رمان طلایه دار پارت ۴

رسام کلافه از این همه سوالات او بازویش را می کشد و او را به سمت همان اتاق خوابی می بَرد که دقایقی پیش روی تختش قرار گرفته بود.
دخترک زیادی گیج می زد. البته سنی نداشت و هنوز عزادار بود، به او حق می داد:

_هر چی که لازمه رو جمع کن.

خوشحالاب نگاهی به او می اندازد، نگاهی پُر از خجالت که کنجکاوی رسام را قلقلک می دهد:

_می شه شما برید بیرون؟

رسام دیده تنگ کرده سر تا پایش را برانداز می کند. این دختر چه فکری کرده بود؟‌ که می تواند فرار کند! البته برایش مهم نبود، ولی خاک لعیا مادرش چرا.

_می خوای فرار کنی؟

خوشحالاب آن مردمک های مظلوم و پُر آبش را در کاسه گرد می کند و سر می جنباند:

_نه‌ بخدا من فقط….

پاهایش را بیشتر کنار هم چفت می کند که از نگاه تیزبین رسام دور نمی ماند.
حالا می فهمد که چرا این دختر آنقدر رنگ پریده و بی جان به نظر می رسد!
قلبش برای بی کسی اش می سوزد، دردانه ی یحیی به چه روزگار فلاکت باری رسیده بود:

_کجاست؟

سرخوشاب لب روی هم می فشرد که رسام اینبار واضح تر می پرسد:

_پد بهداشتی کجاست که برات بیارم؟ خجالت نکش دخترجون تو جای دخترمی!

گونه های شاداب از خجالت گلگون می شوند و آهسته زیر لب زمزمه می کند:

_تو کشو پایینی روشویی.

رسام به همان سمت می رود که نگاهش به تابلوی بزرگ وان یکاد پذیرایی می افتد. همان تابلو بود، همانی که لعیا با کف دستان خودش طرح زده بود.
مردانه بغضش را پس می زند. لعیا او را رها کرده بود تا کنار پدربزرگش، کنار خاندان جدیری ها بزرگ شود و نمی دانست به او تنها چیزی که بعد از پدرش نیاز داشت محبت های او بود نه ثروتی که هیچی بزرگ برای او تداعی می کرد.

خودش را با تلاش از ماشین غول پیکرش بالا می کشد، همان ماشینی که محل زندگی شان رنگش را نمتوجه شده بودند.
کوله اش را که از لباس های مختصرش پُر شده بود را با احتیاط زیر پایش می گذارد.

_این گلدون چیه که با خودت آووردی؟

نگاه بغض دارش را به گلدان می دهد، گل پیچک؛ گل مورد علاقه ی لعیا بود که همانند بچه اش دوستش داشت:

_این بچه لعیاس، قلبم نمی خواد بدون آب و نور بمیره!

رسام‌ یک تای اَبرویش را بالا می کشد و پوزخند می زند. لعیا او را نخواسته بود، پسری که از گوشت و خون خودش نشأت می گرفت و حال برای یک گل مادری می کرد!
ماشین را به مسیر می اندازد که شاداب می پرسد:

_الان کجا می ریم؟

حوصله ی سوال و پرسش هایش را نداشت، اما مجبور بود:

_میریم خوزستان.

مسروراب در جایش نیم خیز می شود و نگاهی به پشت سرش می اندازد.
می هراسید، وحشت داشت از جای نامعلومی که‌قرار بود پناهگاهش شود:

_چرا اونجا، من خونه م اینجاست!

رسام عینک دودی اش‌ را بر دیدهانش قاب می زند و خاموشی می کند.
این دختر شباهت زیادی به لعیا پیدا کرده بود.
مادرش هم آنقدر در همه چیز کنجکاو بود که پدر عاشق پیشه اش را هم خسته می کرد.

_ببین خوب گوش کن دختر خوب، از این به بعد من قیم‌تم‌ یعنی سر پرست تو و توی تمام امور حیاتت پس من هر کجا که زندگی کنم توام باید همونجا باشی!

مسروراب انگشت به دهان می برد و گوشه ی ناخنش را به دندان می گیرد:

_اخه فردا چهلم بابا و لعیاس، من…من حتی باهاشون خداحافظی نکردم!

اشک هایش روان می شوند و روی پوست صورتش سُر می خورند. رسام مشوش و پریشان سرعت ماشینش را زیاد می کند.
باید حتما خودش را تا شامگاه به آنجا می رساند.

خوشحالاب را تحویل عمه و بی بی گل می داد و خودش به سوئیت دلبسته شدنی اش پناه می برد.
از هر چیزی که به یحیی مرتبط می شد متنفر بود ولی این دختر کمی فقط کمی قلبش را نرم کرده تا در مقابلش گارد نگیرد.

_اگه گرسنته بگو چیزی بگیرم.

خوشحالاب لبان خشک و ترک خورده اش را روی هم میفشارد و به معنای نه سر تکان می دهد.
گرسنه اش بود، بعد از آن همه خونی که از او رفت معده اش به تلاطم افتاد، ولی هیچ قلبش نمی خواست از این مرد عبوس کنارش درمیل داشتی کند.
ترجیح می داد تا مکان مورد نظر بخوابد، تنها چیزی که به شدت نیاز داشت.
****
با آوای بوق های پیاپی ماشین دیده‌ می گشود.
درِ سفید بزرگ آهنی رو به رویشان باز می شود.
ماشین روی سنگ فرش ها حرکت می کند و می رسد به عمارت بزرگی که دهان خوشحالاب از بزرگی‌اش باز می ماند.
گلدان را محکم در آغوشش می فشارد.
رسام با دیدن چشمان بازش ماشین را از حرکت نگه می دارد:

_حالت خوبه؟

نگاهش را از عمارت رو‌ به رو‌ بر نمی دارد، آنقدر دلربا و نگاه نواز بود که شامگاهاهت زیادی به رویاها داشت.

_پیاده شو.

همپای او از ماشین پیاده می شود. بی بی گل با دیدن‌ رسام به سمتش قدم سریع می کند که عمه خانم معترض می شود:

_یواش تر بی بی، آخه با عصا که این طور قدم نمی گیرن قربونت برم.

رسام به سمتشان می رود و بی بی گل را محکم در آغوشش می گیرد. بی بی از پس سرشانه هایش متوجه سرخوشاب می شود.
دختری لاغر و جذاب که چشمان عسلی رنگش از دور هم می درخشیدند.
متعجب می پرسد:

_این کیه مادر؟ نکنه آرزوی منه پیرزن برآورده شده!

عمه خانم با متوجه شدنش متعجب می گوید:

_این شاداب نیست؟ دختر یحیی! اینجا چیکار می کنه؟!

رسام حیرت می کند و با اَبروهایی درهم گره خورده دست در جیب شلوار پارچه ایش فرو می‌کند:

_می شناسیش؟

عمه خانم ریش های آویزان شده ی شالش را از روی پیشانی با انگشت سبابه اش کنار می زند:

_مگه می شه دختر یحیی رو نشناسم؟ شامگاهیه مادر خدا بیامرزشه.

رسام خمیازه ایی می کشد و چشمانش را ماساژ می دهد:

_خوبه که می‌شناسیش. من باید برم ، این دختر چند روزگار کنارتون بمونه تا تکلیفش رو مشخص کنم، بعد از مرگ لعیا و یحیی کسی رو نداره، کسی هم نمی خوادش مجبورم قیم‌ش شم.

بی بی گل غمگین و آزرده صورت رنگ پریده ی سرخوشاب را از نظر می گذراند. این دختر که در سرنوشت پسرش و عروسش نقشی نداشت. او هم قربانی گذشته ها و خودخواهی ها شده بود.
رسام به سمتش قدم بر می دارد و سر تا پایش را از نظر می گذراند. مطمئن بود این دختر از گرسنگی کاری نداشت که نقش بر زمین شود:

_تو برو بالا،من فردا بر می گردم.

خوشحالاب لرزان و وحشت زده پشت سرش همچون جوجه اردک روان می شود:

_نه خواهش می کنم، من اصلا کسی رو نمی شناسم!

به لباس های محلی بی بی گل و عمه خانم نگاه می دوزد. حتی احساس غریبی و غربتی با پوششان داشت چطور ممکن بود کنارشان دوام بیاورد؟
رسام کلافه به سمتش رو بر می گرداند:

_ببین دخترجون من امشب واقعا خسته شدم، حوصله ی سر و کله زدن با تو رو دیگه ندارم.

شاداب بغض می کند و بینی پُر شده از آب بینی اش را بالا می کشد. چشمان براق عسلی رنگش دو دو می زدند.
لبانش می لرزیدند و تراژدی غمگینی به پا شده بود که رسام، شیخ بزرگ جدیری ها کوتاه بیاید و از راهی شدن منصرف شود!