رسام معین را بیتردید بغل کرد…
لبخندش به خاطر کار پسرکش گویای حال خوبش بود!
آرام طوری که مسروراب را هم ساکت میکرد
اظهار کرد:
– تو هر چقدر انکار کنی مسروراب… میدونم معین پسرِ منه… معین هم خوب میدونه.
سرخوشاب با شرم دیده دزمتوجه شد.
اوایل به خاطر تلافی و لجبازی این را
انکار میکرد ولی…
دیگر بسیار وقت بود که انکار نمیکرد…
با ادامه آن کار هم به خودش توهین میکرد هم به رسام.
– شاد؟
مجدداً…
رسام “شاد” صدایش کرد.
یک طوری جذاب و خاص بود که قلبش را به بازی میگحرکت کرد!
نتوانست نگوید…
– جان؟
هر چند که صوتیش بغضآلود و لرزان بود.
به رسام نگاه کرد که شیشه شیری به سمتش گرفته بود.
– من بلد نیستم با شیشه به معین شیر بدم… میترسم یه موقع تو گلوش بپره.
لعنت به آن وقتهایی که رسام مهربان
میشد…
بزرگ ترین نقطه ضعف سرخوشاب مهربانی رسام بود.
کمبود محبت داشت دیگر…
وابسته بود.
رسام خوب میدانست با مهربانیاش مسروراب را چگونه رام میکند.
انگار از اول قلبخوریای نبود.
حالا این خوب بود یا بد؟
شیشه شیر را از دست رسام گرفت و بیاختیار بیان کرد:
– میخوای… یادت بدم؟
رسام استقبال کرد…
انگار منتظر همین بود.
کی فکرش را میکرد شیخ رسام جدیری…
بچه به بغل زیر درختی جای گرفته باشد و
بخواهد با کمک شیشه
به او شیر بدهد؟
هر کسی از طایفهاش اگر میشنید
قطعا از خنده روده بر میشد.
اما آن لحظه هیچ یک در مورد این موضوع فکر هم نمیکردند.
شاداب به رسام کمک کرد تا معین را روی کف دستهایش بخواباند و بعد پستانک شیشه را بین لبهای کودک گذاشت و گفت:
– ببین.. اینطوری باید شیشه رو نگه داری.
رسام از قصد دستش را روی دست شاداب گذاشت.
با این کار انگار هر دو داشسریع به شیر خوردن معین کمک میکردند.
تپش قلب شاداب به اوج خود رسیده بود.
اامان تجربه اش بود…
باز هم یک اامان دیگر با رسام.
صوتی جدی رسام او را به خودش آورد.
– ببین منو.
مسروراب مظلوم نگاهش را بالا گرفت و به نگاههای جادویی رسام خیره شد.
– هیچوقت… منو… ترک… نمیکنی.
شمرده شمرده اضافه کرده بود.
شاداب یاد حرفی که در آشپزخانه زده بود افتاد.
رسام ادامه داد:
– تو ماله منی… به من وصلی.
– تو چی؟ به من وصل نیستی؟ چرا هر لحظه باعث میشی از فکر این که ترکم کنی ته دلم خالی بشه؟
کلافگی از چهره رسام بیداد میکرد.
جواب داد:
– من فقط میخوام از تو معین محافظت کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن