اشک نگاه شاداب را تار کرد.
نالید:
– چطوری؟ با راهی شدن؟ با تحقیر کردن و کوچیک کردن من؟ با بلاتکلیف کردن من؟
چرا هیچی رو برام توضیح نمیدی؟
رسام محکم پلک بست و زیر لب غرید:
– چون نمیخوام بهت آسیب برسه
نمیخوام نقطه ضعفم بشی.
شاداب ناباورانه نگاهش کرد…
ریز خندید و گفت:
– نقطه ضعف؟ من برات اینم؟
– نه نه… دارم میگم نمیخوام بهت آسیب بزنن.
با آوای بلندی اظهار کرد:
– کی؟ کی میخواد به من آسیب برسونه؟
این کارو تو داری میکنی رسام.
معین شیشه را ول کرد و گریه سر داد.
رسام با خشم رو به مسروراب اضافه کرد:
– داری یاغی میشی خوشحالاب…
حواست باشه من کیِ توام… به اندازه کافی تحت فشارم… تو اذیتم نکن… یکم امونم بده تا بتونم دشمنم رو زمین بزنم دختر.
خوشحالاب بهت زده کف دست دراز کرد تا معین را بگیرد که رسام نگذاشت و از پای درخت بلند شد.
با همان برآشفتهت اضافه کرد:
– یه بار دیگه میگم… حق نداری ولم کنی…
بخوای بری معین رو ازت میگیرم.
دل خوشحالاب شکست…
رسام به جز مهربان بودن بد بودن را هم خوب بلد بود.
تا حالا کسی را دیدهاید که از شدت غم و اندوه بخندد؟
سرخوشاب لبخند زد… با اشک و نگاهی تار شده.
با یادآوری حرف رسام…
خندهاش رفته رفته شدت گراهی شد.
دیوانه شده بود؟
قطعا!
مرد لب زد:
– سرخوش؟
دخترک خندهاش را سریع خورد و با حرص گفت:
– بهم نگو سرخوش… من شادَم؟ لعنت به این اسم… مسروراب؟… هه… باید اسم منو میذاشتن غم… غصه… بدبخت!
موهایش را کشید تا فریاد نزند. پسرک مظلومش به اندازه کافی هراسیده بود.
رسام میتمایل داشت معین را از او بگیرد؟
چگونه اینقدر بیرحم شده بود؟
یک کابوس جمتوجه شد به کابوس هایش اضافه شد بی شک!
رسام با دیدن کار خوشحالاب، پشیمان و پر اخم گفت:
– نکن شاداب… آروم باش!
نگاهِ دخترک میخ کودکش بود…
از فکر نبودنش بیقرار تر شد و نالید:
– بچم… بچمو بده بهم!
رسام زیر لب خودش را لعنت کرد و بیحرف معین را به آغوش دخترک داد.
خواست حرفی بزند که مسروراب تند کشیده شد و به سمت عمارت پا شتابزده کرد.
به حدی او را از تهمتوجه شدش ترسانده بود که حد نداشت.
رسام چنگی به موهایش زد و دوباره زیر لب فحشی به خودش داد.
این حرف دیگر از کجا در وارد شد؟
میاطلاع داشت با این ترس جمتوجه شدی که به جان او انداخته بود حالش بدتر میشود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن