اضافه کردم:
-شما اشتباه می کنید در ذهنش گذراندید من فقط همین یه خواستگار رو دارم که بخوام به قول شما چنین خجالتی رو به جان بخرم؟!
اردوان که حسادت کاملا در چهره اش عیان شده بود با غیظ بیان کرد:
-اصلا چه معنی داره شما همچین میل داشتگارام،خواستگارام می کنید،انگار نه انگار یک زن شوهر دار هستید واقعا قباحت داره!
من که برای این طور حرف زدنش غش و ضعف می رفتم با همان حالت بی تفاوتی بیان کردم:
-ولی انگار این کار برای شما چندان هم بی معنی نیست!
اردوان اضافه کرد:
-شرایط زن و مرد فرق داره بهتره یادآور بشم شما اگه بخواید هم ازدواج کنید فعلا نمی تونید.
در حالی که اخم هایم را درهم می کشیدم گفتم:
-مثل این که متوجه عرایض بنده نشدید من گفتم می خوام از شما جدا بشم به خاطر همین مسائل دیگه. و در حالی که لحن آوامو خونسردتر می کردم اظهار کردم:
-شما هم بهتره به جای فکر به آبروی پدر و مادرتون و این که امکان داره حالا چند وقت از دست شما شاکی بشن به آینده و همسرتون…. و با پوزخندی که می زدم ادامه دادم:
-ببخشید منظورم نامزدتون فکر کنید.
اردوان با خشم دستم را کشید و مرا رو به رویش قرار داد و در حالی که در چشم هایم خیره می شد و حالا دیگر من هم با نهایت پررویی به آن نگاه ها خیره شده بودم.بیان کرد:
-من دارم ازت خواهش می کنم اصلا بهتره با همدیگه در موردش بعدا تصمیم گیری کنیم و به نتیجه برسیم و اگر هم منظور شما گلاره است…چند نفر دیگه مگه هستن…؟ در حالی که با کلافگی سرش را تکان می داد اظهار کرد:
-اون…یعنی می دونید….گلاره به زور خودشو تو زندگی من انداخته یعنی می دونید من اصلا قصد این که اون شامگاه با هم نامزد کنیم رو نداشتم،اون فقط….
در حالی که کاملا فهمیده بودم اردوان از من خوشش امده و کوروش درست اظهار کرده بود که احساسش نسبت به گلاره الکی است و حالا مطمئن شده بودم اظهار کردم:
-شما چه قدر آدم جالبی هستید!در مورد همه چیز این جوری فکر می کنید؟به زور یکی میاد همسرتون می شه و به زور هم یکی دیگه می یاد نامزدتون می شه،فکر نمی کنید آخر و عاقبتتون خدا به خیری داره؟به نظر من این قدر زیر بار زور نرین. و پشت چشمی برایش نازک کردم. اردوان که لبخند زیبای روی لب هایش نشسته بود با شیطنت اظهار کرد:
-شما هم که ماشالله کم زبان ندارید! ولی تو این مدت با نامه نگاری با من در ارتباط بودید.
من هم که از حرفش تبسمی روی لب هایم آمده بود مظلومانه اضافه کردم:
-بخشید مجبور بودم یک وقت هایی یادداشت بذارم،مخصوصا اون روز که یک دفعه آقا رحیم رو دیدم نزدیک بود از ترس سکته کنم.
اردوان که حالا قد بلند می خندید بیان کرد:
-اتفاقا خدا رو شکر که ترسیدید.
با دیدههای پرسشگرم نگاهش کردم و او ادامه داد:
-آخه بعد از اون اوضاع بر وفق مرادم شده بود و بنده،یک قلبی از عزا در آوردم و به آرزوم یعنی خوردن غذاهای خونگی رسیدم.
من که با شیطنت نگاهش می کردم با لحن کنایه آمیزی اظهار کردم:
-چرا شکمتون عزادار بود مگه نامزدتون نمی دونه شما غذای خونگی دوست دارید؟!
اردوان که به یک باره خنده از روی لب هایش محو شده بود اضافه کرد:
-اون زیاد از این کارها بلد نیست،یعنی اصلا موضوع…. سری تکان داد و چیزی ناضافه کرد.من که تاسف بار بهش نگاه می کردم گفتم:
-غمگین نباشید یاد می گیره.
اردوان با اخم نگاهم می کرد و گفت:
-دلخور نیستم و فعلا مضطرب چیزهای دیگه ای هستم.
من که با شیطنت نگاهش می کردم اظهار کردم:
-مثلا چه چیزهایی؟!
اردوان این بار جدی تر نگاهم کرد و اضافه کرد:
-ولش کن،به صورت مختصر مربوط به آبروی خانواده هامونه ولی فعلا بهتره یه چایی بخوریم بعد با هم صحبت می کنیم.آخه از صبح اون قدر که حرف زدم دهنم کف کرده. و بعد با نهایت مهربانی ادامه داد:
-اگر ممکنه زحمتش رو بکشید.
من که از این پیشنهاد اردوان روی پاهایم بند نبودم و عاشق شدم جیغ بکشم و بپرم بغلش و بگویم تو جان بخواه همین الان برات شام هم درست می کنم ولی باز هم خودم را کنترل کردم و اظهار کردم:
-ببخشید با این وضعیت که نامزد جناب عالی درست کردند معذورم.
اردوان نگاه شرمنده ای بهم انداخت و بیان کرد:
-بابت این کارش معذرت می خوام،گلاره وقتی عصبانی می شه اختیارش رو از کف دست می ده،من نمی میل داشتم بیاد بالا ولی تو یه حرکت پرید تو آسانسور و اومد بالا بعد هم در آسانسور رو باز گذاشته بود که من نتونم بیام وقتی هم که اومدم بالا بی فایده بود هرچند حداقل اجازه ندادم اتاق هاتون رو بهم بریزه.
من که با حرص نگاهش می کردم گفتم:
-خدا بهتون صبر بده.
اردوان خندید و گفت:
-عجب،پایین که دیگه همه چیز سرجاشه اگر ممکنه اونجا یه چایی تحویل بنده بدین. و در حالی که انگار از جادوی دیده هایش باخبر بود به چشم هایم خیره شد و بیان کرد:
-اندازه یه چایی که تمکین می کنید؟به عنوان همسر بنده!
من که انگار دنیا به کامم شده بود بیان کردم:
-بله حتما،فقط به یه شرط.
اردوان که دیده هایش حالا دیگر می خندید بیان کرد:
-چه شرطی؟
-باید خرابکاری های نامزد عزیزتون رو درست کنید.
انگار منتظر بود من شرط بذارم تا او هم درخواستی داشته باشد.گفت:
-اون وقت باید یه شام هم تمکین کنید،بدجوری گرسنمه از کف دست این دختره ناهار هم نفهمیدم چی خوردم.
من که لبخند می زدم اضافه کردم:
-قبول.
اردوان هم تبسم روی لب هایش نشست و نگاه هایش هم به نظرم حسابی می خندید.اضافه کرد:
-خوب پنالتی به نفع خودتون می گیریدها!
بعد برای اولین بار با همدیگه داخل آسانسور شیشه ای شدیم و پایین رفتیم.
انگار که اردوان به قصد جانم بالا اومده بود که سوئیچ و موبایل و هم چنین کفشاشو هر کدام به سمتی پرتاب کرده بود از این که چه فکری می کرده و چه شده ناگهان تبسمی روی لبهایم نقش بست که دور از نگاه اردوان نموند و گفت:
-چیه؟!مسخره می کنید؟!مثلا می خواهید بگید که من خیلی شلخته هستم؟
من که تبسمم پر رنگ تر شده بود گفتم:
-نه!اصلا چنین جسارتی نکردم فقط با خودم اضافه کردم((خدا عجب در و تخته رو خوب جور کرده))!
اردوان که با شیطنت خاصی نگاهم می کرد و اظهار کرد:
-اره اون هم چه جوری!…
از حرص لب پایینم رو جوییدم و بی انکه حرفی بزنم به سمت اشپز خونه ی اردوان راهی شدم و بساط چای را ولیده می کردم .اردوان که انگار قصد نداشت از دور و برم کنار برود اومد روی صنقلبی اشپز خونه قرار گرفت و با حالت دستوری ولی مهربان اضافه کرد:
-برای شام لطفا زرشک پلو با مرغ !
من که با اخم نگاهش می کردم ,از پشت اشپز منزل ی اردوان همان پستویی که مخفیانه همان شب کذایی بود یک جارو و خاک انداز برداشتم و در حالی که به دستش می دادم گفتم:
-لطفا با دقت!بعد هم وسایل خسارت دیده رو تهیه کنید!
انگار خنده دار ترین جوک سال را برایش گفته باشم کشیده زد زیر خنده و اضافه کرد:
-این دفعه رو باشه ولی وظایف یه مرد تو خونه این نیست ها!بیان کرده باشم!
من هم که دلبسته شدم لجش رو در بیاورم گفتم:
-بله واقفم ولی اگر دفعه ی بعدی در کار باشه مثل اینکه من در مورد تصمیمم برای اینده همین چند لحظه ی پیش باهاتون حرف زدم.
به یک باره خنده روی لب های خوش ترکیبش ماسید و با لحن سردی گفت:
-مثل اینکه این هدف ,هدفی که می کنید بیشتر جواب به میل داشتگارانه تا درس خواندن چون من بهتون گفتم با خیال راحت می تونید همه جا درس بخونید!
من هم که از دیدن رنگ ارغوانی اش تا حرف تمایل داشتگار وسط میومد توی دلم قند اب می کردم؛اضافه کردم:
-ولی من هم تمام مشکلات و معضلات سر مسیر شما و خودم رو برشمردم !
در حالی که چای دم کشیده بود با نهایت دقت و سلیقه توی فنجان ها می ریختم روی میز گذاشتم و خودم هم روی صندلی مقابلش قرار گرفتم .
اردوان متفکرانه با فنجان چای بازی می کرد ولی من حس می کردم یک جور هایی بی قرار است بیان کرد:
-تو اگر دلواپس من هستی به این چیز ها کار نداشته باش و یه مدت به من مهلت بده من خودم همه چیز رو درست می کنم .در ضمن یک خرده هم به فکر ابروی پدرت باش ,من شنیدم پدرت خیلی ادم محترم و سر شناسیه ,فکر نمی کنم راضی باشی با خودت مهر طلاق موجبات آزردهی و سر افکندگی شون رو فراهم کنی !
اردوان که جمله ی اخر را با کنایه ی خاصی بیان می کرد انگار فکر مرا خوانده بود که به فکر ابروی پدر و مادرم راضی به هر کاری هستم و انگار که خاموشی من نشانه ی قدرت او و نقطه ی ضعف من بود کمی لحن کلامش قدرت گراهی شد و ادامه داد:
-در هر صورت میل خودته اگه اینقدر مضطرب جواب به میل داشتگارات هستی می تونیم برای طلاق اقدام کنیم ولی اگر به من اعتماد کنی هیچ وقت نه ابروی پدر و مادر شما می ره و نه مادر من قلبش می شکنه!
من که خودم بیشتر از اردوان به این شکل زندگی رضایت داشتم و اگر تا اخر عمرم هم وضع به همان صورت می گذشت شکایتی نداشتم در حالی که فکر می کردم اضافه کردم:
-پس بهتره حد و حدود هایی برای هم قائل بشیم که هیچ کس از حد خودش تجاوز نکنه و باعث ناراحتی و درد سر دیگران نشه.
اردوان که چایش را تمام کرده بود کف دست هایش را ستون چانه اش کرد و مستقیم به من که رو به رویش قرار گرفته بودم چشم دوخت و اظهار کرد:
-بفرمایید من سرا پا گوشم برای حفظ ابروی خانواده ام و مخصوصا دلخور نشدن مولین فرنگیسم راضی هستم هر کاری بکنم.
من که تو قلبم می اضافه کردم اره جون خودت به خاطر انها همین چند ساعته پیش بود که با تهدید بیان کردی ((تکلیفت رو روشن می کنم و دیگه خودت نتمایل داشتی)) و این حرفا ,حالا واسه من مولین فرنگیس جون شده بیچاره فرنگیس خانوم سال تا سال ,ماه تا ماه حسرت دیدن شازده پسرش رو داشت اردوان خان یک سر نمی زد حالا عزیز شده ولی در این باره چیزی ناظهار کردم.سپس در حالی که سرفه ای می کردم تا آوایم صاف شود گفتم:
-اول اینکه دیگه این نامزد عزیزتون حق نداره به طبقه ی من پا بذاره زیرا من برای خودم حریم خاصی قائلم و به یک سری چیزها اعتقاد دارم مثلا روی همان فرشی که ایشون امروز با کفش اومدن و دق و قلبشون رو سر وسایل من خالی کردن من نماز می خوندم .دوم اینکه حق ندارید به صرف شنیدن یک سری دروغ و شایعه تحت تاثیر نامزدتون قرار بگیرید و زنگ بزنید به من و تن و بدنم رو مثل امروزگار بلرزونید .خودتون برید مسائل خصوصیتون رو حل کنید چراکه اگر یک بار دیگر تکرار بشه من دیگه فکر ابرو و این حرفا رو نمی کنم .سوم این که نه شما به مسائل خصوصی من کاری داشته باشید و نه من به مسائل خصوصی شما کار دارم .چهارم هم اینکه حداقل برای اینکه خانواده ی من بیشتراز این شک نکنند بعضی مواقع باهاشون تلفنی صحبت بکنید .اخه در تمام این مدت من جلوشون فیلم بازی کردم که مثلا با شما خوشامگاهخت هستم و حضور نداشتن شما هم به خاطر درگیری های شغلی عنوان کردم . لحن صوتیم حالت ملتمسانه ای به خود گراهی شده بود با طمانینه ادامه دادم :
-اخه می دونید راستش من خجالت می کشم تنهایی برم پیششون اون ها فکر می کنن شما از این ادم هایی هستید که خیلی خودتون رو گم کردید و اصلتون رو فراموش کردین. من که با این حرفم دوست داشتم حرف دل خودم رو به اردوان زده باشم ته قلبم حسابی خنک شد ولی سرم رو زیر انداختم و بیان کردم :
-ببخشید این حرف رو زدم اخه اون ها از شامگاه عروسی به بعد حتی یک بار هم با شما صحبت نکردند ,اقا جونم اینها حرفی نمی زنند که شما چرا نمی رید خونشون ولی خب یک تلفن خشک و خالی که دیگه….. بقیه ی حرفم رو نا تموم گذاشتم و اظهار کردم:
-حالا این شرایط منه ,اگه نمیل داشتید و هر چند می دونم که این وضعیت هم چندان دوام نداره بهتره همین الان همه چیز رو تموم کنم یعنی حقیقت اینه که من الان خوب سوژه ای برای ….
اردوان که تا ان موقع در نهایت ارامش به حرف هایم گوش داده بود یک دفعه امد وسط حرفم و بعد با لحن طعنه امیزی اضافه کرد:
-حالا نترس سوژه ی خوبت رو از کف دست نمیدی !
من که برای خودم کلی نوشابه باز کرده بودم که اردوان عاشقم شده و قید گلاره رو می زنه با این حرفش انگار یه باره همه ی ارزوهایم ویران شده بود که زبانم را کوتاه کردم و پیش خودم اظهار کردم((حالا نکنه اصلا پشیمان بشه ))و خاموشی کردم .ولی اردوان گفت:
-باشه شرایط قبول ولی من هم یه شرطی دارم .
من که همه ی وجودم گوش شده بود بیان کردم:
-خب ,چه شرطی؟
اردوان که دوباره نگاهش شیطنت امیز شده بود گفت:
-باید مثل همه ی زن ها ی دیگه برام شام و ناهار درست کنی!
در حالی که خنده ام گرفته بود گفتم:
-ولی من که تو این مدت ….
اردوان پرید وسط حرفم و اضافه کرد:
-اره,درست می کردی ولی فرقش اینه که باید نظر خودم رو هر روزگار بپرسی نه با سلیقه ی خودت .
با تعجب نگاهش می کردم و تو دلم می گفتم((حتما بعضی از غذا ها رو دوست نداشته و تو سطل اشغال می ریخته))ولی از فرنگیس خانوم سوال کرده بودم از این فکر که فرنگیس خانوم با ذائقه ی پسرش اشنا نبوده و اشتباهی حرف زده ناراحت بودم ولی اردوان که منو حسابی تو فکر دید اضافه کرد:
-یعنی اینقدر سخته من چهار تا شرط سخت شما رو پذیرفتم ولی شما….
به خودم امدم و اظهار کردم:
-نه اصلا پس قرار داد منعقد شد ؟!
اردوان جارو و خاک انداز رو برداشت و اظهار کرد:
-حالا بنده باید از کجا شروع کنم؟
از شدت شادی لپ هایم گل انداخت و گفتم:
-نه نمی خواد شوخی کردم خودم الان می رم درستش می کنم .
اردوان به سمت اسانسور راهی شد و اظهار کرد:
-ولی انگار ,زرشک پلو با مرغ رو فراموش کردین!
انگار بهترین پیشنهاد عمرم رو شنیده بودم با خوش حالی به سمت یخچال اردوان راهی شدم و وسایل لازم رو برداشتم و کف دست به کار شدم .
وقتی همه چیز را اماده کردم بالا راهی شدم تا به اردوان کمک کنم از این که اردوان اینقدر سریع همه چیز را مرتب کرده بود حسابی تعجب کردم اضافه کردم:
-خسته نباشید!
به چهره ی مردانه ی او که حسابی عرق کرده بود خیره شده .اردوان هم خندید و گفت:
-چیه تا به حال فوتبالیست کارگر ندیده بودی؟!
از حرفش خنده ام گراهی شده بود و گفتم:
-نه اخه فکر نمی کردم شما هم ….
اومد وسط حرفم و اظهار کرد:
-مثل اینکه تا قبل از اینکه شما تشریف بیارید من زندگی مجردی داشتم ها!
-البته با کمک اقا رحیم!
اردوان اخم کرد و اضافه کرد:
مثل اینکه اون ماهی یک بار هم نمی اومد ها!البته بهتره بگیم اقا رحیم بیشتر نیمکت نشین بود !
همه جا را که مرتب شده بود از نظر گذراندم و گفتم:
-حتما اون طوریه که می گین یعنی نتیجه ی عملتون این رو می گه!اردوان سرشو تکان داد و اضافه کرد:
-چیز هایی رو هم که خسارت دیدن براتون فردا تهیه می کنم .
در حالی که با دمم گردو میشکستم گفتم:
-نه نمی خواد لازم نیست!
اردوان به چشم هایش حالت خاصی داد سپس اشاره ای به طبقه ی من کرد و بیان کرد:
-الوعده وفا بنده کارم رو انجام دادم یعنی نود دقیقه تمام شد ,حرکت کردیم تو وقت اضافه!
من که حسابی ذوق زده بودم اظهار کردم:
-فقط یه نیم ساعت می خوام که برنج دم بکشه اخه قید زمانی که نداشتیم. مگه تایم فوتبال بوده به من نگفتید!
اردوان با شیطنت نگاهم کرد و بیان کرد:
-حیف نبود که این زبان رو همیشه بسته نگه داشته بودی!!
و در حالی که کف دستی به موهای پر پشتش می کشید ادامه داد:
-خب پس بین دو نیمه یه دوش بگیرم از این وضعیت در بیام .در ضمن شما هم قید زمانی رو به جا بیارین!
شامگاهش برای دومین بار با اسانسور شیشه ای پایین حرکت کردیم .من که احساس می کردم شاید دارم ان شب بهترین شامگاه زندگیم رو می گذرونم چند بار خودم رو نیشگون گرفتم که خواب نباشم !
وقتی اردوان با حوله ی سفید رنگش بیرون امد .تازه به یاد اوردم که چند وقت پیش از دیدنش به همین حالت در کنار گلاره چقدر حسرت خورده بودم ولی باید حد و حدود خودم رو می دونستم تا وقتی می توانستیم زیر یک سقف بمانیم که اردوان متوجه گذشته ی من نشه و این تا زمانی که حریم بین ما حفظ می شد میسر بود کاملا طبق قرار داد عمل کنم .
در همین افکار بودم و داشتم با سلیقه ی خاصی سالاد کاهو درست می کردم که اردوان وارد اشپز خانه شد و دماغش را به حالت بو کشیدن عمیقی بالا کشید و گفت:
-انگار بوی غذا وقتی در حال درست کردنش برسی بیشتر اشتها رو تحریک می کنه ,تا دیدن غذای اماده توی یخچال !
متوجه مقصودش شده بودم بنابراین بیان کردم:
-ولی قرار داد فقط غذای ولیده طبق نظر شماست نه چیز دیگه ای!
اردوان به حالت تفکر سرش کمی سرش را تکان داد و خاراند و بیان کرد:
-ببخشید من اشتباه کردم پس باید این رو هم اضافه کنم!
یکی از ابروهامو بالا بردم و بیان کردم :
-نه اصلا ,نه شرطی اضافه می شه و نه شرطی کم درسته قرار داد غیر کتبی بود ولی محکمه پس هیچ دخل و تصرفی جایز نیست !
اردوان باز هم تبسم روی صورتش قرار گرفت و گفت:
-نه واقعا هر چی می گذره بیشتر پی می برم چقدر حیف شده تو این مدت خاموش بودین!
من که می خندیدم گفتم:
-البته امشامگاه شام رو به مناسبت عقد قرار دادمون با هم صرف می کنیم ولی من بعد طبق قرار داد عمل می کنیم .
اردوان هم خندید و اضافه کرد:
-انگار جدی جدی ما شدیم یه شوهر قرار دادی تمام عیار !
دوباره با خنده ادامه داد:
-تا حالا فوتبالیست قرار دادی بودیم زندگیمون کف دست خودمون نبود وای به حال اینکه شوهر قرار دادی هم بشیم!
با تبسم بیان کردم:
-امید وارم تمام بند های قرار داد رو به خوبی اجرا کنید والا فسخ قرار داد فسخ عقد نامه هم هست!
اردوان اخم کرده و گفت:
-انگار قضیه ی اون تنفره که اول گفتی چندان هم غیر واقعی نیست ,من رو بگو همش خودم رو نوید می دادم که همش از سر دلخوری زیاده .
از اینکه اردوان تمام حرف های من رو یادش مونده اون هم کلمه ی ازت متنفرم رو خجالت کشیده و خاموشی کردم و خودم رو مشغول چیندن میز شام نشان دادم .اردوان هم که انگار حسابی پکر شده بود به اتاقش راهی شد و بعد در حالی که یک شلوارک و تی شرت پوشیده بود ,بی توجه به من تلویزیون را روشن کرده و حواسش را از من پرت نشان می داد .من که از حرف خودم تا حدی پشیمان شده بودم ولی زیرا نمی توانستم از حد مجازم فراتر بروم بی توجه به بحثی که دقایق پیش بین ما بود .قد بلند گفتم:
-الوعده وفا بفر مایید شامتون حاضره به وقت اضافه هم نکشیده
اردوان که نگاهش پر از دلخوری بود،سر میز قرار گرفت و در حالی که انگار از دیدن غذای مورد علاقه اش کمی حالش تغییر کرده بود نگاه سپاس گزارش را به صورتم دوخت.من سعی می کردم از نگاهش فرار کنم،کفگیر را برداشتم و برایش برنج و سپس مرغ ریختم. آخ که من چقدر آرزوی رسیدن چنین روزگاری را داشتم ولی در نهایت باید پا روی احساسم می گذاشتم. اردوان که انگار از قحطی فرار کرده بود در چشم برهم زدنی بشقابش را که خالی بود با لبخندی به طرفم گحرکت کرد و اضافه کرد:
-بی زحمت برام بریز.
یک لحظه همه چیز را فراموش کردم و او را که مثل بچه هایی که از مادرشان طلب غذا می کردند با هیجان می نگریستم.گفتم:
-همه شو خوردی!
اردوان با لبخند سرش را تکان داد و اضافه کرد:
-اشکالی داره؟اون قدر امشامگاه گرسنمه که هر چی بهم بدی می بلعم. و نگاه شیطنت بارش را بهم دوخت.با آن نگاه انگار روی ابرها راه می رفتم.سریع بشقابش را دوباره پر کردم،دلبسته شدم همان طور خیره بنشینم و غذا خوردنش را نگاه کنم ولی زشت بود،خودم را مشغول غذا خوردن کردم که اردوان اضافه کرد:
-خیلی خوشمزه شده،برای فردا ظهر هم برام همین رو درست کن.
من که همیشه می دیدم اردوان ظهرها خونه نیست با تعجب گفتم:
-مگه ظهرها هم میایی؟
اردوان با اخم نگاهم کرد و بیان کرد:
-مثل این که به این زودی قرارداد یادت حرکت کرد!
-نه،آخه معمولا ظهرها خونه نبودی!
اردوان خندید و بیان کرد:
-پس آمار راهی شد و وارد شد من رو داری؟
دوباره تبسم دلنشینی زد و من در حالی که سر تکان می دادم اظهار کردم:
-آخه آوای در،بالا میاد.
اردوان همان طور که برای خودش آب می ریخت گفت:
-آخه اون موقع ها هیچ غذایی انتظارم رو نمی کشید.
-ولی آخه…
اردوان وسط حرفم وارد شد و اضافه کرد:
-شوخی کردم بعضی روزگارها نمی تونم ظهرها خونه بیام،ولی خبرش رو بهت می دم.
من هم سری به علامت تفهیم شد تکان دادم و گفتم:
-در هر صورت برای فردا همین غذا می مونه می ذارم تو یخچال.
اردوان که سالادش را هم تا ته خورده بود و با دستمال به حالت دلنشینی دهانش را پاک می کرد،گفت:
-بی زحمت،یه چای هم درست کن قول می دم دیگه ازت هیچ چیزی نخوام.
من که دوست داشتم تا صبح هر چه می خواد فراهم کنم سریع کتری را روی گاز گذاشتم و ظرف میوه را هم آماده کردم و روی میز قرار دادم.
اردوان در نهایت خاموشی پنج دقیقه ای می شد که مرا زیر نظر داشت وقتی متوجه نگاهم شد سرش را به طرف تلویزیون گراهی شد،دیگه احساس می کردم باید بروم بالا و ماندنم لزومی ندارد،هرچه زودتر چایم را نوشیدم.اظهار کردم:
-اگه کاری نداری من باید برم.
اردوان که تازه یادش افتاده بود که ما،در عین کنارهم بودن از همدیگه جدا هستیم اضافه کرد:
-می تونم یه سوال ازت بکنم؟
با این که توقع چنین چیزی را نداشتم و عاشق شدم زودتر به تختخوابم پناه بروم و هر چه زودتر به اتفاقاتی که از ظهر بر من گذشته بود،غافلگیری اردوان وقتی مرا دید،نگاه گرمش،حضورش و خلاصه هر چیزی که او در آن نقش داشت،فکر کنم اظهار کردم:
-بفرمایید!
اردوان که کمی خیره نگاهم می کرد بیان کرد:
-بین تو و کوروش چیزی هست؟
من که توقع شنیدن این سوال را اصلا نداشتم در حالی که یک دفعه خیلی هول شده بودم گفتم:
-مثل این که قرار نبود تو مسائل خصوصی….
وسط حرفم وارد شد و گفت:
-فقط همین یه مورد،اگر هم نگی مجبورم از کوروش سوال کنم،اونم که فعلا از شرایط من و تو هیچی نمی دونه و خیلی راحت همه چیز رو می گه.
جمله ی آخرشو با شیطنت خاصی بیان کرد یعنی بهتره خودت بگویی،من که قصد داشتم کمی اذیتش کنم اضافه کردم:
-از کجا می دونی شاید هم همه چیز رو بدونه.
یک دفعه چای تو گلویش پرید و به سرفه افتاد و با تعجب ابروهاشو بالا برد و باخشم بیان کرد:
-یعنی این نارفیق همه چیز رو می دونسته و به جای این که به من حرفی بزنه،خودشو به تو نزدیک کرده؟!
اصلا فکر نمی کردم اردوان تا این حد رگ غیرتش ورم کند و عصبانی شود.طوری که صمیمی ترین دوستش را نارفیق خطاب کند آن هم آدم متشخصی مثل کوروش را، وقتی دیدم دارد با عصبانیت به سمت تلفن می رود و انگار می خواهد بهش زنگ بزند.اظهار کردم:
-نه اون هیچی نمی دونه،شوخی کردم.جواب سوالت هم این که من فقط از طرف نهال با جناب دکتر آشنا شدم،اون فکرهایی برای خودش داره ولی من شرایطم رو بهتر از هر کسی می دونم.
اردوان از نصفه راه برگشته و روی مبل ولو شد و نفس راحتی کشید،صورتش را که معلوم بود حسابی طبق گذشته ها ارغوانی شده به سمتم نگرفت و آرام گفت:
-بهتره همیشه همین طور عاقل باشی و خاموشی کرد. در همین افکار بودم که یک دفعه تلفن طبقه ی پایین زنگ خورد.اردوان اندیشیده بود گلاره است و با دستش علامت داد که ساکت باشم من که به یک باره انگار نیشتر به دلم زدند،در حالی که از دلخوری اشک به نگاه هایم هجوم آورده بود و با خودم اظهار کردم”دیگر زیادی پررو و متوقع شدی به همین حد هم راضی باش.”خاموشی کردم و کلی به خودم قلبداری های دیگر دادم که آوای اردوان که به من نزدیک شده بود به گوشم رسید بیان کرد:
-نه مولین،حالش خوبه،آره به خدا همین جا کنارم نشسته،باشه الان می گم زنگ بزنه.
با این حرف اردوان تازه یادم افتاد برای امشامگاه بلیط هواپیما داشتم و قرار بود به اصفهان بروم،روی پیشانیم زدم و بیان کردم:
-وای خدای من،چرا یادم حرکت کرد آخه؟
تو دلم می گفتم”دختره شوهر ندیده یه شامگاه چشمت به شوهر نصفه نیمه ات افتاد پاک همه چیز یادت راهی شد.مثلا امشامگاه منتظرت بودن،بیچاره ها خبر نداشتند تازه بعد از این همه وقت دختر بیچاره شان امشامگاه با شوهر یه شام خورده و اونقدر حواسش پرت شده که تاریخ تولدش رو هم فراموش کرده چه برسد به پرواز شامگاهش.”
اردوان که با گوشی بی سیم به سمتم می رسید اضافه کرد:
-تو امشامگاه قرار بوده بری اصفهان؟!
با خجالت از فراموشکاریم به چشم های اردوان چشم دوختم و گفتم:
-آره،نمی دوم چرا یادم راهی شد،امروزگار اونقدر…
اردوان وسط حرفم امد و با تبسم شیطنت باری گفت:
-مثل این که خیلی مضطربت شدن،به موبایلت هم زنگ زدن برنداشتی،تلفن رو هم انگار جواب ندادی،زنگ زدن به مولین من تا از من خبری بگیرن.حالا خوبه یه امشب رو من ازت باخبر بودم والا چه سوتی می شد!
من که تلفن بی سم را از کف دستش می گرفتم،اظهار کردم:
-اگر امشب شما حواسم رو پرت نمی کردی،هیچ وقت کار به اینجا نمی رسید.
اردوان یک ابروشو بالا برده و اظهار کرد:
-خوبه هنوز هیچی نشده همه تقصیرها افتاده گردن من!خدا آخرش رو به خیر کنه،زودتر یه زنگ بزن بگو مثلا اردوان مشکل داشته یعنی یه کاری براش پیش اومده نتونستم بیام.
با تمسخر نگاهش کردم و گفتم:
-حالا نه این که همیشه شما کار نداشتی و همجادهم بودی!اونها هم خوش باور می گن،خب مگه همیشه این شوهر عزیزت کار نداره؟
اردوان که ردی از شرم در نگاهش جای گرفته بود،گفت:
-خب،بگو اردوان اظهار کرده وایستا خودم دو سه روزگار دیگه می برمت.
لحظه ای دیده هایم گرد شده و از شنیدن این حرف اردوان شوکه شدم و انگار به گوش هایم شک کرده باشم،اظهار کردم:
-یعنی این که شما هم همراهم میای؟!
انگار به حرف خودم شک کرده بودم اضافه کردم:
-یعنی الکی بگم شما میای؟! آخه بعد هی می خوان بگن پس چرا… اردوان وسط حرفم پرید و گفت:
-خب میام،به خاطر شرط آخری که جای هیچ شک و شبهه ای براشون باقی نمی مونه،شما هم دلواپس نمی شی که هی به میل داشتگاران عزیزت فکر کنی.در ضمن باید یه سری هم به مولین فرنگیس اینها بزنم. و زیر لب چیزی اظهار کرد که فقط حسن سلیقه شو از جمله اش شنیدم.
حتی نمی تونستم حرف های اردوان رو باور کنم.با این حال شماره ی منزل ی آقاجونم را گرفتم و منتظر شدم تا تماس برقرار شود،مامان که بیچاره نگرانی از الو گفتنش معلوم بود با اولین زنگ گوشی را برداشت من که نمی اطلاع داشتم چه بهانه ای برای این سهل انگاریم بیاورم گفتم:
-سلام مامان جون.
مولین که از شنیدن آوای من خیالش راحت شده بود گفت:
-سلام طلایه،مادر تو کجایی؟!نباید یه زنگ به ما بزنی که نمیایی،حداقل گوشیتو جواب بده.
انگار با فرنگیس خانم حرف زده بود.اضافه کردم:
-ببخشید،راستش اردوان حالش زیاد خوب نبود،یعنی مریض شد و دیگه نمی شد تنهاش بذارم.
مادرم که انگار خیلی نگران شده بود بیان کرد:
-نکنه مادر سر امدنت حراهی شدون شده؟اگر می بینی شوهرت راضی به اوردنت نیست نمی خواد بیایی.
همیشه احساس می کردم مادر فکر می کند اردوان زیاد راضی نیست من پیششون بروم ولی با آن حرف هایی که اردوان زد خیالم راحت شده بود با خیالی آسوده اضافه کردم:
-نه مولین جون،اتفاقا اردوان گفت یکی،دو روزگار صبر کنم با همدیگه بیاییم،آخه یه خرده کارهاش سبک شده.
مولین انگار یک دفعه همه ی نگرانی هایش فراموش شده بود.زیرا فوری گفت:
-راست می گی طلایه؟! چه فکر خوبی،راستش رو بخوای دیگه آقاجون بهش برخورده که چرا دامادش یه بار هم نیومده هر چی هم من بهش می اضافه کردم دامادش سرشناسه،گیر و گحرکت کرداره به گوشش نمی راهی شد،مادر خیلی کار خوبی می کنید.پس ما منتظریم!قبلش حتما یه زنگ بزن که من تهیه ببینم مادر،آخه ناسلامتی اولین باره دولید عزیزمون می خواد بیاد!
از آن همه شور و شعف مادرم،از این که تا این حد شاد شده بودم لبخند رضایت روی لب هایم نقش بسته بود و گفتم:
-باشه،حتما زنگ می زنم،علی رو ببوس قلبم خیلی براش تنگ شده.
اردوان که انگار با شنیدن نام علی گوش هایش کمی تیز شده بود بعد از این که تماس را قطع کردم گفت:
-چی شد؟!خیالشون راحت شد؟
-آره،اصلا نمی دونم چرا یادم حرکت کرد!هیچ وقت تا به حال این طوری نبودم.
اردوان مرموز نگاهم کرد و اظهار کرد:
-علی همون برادرت بود؟!
با خنده اضافه کردم:
-نه،پسرعموم بود.
با این حرف رنگ نگاهش تغییر کرده و با حالت خاصی بیان کرد:
-پسرعمو؟
دیدم دوباره بد نگاه می کند اضافه کردم:
-نه بابا،برادرمه.
اردوان تا میل داشت حرفی بزنه تلفن دوباره زنگ خورد.اردوان که می خندید گفت:
-حتما الان مولینت به مامان فرنگیس خبر راهی شدن من به اصفهان رو داده و مولین فرنگیس هم زنگ زده مطمئن بشه.
به طرف تلفن حرکت کرد ولی انگار حدسش اشتباه بود چراکه دستش را به حالت هیس جلوی دهانش گراهی شد من که مطمئن شدم گلاره است از روی مبل کشیده شدم و در حالی که به علامت بای بای برایش دست تکان می دادم به سمت آسانسور رفتم شاید آن لحظه داشتم از شدت حسادت می میردم و می خواستم فرار کنم ولی اردوان در حالی که گوشی به کف دست دنبالم می وارد شد دستم را گراهی شد و با حالت انگشتش مثلا گفت یک دقیقه صبر کنم،دوست نداشتم شاهد گفتگوهایش با گلاره باشم ولی اردوان نگهم داشته بود و نمی توانستم حرفی هم بزنم.سرم را پایین انداخته بودم و خاموشی کرده بودم ولی کاملا واضح می شنیدم که اردوان اضافه کرد:
-می دونستم با اون همه قرص که خوردی حالا،حالاها خوابیدی.
نمی دانم گلاره چی گفت که اردوان بیان کرد:
-روی کارهات فکر کن می فهمی. و مجدداً در حالی که انگار عصبی شده بود بیان کرد:
-دارم بهت می گم باشه،اظهار کردم باشه.
نمی توانست راحت حرف بزند در حالی که بهم اشاره می کرد صبرکنم به سمت اتاقش حرکت کرد.من که حوصله ی دیدن و شنیدن این حرف ها را نداشتم و دوست نداشتم شبی را که برایم به آن قشنگی بود با شنیدن مکالمه اردوان خراب کنم.دکمه آسانسور را زدم و به طبقه ی خودم راهی شدم.اصلا من مگر بله قربان گوی او بودم که به حرفش گوش کنم و بمانم و عذاب بکشم.
با دیدن طبقه ی خودم که با دست های اردوان مجدداً تمیز شده بود،تبسم روی لب هایم قرار گرفت و سعی کردم به تلفن چند دقیق پیش اصلا فکر نکنم.آنقدر چیزهای خوب اتفاق افتاده بود که قادر بودم دقایق آخر را از ذهنم ساسنور کنم.همین که قرار بود اردوان همجاده من به اصفهان بیاید مثل یک معجزه بود ولی یک لحظه از این که منصرف شود ترسیدم.با این که نمی تمایل داشتم بهش فکر کنم ولی مدام داشتم به خودم می گفتم”آنها الان دارند بهم چی می گن یعنی اردوان بهش می گه مجبور شدم خرابکاری هاتو درست کنم؟”وای که اگر این را بهش می اضافه کرد،چقدر عالی می شد.دختره ی روانی چی سر خونه زندگی من آورده بود.
در همین افکار بودم که متوجه شدم اردوان به شیشه ی اسانسور می زند.در حالی که از اتاقم بیرون می رفتم اردوان که در آسانسور منتظر اجازه ی ورود من ایستاده بود اضافه کرد:
-ببخشید خواب بودی؟!
-به این زودی خوابم نمی بره.
اردوان که انگار معذب شده بود اظهار کرد:
-می میل داشتم بگم،بگم…اگر ممکنه شماره ی موبایلت رو داشته باشم.
گوشیش رو از جیبش درآورد و بعد شماره ام را اضافه کردم و اردوان وارد کرد و بیان کرد:
شماره ی منو داری؟
-نه متاسفانه.
خندید و گفت:
-الان شماره ات رو می گیرم که شماره ی من هم برای تو بیفته.
بعد صدای زنگ موبایلم از اتاق آمد.اردوان که فکر می کرد به خاطر گلاره غمگین شدم بی مقدمه بیان کرد:
-گلاره بود،می بیان کرد….
وسط حرفش پریدم و خیلی قاطع گفتم:
-مطمئنا به من ربطی نداره.
-آخه…
-لزومی نداره برای من توضیح بدید بالاخره ایشون نامزدتونه اگر امروزگار هم اینجا رو بهم ریخته قلبایل خودش رو داره،شماهم که قول دادید دیگه هرگز تکرار نشه.
هروقت صحبت و فکر گلاره پیش می امد دوباره خودم را دور می دیدم و لحن صحبتم حالت رسمی می گحرکت کرد بعد به خاطر این که فراموش نکند رابطه ی ما فقط برای آبروی خانواده هامون یک قرارداده،بیان کردم:
-من می دونم شما برای آبروی خانواده تون راضی به این مسائل شدین،پس اصلا احتیاج نیست شرایط زندگی خصوصیتون رو بهم بریزین در ضمن به خاطر این که قرار شد بیایید اصفهان ممنونم.
اردوان که چهره اش کمی کلافه نشان می داد سری تکان داد و بیان کرد:
-نه،واجب بود خودمم یه سری بزنم.
چون می ترسیدم بعد از تماس گلاره پشیمان شده باشد گفتم:
-فقط لطفا زودتر خبرش رو بهم بدید که به خانوادم بگم کی می ریم.
کمی اندیشید و بیان کرد:
-همین پس فردا صبح حاضر باشی،کارهامو می کنم که بریم.
ناخودآگاه تبسمی روی صورتم قرار گرفته و گفتم:
-همین پس فردا؟!
اردوان از خرسندی من نگاه هایش برق زد و اظهار کرد:
-اصلا چرا پس فردا!همین فردا عصری می ریم من تا ظهر کارهامو تموم می کنم تو ساعت پنج بعد از ظهر منتظر باش.
دلبسته شدم بگویم دستت درد نکنهَ عاشقتم.اما فقط اضافه کردم:
-پس من فردا صبح به مامانم اینها خبرش رو می دم.
انگار اردوان خیال نداشت برود به گمانم برای او هم امروز با همه ی روزگارهای عمرش فرق داشت.وقتی خمیازه مرا دید که هرچه سعی در مهارش کردم بی فایده بود.تبسمی زد و اضافه کرد:
-شماره ی موبایلت رو گرفتم که فردا اردو شام رو بدم ولی انگارمن باید تو رو مهمون کنم.
تبسم پیروزگارمندانه ای زدم و اظهار کردم:
-دوست دارید یه چیزی درست می کنم.
اردوان تبسم زد و گفت:
-با این که از شام کف دستپخت شما نمیشه گذشت ولش شام فردا باشه با بنده.
و در حالی که وارد آسانسور می شد اظهار کرد:
-طلایهَ من…
بعد از مکثی اضافه کرد:
-هیچی،هیچی،فعلا خداحافظ و شامگاه بخیر.
و پایین راهی شد.در حالی که خنده ام گراهی شده بود اضافه کردم:
-خدا رحم کرده فقط اومده بود یه شماره بگیره والا تا صبح می موند.
از این که قرار بود فردا با او بروم از خوشحالی جیغ کوتاهی کشیدم و پریدم هوا…!
ساعت چهار بعد از ظهر بود,از صبح که بیدار شده بودم از مسروری انگار روی ابرها مسیر می حرکت کردم حال و هوای به خصوصی داشتم .حمام کرده بودم و خیلی با وسواس حاضر شده بودم و بهترین شال و مانتویی را که داشتم به تن کرده بودم .لباس هایی هم که داخل چمدان گذاشته بودم بهترین هایم بودند بعضی از ان ها را فقط خریده بودم و حتی فرصت نشده بود بپوشم .
انقدر ذوق زده بودم که دلم به شدت می زد صبح زود به مامان گفته بودم که چه ساعتی از عصر عازمیم ,ان هم انگار مثل من خوشحال بود البته شاید هم بیشتر ,ولی نه هیچ کس توی دنیا ان لحطه مثل من شاد نبود.اگر بگویم بیست بار در ان یک ساعت اخر جلوی اینه حرکت کردم دروغ ناظهار کردم می خبر داشتم که اردوان از دیدنم تعجب می کند دیشامگاه که اصلا مرتب نبودم قلب نمی کند برود حتی وقتی گلاره زنگ زد راستی به گلاره می خواهد بگوید داریم می رویم اصفهان؟امید داشتم خدا به خیر کند ,نکند لحظه ی اخر بگوید نمی ایم .در همین افکار بودم که گوشیم زنگ خورد شماره ی خودش بود.سعی کردم ارامشم را حفط کنم تا صوتیم از خوش حالی نلرزد گفتم:
-بله!
-سلام من پایین منتظرم!
-الان میام .
سریع چمدان و ساک بزرگ سوغاتی هایم را داخل اسانسور گذاشتم و پایین حرکت کردم .اردوان که دم در مشغول در اوردن کفش هایش بود تا سرش را قد بلند کرد یک لحظه مثل کسی که برق بهش وصل کردند مات نگاهم کرد و سپس در حالی که انگار اصلا یادش رفته بود چه می خواهد بگوید با لکنت گفت:
-من گرسنمه ,سلام!
از بهت و حیرتش خنده ام گراهی شده بود اما خودم را کنترل کردم و بیان کردم:
-سلام !مگه ناهار نخوردی؟!
در حالی که سعی می کرد بیشتر نزدیکم بشود اضافه کرد:
-خوردم ,نه نخوردم می شه گرمش کنی؟ تا من یه دوش بگیرم یه خرده برای من هم مثل خودت رخت و لباس برمی داری؟
به چمدان هایم اشاره کرد .من که هنوز باورم نمی شد به همراه او می روم ,غذا رو گذاشتم گرم بشه و تمایل داشتم به سمت اتاقش برم تا برایش لباس بردارم که دیدم اردوان هنوز ایستاده و مستقیم مرا نگاه می کند یک دفعه نگاهم در نگاهش گره خورد و مستاصل مانده بودم که چی کار کنم ؟اردوان هم بد تر از من انگار ماتش برده بود و خیال رفتن نداشت ,اهسته گفتم :
-تو که هنوز اینجایی! مگه نمی میل داشتی بری حموم؟
اردوان که به قول شیدا انگار راهی شده بود تو هپروت ,اهسته گفت:
-طلایه!تو چقدر…
از بقیه ی حرفش منصرف شد بود که گفت:
-چقدر چیز میز,برداشتی؟
من که نگاهم به چمدانم افتاده بود بیان کردم :
-نه ,یکیش سوغاتیه ,اخه وقت هایی که تو نمی اومدی یه چیز هایی می گراهی شدم و می اظهار کردم تو براشون فرستادی ,این دفعه رو هم فکر نمی کردم که با هم برویم از قبل خرید کرده بودم .
اردوان به دیده هایم خیره شد و بیان کرد:
-چه فکر خوبی!
سری تکان دادم . گفتم :
چه می دونم یه جور هایی اجبار بود دیگه تازه این دفعه هم به علی بیان کرده بودم که تو گفتی اگه شاگرد اول یا دوم و یا سوم بشه برایش دوچرخه بگیری .مثل اینکه اون هم شاگرد سوم شده و بیشتر از دیدن من دلتنگ خریدن دوچرخه اشه !
او که با اشتیاق به حرف هایم گوش می داد بیان کرد:
-چه خوب تا رسیدیم براش می خریم !
در حالی که غرق مسروری بودم با خنده گفتم :
-ولی اینطور که تو حاضر می شی شامگاه هم نمی رسیم!
اردوان نگاه مشتاقش را از من گراهی شد و گفت:
-من همین الان میام.
به سمت حمام راهی شد .داشتم شتابزده سریع هر کدام از لباس های اردوان رو که به نظرم قشنگ می اومد بر می داشتم که متوجه زنگ موبایلش شدم با این فکر که شاید فرنگیس خانوم یا مولین اینا باشند به سمت تلفن همراهش راهی شدم و متوجه اسم گلاره شدم که روی صفحه ی موبایلش افتاده بود اهمیت ندادم و بار دیگر مشغول به کار شدم و مسواک و حوله ی بزرگ و همچنین کوچکی هم داخل چمدان جای دادم و سپس درش را بستم و به سمت اشپز خانه حرکت کردم و غذای اردوان را در داخل دیس ریختم ,خودم هم ناهار نخورده بودم ولی اشتها نداشتم سریع برایش سالاد درست کردم که اردوان از حموم بیرون اومد .و در حالی که اب موهایش را با حوله می گرفت اضافه کرد :
-چمدون من رو هم بستی؟
با تشویش گفتم:
-اره بستم !
می ترسیدم که دوباره گلاره زنگ بزند و اردوان را پشیمان کند انگار اضطراب خیلی در صورتم مشهود بود که بیان کرد:
-چرا اینطوری شدی؟
من که متوجه منظورش نشده بودم گفتم :
-چه طوری؟
اردوان که مشغول خوردن شده بود بیان کرد:
-هیچی انگار استرس داری!
-اخه دیر شده می ترسم به تاریکی بخوریم .
به سرعت خوردنش افزود و گفت:
-به تاریکی که می خوریم ولی نترس من کف دست فرمونم خوبه!
اما مضطربی من به خاطر چیز دیگه ای بود که اظهار کردم:
-میشه عجله کنی؟
-اردوان در حالی که با اشتها غذایش را می خورد اضافه کرد:
-چشم الان تموم می شه لطفا مسواک و ژیلتم رو هم بردار.
-مسواکت رو برداشتم ولی وسیله ی اصلاحت رو نه!هر چیز دیگه رو که می خوای بگو که بردارم!
-اهان یه ژل مو هم بردار
-باشه!
مثل زنی که سال ها در کنار شوهرش زندگی کرده سریع به سراغ وسایلی که اضافه کرده بود راهی شدم ولی با صدای زنگ موبایلش انگار به یک باره تمام دلشوره های عالم روی قلبم ریختند اردوان اظهار کرد:
-بله!نمی دونم که گلاره چی اظهار کرد که اردوان بیان کرد:
-می گم که مولینم مریضه.
و بعد محکم تر اضافه کرد:
-نمی شه نمی فهمی؟
می دونستم گلاره التماس می کند که به اصفهان نرود و من با تمام وجودم می میل داشتم که اردوان پای حرفش بماند .تمام وجودم مخصوصا گوش هایم خارج از اتاق به حرف های اردوان بود .اردوان هم صوتشو انقدر اهسته کرده بود که نمی شنیدم داشتم می مردم سریع وسایل رو جا دادم و از اتاق خارج شدم.
اردوان گوشی را قطع کرده و اخم هایش در هم رفته بود به یک باره بند دلم پاره شد خاموشی کرده بودم انگار منتظر بودم که بگوید نمی شود برویم .دیس غذایش را داخل سینک گذاشت و در حالی که من همان طور پر از تشویش نگاهش می کردم از اشپز خونه بیرون رفت و گفت:
-برداشتی؟
با حالت متفکرانه ای بهم خیره شد کف دستپاچه شدم و اضافه کردم:
-اره دیگه چیزی نمی خوای؟
-نه نمی خوام!
آوایم می لرزید و به سختی سعی می کردم معلوم نشود .اردوان سری تکان داد و با تعجب و در حالی که با خودش فکر می کرد اظهار کرد:
-الان لباس می پوشم.
به سمت اتاقش راهی شد .من هم به اشپز خونه رفتم و سریع همه چیز را جابه جا کردم و شستم و همه چیز را مرتب کردم و بیرون امدم .
اردوان شلوار جین روشن و تی شرت ابی رنگ پوشیده بود و در حالی که ادکلنش را روی خودش خالی می کرد بیرون امد.من هم در حالی که موهایم را جمع می کردم شالم رو سرم کردم اردوان هنوز چهره اش در هم بود از داخل اسانسور چمدان های مرا بیرون اورد و سپس چمدان خودش را برداشت و به سمت پارکینگ راهی شدیم.
من اولین باری بود که بعد از شامگاه عروسیمون کنار هم توی ماشینش می نشستیم .البته ماشینش رو عوض کرده بود و حالا صاحب ماشینی بود که من نه تا به حالا دیده بودم و نه اسمش برایم اشنا بود ولی خیلی زیبا بود و معلوم بود که خیلی خاص و بی نظیره.
اردوان چمدان ها رو جای داد و گفت:
-خب نبیان کردی چرا رنگت پریده بود!
و نگاهی زیر دیدهی بهم انداخت .من که مشغول خوندن ایت الکرسی قبل از سفر بودم ,با دست اشاره می کردم که یک لحظه صبر کند .سریع بقیه اش را خواندم و در حالی که تو قلبم می گفتم ((خدایا خودمون رو به خودت سپردم))به سمت اردوان برگشتم و گفتم:
-چیزی بیان کردی؟
-هیچی گفتم چرا من تا رفتم حموم و برگشتم اونقدر مندل شده بودی؟
نمی اطلاع داشتم چه بهانه ای بیاورم ولی اضافه کردم:
-من؟!
-اره شما خانوم طلایه صولتی!
از بردن نامم همجاده فامیل خودش دلم مالش حرکت کرد و با لکنت گفتم:
-راستش ,راستش ترسیدم با زنگ ,زنگ موبایلت پشیمون بشی اخه به مولینم اینا قول داده بودم که حتما می اییم!
اردوان در حالی که سرش را تکان می داد با شیطنت گفت:
-اهان !پس میس کالم رو دیده بودی؟
و با حالت با مزه ای ادامه داد:
-زود بدو دیر می شه به تاریکی می خوریم ,جریانات داشت! و خندید .از این که اردوان به راحتی مثل شیدا مچم رو گرفته بود خجالت زده شدم و خاموشی اختیار کردم !اردوان اظهار کرد:
-ببین طلایه خانوم تو این سفر رسما خانوم صولتی هستی !
در ضمن من وقتی قول بدم زیرش نمی زنم ,پس دیگه دلواپس این چیزها نباش وقتی اظهار کردم می ریم اصفهان تا مولین فرنگیسم رو ببینم و هم پدر و مادرت از خیالات بیرون بیان مطمئن باش که می ریم .
از جمله ی اولش که مثلا می خواست بگوید فقط در این سفر می توانم به همه بگویم اردوان شوهر منه نه بعد از ان کمی قلبخور شده بودم ولی از بقیه ی حرفش که به تمایل داشته ی گلاره اهمیت نداده بود شاد بودم بیان کردم:
-ممنون .
اردوان آوای موسیقی ماشینش را کمی زیاد کرد .همیشه عاشق این اهنگ بودم نمی دانم اردوان از روی عمد قبلا این اهنگ رو انتخاب کرده بود یا همین طوری به قید قرعه به نام این ترانه افتاده بود که حرف دلم رو می زد شاید هم حرف قلب اردوان ولی من را به حال و هوای دیگری که از هر چه چیز های عجیب در زندگیم بود فارغ شده بودم .
من نیازم تو رو هر روزگار دیدنه
از لبت دوست دارم شنیدنه
صوتی اردوان که این قسمت ها را خودش هم هممسیری می کرد شعفی وصف ناپذیر ایجاد کرده بود .
اگر مردهای تو قصه بدونن که اینجایی
برای بردن تو با اسب بالدار می تازند
انگار مقصود اردوان واقعا من بودم که آنقدر با احساس واژه ها را بیان می کرد.دوست داشتم همانجا ازش خواهش کنم گلاره را رها کند و مرا با این که دختر نجیب و پاکدامنی که او تصور می کرد نیستم بپذیرد ولی انگار محال بود اگر گلاره را هم رها می کرد من نمی توانستم….
کولر ماشین روشن بود و هوای خنک داخل ماشین با هوای گرم خرداد ماه حسابی در تضاد بود ولی من از درون گر گحرکت کرده بودم و گونه هایم گل انداخته بود و در افکار زیبا و شیرین خودم فرو حرکت کرده بودم.
نیم ساعتی از مسیر را رفته بودیم و دیگر از شهر خارج شده بودیم.همیشه عاشق جاده بودم.دلبسته شدم هرچه بیشتر می رویم مسیر بیشتر بشود و هیچ وقت از به مقصد رسیدن راضی نبودم با این که این بار فرق می کرد و با این کارم،آقا جون اینها رو خرسند می کردم ولی از این که در یک محیط کوچک با او نفس می کشیدم و با موسیقی به ناکجا آباد پرتاب می شدم پایانش برایم خوشایند نبود.
در همین افکار بودم که گوشیم به صدا دروارد شد.در حالی که سریع از داخل کیفم بیرون می کشیدم،متوجه اسم شیدا شدم.اردوان انگار تمام هوش و حواسش به موبایل من بود.نمی میل داشتم جواب بدهم،آخه گوشی موبایلم طوری بود که صدا کاملا توش پخش می شد و می ترسیدم شیدا طبق روال این چند وقته شروع به بدگویی از اردوان کند و یا شروع به نصیحت و یا این که در مورد شاهرخ حرف بزند.ولی با نگاه پرسشگری که اردوان داشت سریع گفتم:
-بله!
اردوان آوای موسیقی را حسابی کم کرده بود تا بهتر بشنود.شیدا اضافه کرد:
-سلام خوبی؟!
آهسته گفتم:
-سلام،تو چطوری؟قلبم برات تنگ شده.
شیدا قد بلند زد زیر خنده و اضافه کرد:
-آره جون خودت وقت نمی کنم تلفن هاتو جواب بدم.حالا این تعارف شاه عبدالعظیمی ها رو ولش کن.
در حالی که آوای خنده اش می آمد بیان کرد:
-مامانت اینها خوب هستن؟
-آره،سلام می رسونن.تو چه کار می کنی؟
-طلایه یه نفر اینجاست خیلی دلش برات تنگ شده.
من که می دونستم منظورش کیه،در حالی که نمی توانستم راحت با شیدا حرف بزنم و مانده بودم چه جواب دو پهلویی بدهم که اردوان متوجه نشود.گفتم:
-ممنون.من چند روزگار دیگه برمی گردم.
شیدا که هنوز می خندید بیان کرد:
-چی می گی دختر؟!شاهرخ دلش برات تنگ شده،از اون وقت که رفتی منو کشته بهت زنگ بزنم.
می دونستم آوامون کاملا پخش می شود و مجبور بودم همه چیز را برایش تعریف کنم.
بیان کردم:
-شیدا بس کن انگار جریان منو نمی دونی!
-مگه چه جریانی هست!من همه چیز رو بهش گفتم،اصلا مهم نیست.پدر عاشقی بسوزه که این خان داداش ما بعد از خان دایی نهال زنبیل گذاشته،البته باید ما رو تو اولویت قرار بدی چون خان داداش من پارتیش کلفت تره.
متوجه عصبانیت اردوان که آن را سر گاز ماشین پیاده می کرد شده بودم.گفتم:
-شیدا چی می گی؟!می دونی که من نمی تونم…..(با کمی مکث ادامه دادم)بی خودی امیدوارش نکن،نمی شه.
-تو همه چیز رو بسپر به من کار نشد نداره،اومدی اینجا با نگاه های بی صاحبت این بیچاره رو مجنون کردی،حالا هر موقع هم من حرف می زنم می گی امیدوارش نکن.من نمی دونم زود پا می شی میای تهران،اصلا مامانم می خواد باهات صحبت کنه.
-نه،اصلا شیدا این کار رو نکنی،من معلوم نیست کی از اصفهان برمی گردم.آخه قراره ما یک هفته دیگه بریم شمال.
شیدا که می خندید اظهار کرد:
-یه کاری نکن ما پاشیم بیاییم اصفهان!زودتر برگرد.من هم دوریت رو تحمل کنم این خان داداشم بی قراره.
با آن سرعتی که اردوان از شدت عصبانیت پیدا کرده بود نزدیک بود پرواز کنیم که از ترس سریع خداحافظی کردم و رو به اردوان بیان کردم:
-اردوان یواشتر،چرا این طوری می ری؟!
اردوان که انگار تازه به خودش وارد شده بود.کم کم سرعتش را کم کرد.اولین باری بود که او را به اسم آوا می کردم ولی او اصلا محل نگذاشت و نیم نگاهی هم بهم نکرد.می دانستم که از حرف های شیدا که کاملا شنیده می شد غمگین شده.ولی به من چه ربطی داشت که داداش شیدا قلبش برایم تنگ شده من که حتی بهشون بیان کرده بودم شوهر دارم.در همین افکار بودم که اردوان گفت:
-این شیدا کدوم دوستته؟
من که منتظر یک حرفی از طرف اردوان بودم تا همه چیز را بگویم و خیالش را راحت کنم.آهسته اظهار کردم:
-همان قد قد بلنده که توی میهمانی نهال و نامزدی شما هم بود.
اردوان که اندیشیده بود از روی عمد اضافه کردم نامزدی شما که بهش بگویم به تو ربطی نداره به خواستگارهای من کاری داشته باشی.با فریاد و خشم گفت:
-نامزدی شما،نامزدی شما،یعنی اون قدر فهم نداشتی که متوجه بشی اون مرتیکه ی خیکی من رو جلوی اون همه آدم گذاشت تو معذورات تا حلقه کف دست دخترش کنم؟
و محکم کوبید رو فرمان و ادامه داد:
-دیشب بهت بیان کردم هیچ کدوم حق ازدواج نداریم،تو هم قبول کردی،پس به این تمایل داشتگارهای سمجت هم بگو گم بشن.
و در حالی که اخم هایش را درهم می کشید و با غیظ دندان هایش را بهم می فشرد به رو به رو خیره شد.گفتم الانه که گریه اش بگیرد ولی مغرورتر از این حرف ها بود.اضافه کرد:
-چرا به این دوستات ناضافه کردی شوهر داری که برات لقمه نگیرن؟
در حالی که سعی می کردم خونسردیم را حفظ کنم چون این حرف ها و حرکت کردارهای اردوان بیشتر منو مسرور می کرد تا دلخور.بیان کردم:
-خب،مگه تو نگفته بودی کسی نفهمه؟
-لزومی نداشت حتما بگی من شوهرت هستم.فقط می اضافه کردی شوهر دارم اصلا تو چرا حلقه کف دستت نمی کنی که همین دوستات هم بی خیال بشن.
من که خودم را غمگین نشان می دادم گفتم:
-دوست های صمیمی من هستن.هر روز با من می رن و میان اون وقت نمی گن این شوهر خوش غیرتت چرا یه بار نمی یاد دنبالت؟!چرا یه زنگ نمی زنه،اینها که دیگه پدر و مادر نیستند که تو یه شهر دیگه سه ماه یه بار هم منو نبینن.تازه مولینم اینها خیلی ساده و زودباورن.ولی این شیدا خانم به قول خودش نگاهش می کنم می دونه تو مغزم چی می گذره.تازه جهت اطلاع شما شیدا می دونه من شوهر دارم،حلقه ی صوری هم خرش نمی کنه.
اردوان که با بهت و تعجب نگاهم می کرد اضافه کرد:
-می دونه و برای برادرش ازت میل داشتگاری می کنه.
من که سعی می کردم بهش نگاه نکنم گفتم:
-آره می دونه،همه چیز رو هم می دونه به همین خاطر هم مرتب بهم سفارش می کنه تا نامزد شوهرت با اردنگی از خونش بیرونت نینداخته زودتر طلاقت رو بگیر.اصلا به خاطر گیرهای شیدا برای طلاق گرفتنمه که بهش بیان کردم یه هفته است اومدم اصفهان.
اردوان از شدت عصبانیت بار دیگر رنگش ارغوانی شده بود و دندان هایش را بهم می سائید و با این کارش منو یاد شامگاه عروسیمون می انداخت.پوزخندی زد و گفت:
-بی خود حالا که ما با هم قرارمدار گذاشتیم خیلی راحت بهش زنگ می زنی و می گی به داداشش بگه شوهرت طلاقت نمی ده برای زندگی خودش نقشه بکشه.اصلا اگه نمی تونی الان خودم بهش زنگ می زنم و می گم دفعه ی آخرش باشه به تو کار یاد می ده،فکر آقا جونت رو کردی حرف این دخترهای بی آبروی تهرانی رو گوش می دی؟
در حالی که خاموشی کرده بودم سرم را به سمت پنجره گراهی شده و بیرون را نگاه می کردم با خودم اندیشیدم یعنی اردوان عاشقم شده که این گونه عجز و لابه می کند یا این که فقط به خاطر آبروی خانواده هایمان بود ولی نه این کارهای ادم عاشقی بود که از حق خودش محروم شده ولی در هر حالتی اجازه نداشت به شیدا بی احترامی کند.شیدا دوست صمیمیم بود خیلی هم دل پاکی داشت و تمام حرف هایی را هم که زده بود از روی دانایی و به قول خودش عاقبت اندیشی اش بود و بد من را نمی تمایل داشت.
اردوان خاموشی کرده بود و می راند گاهی هم زیردیدهی مرا که اخم هایم در هم گره خورده بود نگاه می کرد.بهآرامی بیان کرد:
-ببخشید اگر به دوستت بی احترامی کردم ولی این که ادم کسی رو تشویق به طلاق کنه،به خاطر این که بیاد زن داداشش بشه خیلی کار زشتیه.
در حالی که همچنان رویم به سمت پنجره بود و سعی می کردم بهش بی تفاوت باشم،خونسرد اضافه کردم:
– شیدا،اصلا چنین آدمی نیست.چراکه شرایط ما رو می دونه می گه.
اردوان آهسته گفت:
-در هر صورت معذرت می خوام ولی قول و قرارمون رو فراموش نکن.آخه یه لحظه از این که مامان فرنگیسم خبر ازدواج عروسش رو بشنوه حالم بد شد.به این دوست هات هم بگو شرایط رو بهتر درک کنند والا دفعه ی دیگه کارت قرمز دارن.سری تکان دادم و باز هم سکوت کردم.برای اردوان نمی دانم ولی برای من شیرین ترین لحظات عمرم بود.انگار همه چیز رنگ دیگری داشت.آخه من با تمام وجود عاشقش بودم ولی او را مطمئن نبودم.یعنی همه ی آزردهیش از ازدواج من فقط به خاطر مادرش بود؟از طرفی هم به خودم نهیب می زدم که اگر به خاطر مادرش بود پس چرا دیروزگار با قصد روشن کردن تکلیفم به سراغم رسید و آن موقع فکر آبروی خانواده و مادرش نبود.نمی دانم چقدر مسیر طول کشید که اردوان کنار یک رستوران که مقابلش تعداد کثیری اتومبیل ایستاده بود نگاه داشت و گفت:
-اینجا غذاش عالیه،صاحبش هم باهام رفیقه.
داخل پارکینگ مخصوصی که مسئولش تا اردوان را دید جایی را برایش مشخص کرد شدیم.مسئول پارکینگ که سلام و احوالپرسی گرمی با اردوان می کرد.گفت:
-قدم روی چشم ما گذاشتید جناب صولتی بفرمایید بالا،بفرمایید.
و سپس شخصی را به نام مجید صوت زد که ما را همراهی کند و اردوان هم بعد از کمی خوش و بش با او به دنبال همان مجید نام جاده افتاد.
قسمت دنج و خلوتی را برای ما در نظر گحرکت کردند،رستوران حالت سنتی داشت و تقریبا اتاق،اتاق بود و هر اتاق دو سه تخت داشت که به خاطر اردوان در اتاق ما هیچکس نبود و به قول همان اقا مجید که لباس سنتی مخصوصی بر تن داشت و کلاه نمدی بر سر،آنجا را غُرُق کرده بودند.چون ناهار نخورده بودم از بوی خوش غذاها معده ام مالش می رفت ولی رویم نمی شد چیزی سفارش بدهم ولی انگار احتیاج به سفارش ما نبود چون بعد از چند دقیقه سفره ای روی تخت پهن کردند و انواع و اقسام غذاها از شوید باقالی با ماهیچه گرفته تا انواع کباب و انواع دسرو نوشیدنی رو به رویمان چیده شد و در حالی که می اظهار کردند امر دیگه ای نیست از اتاق خارج شدند و حتی درهای چوبی که شیشه های رنگارنگ بزرگ آن را به شکل زیبایی درآورده بود برایمان بسسریع.
از دیدن ان سفره و از این که چقدر اسراف می شود عذاب وجدان گحرکت کرده بودم ولی پیش خودم فکر می کردم بهتره یه جوری بخورم که کف دست خورده نشه!تا حداقل کارگر های بیچاره بخورند.
اردوان که با دیده های نافذش بهم خیره شده بود بیان کرد:
-هنوز از دستم ناراحتی؟
-وای که آوا و این لحن صحبت کردنش خیلی خوب بود مثل ملودی که بهم ارامش می داد .کاش خدا مدت را متوقف می کرد و ما تا ابد در ان اتاقک می ماندیم .
-نه,ولی چرا این همه غذا گحرکت کردی؟
اردوان تبسم زد و اضافه کرد:
-مگه دوسشون نداری؟
-چرا ولی خیلی اسراف می شه یه پنجمش هم کافی بود!حداقل یه جوری بخور دست خورده نشه.
اردوان که انگار قصد پلک زدن هم نداشت اضافه کرد:
-باشه حالا شروع کن.
و در حالی که تکه ای کباب به دستم می داد بیان کرد :
-بیا بخور این مقلب کبابش خیلی خوش مزه اس ببین دوستش داری؟
انقدر گرسنه بودم که نگاه هایم تار می دید اگر سنگ هم بود می اظهار کردم ((عالیه)) نمک و فلفل هم بهش می زدم ولی انگار اردوان راست می اظهار کرد خیلی عالی بود مخصوصا حالا که کنار شوهرم بهترین غذای عمرم رو می خوردم .,عالی تر هم می شد!
اردوان حسابی خوش خوراک بود کلی از غذا ها رو خورد ,از حرف خودم که می اضافه کردم نصفش می ماند برای کارگر های بیچاره خنده ام گراهی شده بود ولی بالاخره اون قد و هیکل باید هم اینقدر غذا بخورد توی دلم اظهار کردم((نوش جانش)) اردوان به من که متعجب نگاهش می کردم لبخند زد و گفت:
-البته به پای دست پخت تو نمی رسه ولی خیلی خوش مزه اس!
و خندید من که باز هم خجالت کشیده بودم سرم را پایین انداختم .بالاخره اردوان رضایت داد و کف دست از خوردن کشید توی دلم گفتم((حالا خوبه ساعت پنج ناهار خورده وگرنه منم می خورد ))از این فکرم لبخند روی لب هایم نشست.اردوان هم با شیطنت اظهار کرد:
-خب هالا منو مسخره می کنی؟
در حالی که از حرفش وا راهی شده بودم داشتم فکر می کردم این دیگه کیه انگار از شیدا هم زرنگ تره اظهار کردم:
-نه برای چی؟
اردوان خندید و بیان کرد:
-جون من بگو داشتی چیمو مسخره می کردی و می خندیدی؟
من که مونده بودم چی بگم ارام گفتم:
-هیچی داشتم می اضافه کردم که حالا خوبه ساعت پنج ناهار خوردی والا…
با خنده وسط حرفم اومد و بیان کرد:
-اره والا تو رو هم یه لقمه چپت می کردم.
دوباره از خجالت سرخ شده بودم که اردوان اضافه کرد:
-حواست باشه یه موقع منو گشنه نذاری ها من تو شکم با کسی رو در وایسی ندارم!
به خاطر اینکه حرصش رو درارم کمی ارغوانی بشه و من لذت ببرم گفتم:
-این هارو به نامزدتون بگید که از الان به فکر باشن! و با حالت حق به جانبی نگاهش کردم ولی انگار اردوان از من زرنگ تر بود .به دیده هایم خیره شد و گفت:
-اره حتما باید بهش بگم والا اونو یه لقمه چپ می کنم!
من که توقع شنیدن این حرف را نداشتم یک لحظه وا رفتم انگار حالا این او بود که رنگ ارغوانی منو می دید و لذت می برد که بیان کرد:
-انگار تو عصبانی می شی چشم هات رنگش بیشتر می شه! و با خنده ای کشیده تر ادامه داد :
-اصلا رعد و برق می شه حال و هوات که طوفانی بشه چشم هات رعد و برق می زنه! سپس در حالی که توی نگاه هایم دقیق تر می شد با شیطنت اظهار کرد:
-انگار بارون هم میخواد بیاد اره؟
و در حالی که معلوم بود غرق خوشی شده همان طور بلند کشیده خندید.من که حسابی از کف دست خودم شاکی بودم .من چه قدر ساده و احمق بودم می خواستم زرنگ تر از شیدا رو سیاه کنم .هم یک جواب دندون شکن بهم داد و هم اینکه با روانشناسی چشمی که کرد بهم فهماند از حرص دارم می ترکم و حتی گریه ام گراهی شده اخ که من قدرت مقابله با او رو نداشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن