سرسام آور میراند.
آنقدر که به چراغهای قرمز هم توجهای نمیکرد و تنها پایش را محکم تر روی پدالِ گاز میفشرد!
سر انجام به واحدش رسید و بی آنکه ماشین را داخل پارکینگ پارک کند، وارد اپارتمان مجهزش شد!
تنها چیزی که در این شرایط تنها کمی حالش را بهتر میکرد دوشِ آب خنک و پشت بند آن سیگارِ برگ بود!
این دو مورد تنها کمی به او کمک میکردند که از این حالِ بد و افسرده بیرون بیاید!
_♡__
– خب قربونت تو که داری میخونی بیا واست مشاور بگیرم دخترم! اینطوری بهتر میتونی بخونی؟
بی توجه به حرف بی بی گل با تکه مرغی که جلویش قرار داده شده بود بازی کرد:
– ممنون خودم بلدم برنامه ریزی کنم!
تنها صوتیی که از جانب بی بی گل به گوشش رسید، صدای نفسِ کلافهاش بود!
بی میل تکهای از ران مرغ را جدا کرده و داخل دهانش قرار داد و همان لحظه آوای راضیه کشیده شد:
– بی بی خبر داری رسام امشب مهمون خونهی شیخ بوده؟
لقمه را جوییده و نجویده پایین فرستاد.
سرش را تا جای ممکن پایین گحرکت کرد و سعی کرد به حرفهای راضیه واکنشی نشان ندهد!
صوتیی از بی بی گل بلند نشد و همین نشان میداد که طبق معمول مشغول چشم و ابرو امدن به راضیه است!
نمیمیل داشت دخترکِ دلگیر و افسردهی کنار کف دستش با گوش دادن نامِ رسام به حال و روزِ بدی بیفتد!
ولی راضیه انگار بیخیال ماجرا نمیشد که گفت:
– واسه شام اونجا دعوت بوده!
عمه قربونش بره، ایشالله نمیرم و چند وقت دیگه تو رخت دامادی ببینمش!
کف دستهی طلا کوب شدهی قاشق را محکم تر در کف دست فشرد و تمام زورش را زد تا حرفی به زبان نیاورد.
راضیه زیر دیدهی مشغول متوجه شدن زدنِ خوشحالاب شده بود و از روی بدجنسی پوزخندی کنج لبش شکل گحرکت کرده بود:
– فاطمه جان زنگ زد، مثل اینکه قراره برن و بند و بساط عروسی رو بخرن!
ای خدا!
خداروشکر که ما تونستیم سر و سامون گحرکت کردن این بچه با یه دختر اصل و نسب دارو ببینیم!
یک دختر اصل و نسب دار به حتم سرخوشاب نبود!
اصلا خوشحالاب کسی را نداشت!
نه مادری و نه پدری!
از دار دنیا قلب به مهر مرد بی عاطفهاش بسته بود که آن هم به بدترین شکل ممکن جواب خوبی هایش را داد!
زبان روی لب زیرینش کشیده و قاشق را سر جایش برگرداند و سر بالا گراهی شد.
نگاهی به عمه راضیه و سپس به بی بی گل انداخت و بیان کرد:
– میشه…راضیه خانم میشه جلوی من در مورد اینده و عاقب بخیری بچهی برادرتون حرف نزنید؟
راضیه هم متقابلا قاشقش را داخل ظرف بگردانده و اظهار کرد:
– وا چرا؟
پشت نگاهی نازک کرد و با بدجنسی ادامه داد:
– البته که معلومه خیلیا نگاه ندارن خوشبختی و خرسندی برادر زادهی منو ببینن!
بی بی گل از زیر میز پای تپلش را به ساق پای راضیه کوبید و دیده و ابرویی آمد:
– بسه راضی!
– دروغ میگم مگه؟
به سیم آخر زده بود!
هر دو کف دستش را به ارامی روی میز کوبید و گفت:
– چیو میخواین ثابت کنید؟
میخواین ثابت کنید با این حرفا قلبِ منِ بی اصل و نسب و بی خانواده میسوزه نه؟
هر چند که قصد راضیه در اصل همین بود ولی با این حال خودش را به در نخبر داشتن زد و اضافه کرد:
– حس نمیکنی داری گستاخی میکنی دختر؟
ابرو بالا انداخت و تمام زورش را زد تا موقع حرف زدن صوتیش به لرزه در نیاید و بیان کرد:
– نه! ولی شما داری منو میچزونی!
شما با حرفات میخوای منو سنگ کنی نه؟
میخوای دل منو اتیش بزنی و یه کاری کنه که گریه کنم درسته؟
کف هر دو دستش را روی میز گذاشته و کمی به سمتِ راضیه مایل شد و ادامه داد:
– اما نه!
من اجازه نمیدم شما از دیدن اشکای من خوشحال شین.
برادرزادتون داره زن میگیره؟ خب…خوشامگاهحالتون، منم واسش ارزوی خوشبختی میکنم، پس دیگه درد شما چیه؟
دود از سر راضیه بیرون میزد.
بی توجه به بی بی گل که سعی داشت پادرمیانی کند از سر جا بلند شده و بیان کرد:
– حد خودتو بدون!
جای تشکرته که بهت اجازه دادیم تو این خونه بمونی؟ بلبل زبونی میکنه واسه من!
پوزخندی کنج لبش نشانده و کف کف دستش را محکم به تخا سینهاش کوباند و گفت:
– من این قلبو چال کردم راضیه خانم!
با این کارا نمیتونی منو بسوزونیم!
حرفش را زده و سرش را به سمت بی بی گل چرخاند که از غصه و حرص سرخ شده بود.
لبخندی مصنوعی روی لب نشانده و اهسته پچ زد؛
– ممنونم واسه غذا، بهشدت خوشمزه بود!
حرفش را زده و بی توجه به نگاه پر از غضبِ راضیه از پله ها بالا حرکت کرد.
وارد اتاق شد و از سرِ حرص کتابهایی که روی میزش تلنبار شده بود را روی زمین ریخت.
رسام به دیدنِ فاطمه حرکت کرده بود
این یعنی حتی یک ذره هم در برابر او احساس عذاب وجدان نداشت!
حتی به اندازهی نوک یک سوزن!
این ضعف و ناتوانی و دیده به راه بودنش حالش را بهم میزد.
اینکه هنوز منتظر بود تا رسام حرکتی کند حرصش را در میاورد!
انگار همچنان برایش سخت بود باور اینکه رسام دیگر نیست!
رسام تمام شده و زین پس تنها باید با یادِ خاطرههای ریز و درشتشان سپری کند!
از آن بدتر راضیه بود که مدام رویِ زخمِ سر بازش نمک میپاشید و به دردی که متحمل شده بود توجهای نمیکرد!
نفس عمیقی کشید و جسم خستهاش را روی تخت انداخت و خیره به سقف زیر لب پچ زد
– خدا لعنتت کنه رسام!
خدا تک به تکتونو لعنت کنه که اینطوری با یه دختر یتیم دارین راهی شدار میکنید!
قطرهی اشکی که روی گونهاش سر خورده بود را با نوک انگشت پاک کرد و ادامه داد:
– حق نداری گریه کنی.
حق نداری ضعیف باشی. حق نداری خودتو بخاطر ادمی که یک ذره هم واست ارزش قائل نشده ناراحت کنی!
قصد قلبداری دادن خودش را داشت و با این حال هر کاری که میکرد ارام نمیشد!
زورش حتی به خودش نمیچربید و این بدترین حسی بود که میتوانست تجربه کند!
از آخرین باری که رسام را مشاهده کرده بود قریب به دوازده روزگار میگذشت.
تا به امروزگار نه خبری از او شده بود و نه زنگی، حتی خبرِ فسخ صیغه هم به گوشش نرسیده بود.
بیشتر روزگارهایش را با بی برنامگی از صبح تا شامگاه پای درس سپری می کرد.
بی آنکه حتی یک کلمه هم متوجه شود!
باعث و بانی حال و روز پریشان و عدم تمرکز حواسش هم تنها یک چیز بود!
رسام و هر بندی که به او متصل میشد!
راضیه از صبح عجیب و غریب تر از هر روزگار دیگری حرکت کردار می کرد.
زیر میزی میریز خندید و مدام برایش پشت نگاه نازک می کرد.
از شبی که پای میز شام به او توپیده بود تا به امروز راضیه مدام مشغول تیکه انداختن بود.
حتی چند باری هم دیده بود که بخاطر در اوردنِ لج او، بافاطمه تلفنی صحبت میکند!
کتاب زیستش را بسته و روی میز قرار داد.
کش و قوسی به تنش داده و به پارچ خالی از آب خیره شد.
کلافه نوچی کرد و به منظورِ خوردن یک لیوان آب از اتاق خارج شد.
سرکی به اطراف کشید و چشمش به بی بی گل افتاد که مشغول بافتنِ ژاکتی آبی رنگ بود.
طرح تبسم روی لبش نشانده و همانطور که از پله ها پایین میرفت اظهار کرد:
– سلام!
بی بی گل با شنیدن آوایش سر بالا گرفته و با مهربانی پاسخ داد:
– سلام به روی ماهت گل دختر، خستهی درس نباشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن