پارسا به تایید لبخند زد.
دور شد و تبسم متقابلی به وکیل عجیب غریب رسام زد، اینبار به سمت آیندهاش حرکت میکرد.
روی صندلی جای گراهی شد، همگی در حال بحث و خنده باهم بودند و تنها او صامت و ساکت
جای گرفته بود.
روی صندلی ضرب گراهی شد به محض پخش شدن دفترچه ها نفسی از روی اسودگی کشید.
نگاهانش را بست و صورت بابا مجید و مولین لعیا در ذهنش نقش بست و کمی آرامش
کرد.
صورت رسام اینبار در ذهنش جان گحرکت کرد، حتی آوایش هم مدام در ذهنش تکرار
میشد. زیر لب زمزمه کرد.
– فلفل خانم…
پوزخند تلخی زد و مداد را بین دو انگشتش فشار داد تا فقط برای چندساعت رسام را
فراموش کند.
پلمپ سوال ها را باز کرد و شروع به حل سوال ها کرد. حتی لحظهای سر بلند نکرد تا
اطراف را نگاه کند.
تمام شد، یک مرحله از حیاتش را تمام کرده بود و با تبسم از حوزه بیرون زد. پارسا درست
روبهروی در از حرکت ایستاده بود و نزدیکش شد. نگاهش چرخید روی همسن و سالانش که در
آغوش مادر پدرشان گم شده بودند.
– سلام، حالتون خوبه؟
〰️
لب گزید، یاد حرف های صبح افتاد کمی زیاده روی کرده بود.
– بله خوب بود. میشه سریع تر بگید ححرکت کردون رو…
– خونه باهم صحبت میکنیم.
بیبی اخم کرده در منزل منتظرش بود، با دیدن پارسا کنار شاداب پا تند کرد.
– سلام خبر از رسام داری مادر؟
– خیر با خانم جدیری باید یه مسائلی در میون بذارم.
عمه راضی کف دست به کمر جلو رسید.
– بیا بشین پارسا جان، چی میخوای بگی!
پارسا زیر چشمی نگاهی به خوشحالاب کرد که با آن مانتوی مدرسه کنار راه پله ها ایستاده و
منتظر بود.
تبسم خجلی زد و از پله ها بالا رفت.
– منظورم با خانم شاداب جدیری هست خانم.
عمه راضی قرمز شده نگاهی به پله کرد و غرید.
– از کی تا حالا مسروراب جدیری شده؟
پارسا سری تکان داد و به بیبی نگاه کرد.
– مزاحم شدم، میتونم داخل حیاطم باهاشون صحبت کنم.
بیبی پشت چشمی برای راضی نازک کرد و کف دست روی بازوی پارسا گذاشت و سمت
پذیرایی مسیرنماییش کرد.
– نه مادر! خوشحالابم عین دختر خودمه، شما درست میگید مسرورابم یک جدیری قطعا چون
رسام قیم سرخوشابه…
پارسا سر به تایید تکان داد.
آوای قدم های سرخوشاب باعث شد سر بالا بگیرند، کف دستپاچه شومیزش را مرتب کرد و روی
مبل روبهروی پارسا قرار گرفت.
– من در خدمتم بفرمایید، مشکلی پیش اومده؟
– من در خدمتم بفرمایید، مشکلی پیش اومده؟
پارسا خم شد و کیف سامسونتش را روی میز گذاشت.
– نه! گفتم که خبر خوب دارم براتون…
چشمان سرخوشاب مشتاق روی حرکات پارسا میچرخید. منتظر خبر خوش پارسا بود شاید
خبری از رسام داشت. امیدوار بود.
چند کاغذ روی میز گذاشت و خودکار را به سمت خوشحالاب گحرکت کرد.
– این سندهارو امضا کنید…لطفا!
مسروراب خودکار را از کف دست پارسا بیرون کشید و نگاهی به اوراق جلوی رویش کرد و
متعجب لب زد.
– اینا چین؟
بیبی و عمه راضی هم کنجکاو چشم به لب های پارسا دوخته بودند.
– املاک پدر شاداب خانم، آقای جدیری گفتن که حتما به نام مسروراب بخورن این املاک…
خوشحالاب متعجب دیدهانش را درشت کرد و دستهی مبل را فشار داد.
– پدر من یه خونه داشت که اونم زد به نام مولین لعیا، این خونه مال من نیست مال
خود رسامِ…
پارسا سر صبر نگاهی به خوشحالاب کرد و اوراق را با کف دست جلوی مسروراب کشید و با ابرو اشاره
کرد.
– امضا بزن سرخوشاب خانم رسام در جریانِ…
بیبی تبسمی زد و کف دست روی شانهی شاداب گذاشت. شاداب سرچرخاند و با لبخند بیبی
مواجه شد.
بیبیاضافه کرد:
– امضا بزن دخترم اموال توئه نه رسام!
دستانش میلرزید هنگام امضا، پارسا تمامی برگه هارا جمع کرد و داخل پوشه گذاشت.
یک لبخند زد انگار که تبسمانش عضوی از صورتش بودن که هیچ وقت پاک نمیشد.
– مبارک باشه! سندها با پست میاد دم خونه تحویل بگیرید.
مسروراب برای بدرقه همجادهیش کرد. پارسا کمی که از خونه دورتر شدند چرخید.
– مسروراب خانم…
سرخوشاب کف دستپاچه توقف کرد، در عالم دیگری بود و اصلا حواسش به پارسا نبود. پارسا که
دیدهان سرگردانش را دید کجخندی زد.
– به محض اینکه اموال به نام شما شد میتونید بمتوجه شد اجاره و از سرمایهاش اگه میل داشتید
استفاده کنید…بالاخره همواره رسام نیست.
سرخوشاب لب گزید، به منبع دررسید اندیشیده بود ولی رسام همیشگی او را تامین میکرد.
– ممنون. بهش فکر میکنم.
سری تکان داد و دور شد. در را پشت سرش بست و به درآهنی تکیه داد، نفس در
سینهاش حبس شد. احساس کرد پارسا هشدار داده بود.
بیحوصله وارد خانه شد، عمه راضی با تلفن صحبت میکرد. حدس میزد فاطمه باشد.
– آره فاطمه جان شادابم سلام میرسونه…
صوتی بیبی از آشپزمنزل دروارد شد.
– راضی بگو عروسم خواست شب بیاد اینجا شاید رسام به هوای فاطمه پیداش بشه..
رسام به هوای فاطمه پیدایش میشد به هوای رسام خوشحالاب را تنها میگذاشت، بغض
خنجر شد روی گلویش… هوای نگاهانش بارانی شده بود.
عمه راضی عینا هرچه بیبی بیان کرد را تکرار کرد. عمدا تلفن را روی قد بلندگو گذاشته بود.
فاطمه با ناز خندید.
– حتما میام بیبی! به رسامم میگم بیاد.
زیر لب چندین بار نام رسام را تکرار کرد، لپش را گاز گراهی شد تا دیدهانش خیانت نکنند. یک
ضرب پله ها را بالا رفت و خودش را در اتاق حبس کرد.
روی تخت دراز کشید، عکس های رسام را از روی میز برداشت. دلگیر لب برچید و کف دست روی صورت رسام کشید.
– من زنگ میزنم جوابم نمیدی ولی فاطمه بهت زنگ میزنه بیای خونه خودت…
با خشم و بغض عکس را روی زمین پرت کرد و خودش هم بالش را در آغوش کشید و به
یک نقطه خیره شد. کم کم بوی غذای بیبی در خونه پیچید نفس عمیقی گرفت که
معدش در هم پیچید.
کم کم بوی پیاز داغ انقدر برایش تهوع اور شد که بهسرعت در اتاق را باز کرد و خودش را به
سرویس بهداشتی رساند.
سر و آوایش به گوش اهالی خونه رسیده بود.
– چیشده شاداب جون…
مشت های کوچکش را روی معدهاش گذاشت و به شانس قشنگش لعنت فرستاد. زیر لب
زمزمه کرد.
– فقط تورو کم داشتم…
بیبی نفسزنان نزدیک شد.
– چیشدی مادر؟ حالت خراب شده؟
با انزجار صورتش را جمع کرد و روبه بیبی کرد و اظهار کرد:
– بوی پیاز داغ حالم بد کرد بیبی…
فاطمه خندهی سرخوشی سر داد و به عمه راضی نگاه کرد.
– وا دختر مگه حاملهای؟
عمه راضی پشت نگاهی نازک کرد و روبه فاطمه کرد و بیان کرد:
– چیمیگی دختر؟ خوشحالاب مگه شوهر کرده…
آن ها همانطور که مشغول جر و بحث بودند سرخوشاب بیحال هممسیر با بیبی از کنارشان رد
شد.
– بیا یه چیزی بخور شاداب جان…
مسروراب به بینیاش چینی داد و جادهش را سمت اتاق کج کرد.
– نه بیبی اصلا بوی اون پیاز داغ که میاد معدهم حالش خراب میشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن