از روی حرص مشتش را روی رانِ پایش کوباند و از میان دندانهای کلید شدهاش گفت:
– عمه راضی از روی حرصش و نفرتی که نمیدونم از کجا نسبت به من بدبخت داره، منو میکشونه سر سفرهی عقدت قند بسابونم میدونی…
پوزخندی کنج لبش نشاند و با تلخی بیان کرد:
– درست نیست زنِ مطلقه و دو بخته بالای سفرهی عقد یه عروس و دولید قند بسابونه…
با لحنی که تلخی را در قلب رسام میریخت ادامه داد:
– براشون بدبختی میاره!
منم اصلا دلم نمیخواد بخاطرِ منِ سیاه بخت، بخت و اقبال فاطمه هم تیره و تار شه!
پلکهایش را پر از درد روی هم کوبید..
حرفهای شاداب زیادی تلخ بود!
رسام حرفی نزد و دخترک با تلخی بیان کرد:
– بگو قبوله رسام جدیری!
بگو بیشتر از این منو نجزون! من…واسه تحمل این دردا سن و سالم بسیار کمه!
تمایل داشت مخالف کند اما به یاد آورد که خودش این جملهی نفرین شده را سرِ زبان سرخوشاب انداخته بود.
درست همان روزگاری که برای اامان بار به علت فشار عصبی بستری شده بود!
لبهای خشکش را روی هم فشرد و پچ زد:
– باشه!
آوایش هر چند ارام ولی به گوشِ سرخوشاب رسید!
به همین زودی موافقت کرده بود!
چرا هیچکس در این دنیا، تنها کمی برای بودنش پافشاری نمی کرد؟!
حس پس زده شدن به قدری در وجودش جوانه کرده بود که ناخودآگاه گفت:
– من واست یه وسیله بودم نه؟
زمزمهاش هر چند آهسته بود اما به گوش رسام رسید، سر به سمتِ مسروراب چرخاند و بیان کرد:
– چی؟
لب جنباند و با درد پچ زد:
– یه وسیله بودم که برسونمت به فاطمه نه؟
اشک به چشمهایش نیش زد و پیشِ دیدهانش کمی تار شد و با بی فکری ادامه داد:
– اصلاً از کجا معلوم از همون اولش یه نقشهای چیزی نریختی باشی که منو ص..
جملهاش به پایان نرسیده بود که با متوجه شدنِ نگاههای به خون نشستهی رسام صدایش در دَم خفه شد!
فکِ رسام سفت شده بود و انگشتهایش با خشم به جانِ فرمانِ بیچاره افتادند!
خاموشی شاداب را که شنید پر از حرص پچ زد:
– خب؟ داشتی میبیان کردی؟
ادامه بده چرت و پرتاتو تا بخوابونم تو دهنت!
بی فکر گفت:
– از همون روزگار اول که صیغم کردی بخاطر خودت بود نه بخاطر لعیا!
نه بخاطر بی بی گل.
فقط و فقط نفع خودت تو این کار بود نه؟
منو کردی یه وسلیه که از پشتِ من به چی برسی رسام جدیری؟
نکنه من ارث و میراثی چیزی دارم که خودم نمیدونم!
شقیقههای مرد نبض می زد!
زیادی با خودش کلنجار رفته بود تا دندانهای فلفلش را خورد نکند.
کف کف دستش را به ارامی روی دهان دخترک کوبید و با نگاهی سرخ براندازش کرد:
– میبندی دهنتو یا نه؟
پرههای بینیاش از حرص و برآشفتهت گشاد شده بود!
لبهایش را محکم به هم فشرد و اضافه کرد:
– مغزت تاب برداشته چرت و پرت داری سر هم میکنی! تقصیر خودتم نیستا!
کف دستش را از روی دهان خوشحالاب پایین اورده و روی دنده قرار داد با حرصی که ناشی از عصبیت زیادش بود گفت:
– سن و سالت قد نمیده! به هر کیم که رو بدی پررو میشه!
انگشتهای کوچکش را روی لبش کشید و سری به دو طرف تکان داد و با تمسخر بیان کرد:
– خیلیم که بهم رو دادی!
جفتشان عصبی بودند.
سرخوشاب از کف دستِ رسام و رسام از دست اجبارب که بال و پرش را بسته بود و اجازهی حرکت به او نمیداد.
جلوی درب منزلی بی بی گل ایستاد.
شاداب سری به سمتِ درِ چوبی خانهی بی بی گل انداخت و به ارامی لب زد:
– من اینجا نمیخوام بمونم!
ابرو بالا فرستاد و تمسخر را چاشنی لحنش کرده و اضافه کرد:
– کجا میخوای بمونی بعد؟ خونهی عمت نکنه!
براق خیره اش شد!
پس رسام هم بلد بود تیکه و کنایه به نافش ببند و تا کنون خفه مانده بود.
از روی حرص هم که شده اظهار کرد:
– بودن کنار عمم و با اون شوهر کثافتش پیش ادمای نامرد و دورویی مثل شما، ترجیح میدم.
برق از سر رسام پرید و نگاهش رنگ بهت و تعجب به خود گحرکت کرد و پچ زد:
– چی؟ تو حاضری پیش مجید باشی، پیش من نه؟
بی فکر سری به نشانهی تاییدِ حرفش تکان داد
لبخندی از روی بهت و ناباوری و حرص روی لبِ رسام نشست و حلقهی کف دستش دورِ فرمان به قدری محکم شد که پشتِ کف دستش به سفیدی می زد!
دستِ مسروراب روی دستگیرهی در جای گرفته و قبل از اینکه پیاده شود، بازویش توسطِ رسام کشیده شد:
– وایستا، حرف زدی وایستا جوابشم بشنو!
بی حوصله کف دستش را زیر کف دست رسام کوبید و با کنایه گفت:
– میخوام برم تو، عمه راضی سریع تر نیش حرفاشو به جونم بزنه!
پلکهایش را از روی حرص محکم روی هم فشار داد.
بازوی سرخوشاب را نامیل داشته فشار داد و بی توجه به آوای نالهاش گفت:
– اضافه کردم بشین سر جات! نذار یه جور دیگه باهات حرف بزنم شاداب!
جدیت کلامش بالاجبار اورا مجبور به جای گرفتن کرد، بی آنکه نگاهش کند بیان کرد:
– بگو!
کف دستی میان موهای پریشانش کشید و گفت:
– ببین دختر جون! تنها قلبیلی که از تو اون گه دونی اوردمت بیرون بخاطر عمه بیچارت بود!
زنگ زد التماسمو کرد که کمکت کنم تا زیر دست و پای شوهر بی ناموست له نشی…
بی اراده لحنش بوی تحقیر گحرکت کرده و نگاهی به جسمِ کوچک و مچاله شدهی کنار کف دستش انداخت و بیان کرد:
– وگرنه منو چه بچهی یحیی؟ الانم اگه میبینی حرفی بهت نمیزنم چون…
مکث کرد و همزمان سر شاداب به سمتش چرخید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن