باید قوی میموندم و تصمیم میگراهی شدم که هامون و تقدیم زنش کنم یا نه! صد در صد میدونستم که هامون مال من نیست
اما وقتی عاشقش شده بودم باید برای خودم میکردمش وقتی دلم و دادم بهش نمیمیل داشتم حسم یک طرفه باشه.
درواقع باید یک کاری میکردم که اونم عاشقم شه.
عاشقم میشد؟ باید عاشق خودم میکردمش! من دیونه این مرد بودم!
چه مال من باشه چه نباشه من میخواستمش بیشتر از گیتی!
– ساغر؟ بیا خودمون شام بخوریم دیگه!
لبخندی زدم و صوتی «نگاهم» توی اتاق گیتی پژواک شد؛ چقدر وقت بود که کنار گیتی توی فکر هامون راهی شده بودم؟!
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم محکم باشم توی آشپزخانه به دنبال هامون راهی شدم و شروع کردم به خوردن غذا.
بعد از غذا انگار که هامون میمیل داشت حالم و خوب کنه کلی بالشت و پتو روی زمین رو به رو تلویزیون انداخت و ازم تمایل داشت جلوی تلویزیون کنارش بخوابم.
لبخند خسته ای زدم و آرام توی جایی که هامون آماده کرده بود خوابیدم.
هامون هم کف دستی به موهاش کشید؛ انگار نمیدونست چی کار کنه یا بلد نبود چی کار کنه که حالم خوب شه؟!
کف دست به کمر شد و تلویزیون رو روشن کرد و کنارم توی کوهی از بالشت و پتو و ملافه دراز کشید و لبخند زد.
قلبم میخواست امشامگاه به هیچی فکر نکنم! به این فکر نکنم که این مرد کنارم کیا و من چرا اینجام! قلبم میتمایل داشت فقط یک شامگاه به این چیزا فکر نکنم و راحت کنارش باشم!
پلک زدم و حواسم و به تیزری دادم که برای فیلم داشت پخش میشد؛ داشتم با دقت به فیلم نگاه میکردم که بوسه ای روی پیشونیم خورد…قلبم قنج رفت و منم لبخند تلخی تحویل دیدهای منتظر هامون دادم!
به خوبی حس کرده بودم که چیزی شده و حالم خوب نیست… میمتوجه شد مثل همواره نیستم اما از منم کاری بر نمیاومد.
کف دستش و لای موهای بلندم برد و آروم آروم شروع کرد به مالیدن ریشه موهام.
سرم و کج کردم و تا بیشتر موهام و نوازش کنه و حس خوبی که داشتم بیشتر بشه؛ نگاهام به تلویزیون و فیلم بود اما انقدر نوازش دست هامون آروم بود که داشت خوابم میبرد!
چند ثانیه ای طول نکشید که مقاومتم از بین راهی شد و توی آغوش هامون در حالی که انگشت هاش ریشه های موهام و میمالیدند به خواب رفتم.
*
زنگ آیفون که به صدا در اومد؛ متعجب نگاهی به در خونه انداختم.
امروز دانشگاه نراهی شده بودم و هامون هم برای این که من کمی استراحت کنم از استادا مرخصی گرفته بود.
اول زیر بار نحرکت کردم اما وقتی دیدم خودم. حال روحیم خوب نیست تصمیم گرفتم دو سه روزگار دیگه هم دانشگاه نرم.
قد بلند شدم که در و باز کنم ولی همون موقع گوشیم زنگ خورد؛ پوفی کشیدم و گوشیم و برداشتم همین طور که دکمه سبزرو میزدم گوشی و بین گردن و گوشم انداختم و پشت آیفون رفتم.
پشت تلفن هامون بودم: الو؟ ساغر؟
– بله هامون؟ یه لحظه صبر کن ببینم کی پشت دره!
دکمه آیفون و زدم؛ مولینم پشت در بود! دیدهام گشاد شد؛ برای چی اینجا اومده بود؟
تلفن و بی حواس روی هامون قطع کردم و در و باز کردم تا داخل بیاد.
یه سر به اتاق گیتی زدم و با مشاهده کردن این که خوابه خیالم راحت شد! در پذیرایی باز شد و مامان با تبسم بزرگی روی لب هاش وارد شد؛ سلام کردم و تعارف کردم که داخل بیاد.
– سلام دخترم خوبی؟ هامون جان خوبه؟
تبسم کوتاهی زدم و با دست به مبل اشاره زدم.
– خوبم… آره مولین هامونم خوبه بشین یه چایی چیزی بیارم بخوری…
– چی شده یادی از ما کردی؟
– من همیشه به یادتم عزیزم! فقط نشد بیام؛ یه چیزایی هست که باید بدونی بخاطر اون بود که اومدم اینجا… میدونم وضع زیستنت با هامون خوبه برای همینم نمیخوام زیاد مزاحمت بشم عزیزم!
چای ساز و روشن کردم زیرا میدونستم مولین قهوه و این چیزا نمیخوره!
چه میدونست من توی زیستن با هامون چه زجری میکشم؟ فکر میکردم الان بهشدت خوشامگاهختم؟! روی مبل رو به رو ییش قرار گرفتم: مراحمی مولین جان چی کار داشتی حالا؟!…
مولین دهن باز کرد چیزی بگه که صدای کلید و در و پشت بندش قیافه هامون جلوی در اومد. با تعجب نگاهش کردم.
چرا الان اومده بود خونه؟!
– ساغر؟ چرا گوشی و جواب نمیدی؟
با این حرف هامون تازه یادم به تلفن افتاد! گوشی و روش قطع کرده بودم و چرا یادم راهی شد بهش خبر بدم؟ بهسرعت بلند شدم: زنگ زدن یادم رفت دیگه! دانشگاه و ول کردی اومدی خونه؟!
پوفی کشید و دستی لای موهاش کشید انگار مولین و دید که نفسش و محکم بیرون داد و لب زد:
– سلام! ببخشید حواسم نبود شما اینجایین. خوب هستین؟!
مولین بلند شد و مودبانه سلام کرد.
هامون داخل اتاق مشترکمون رفت و منم دنبالش راهی شدم.
به محض این که وارد اتاق شدم شاکی طرفم برگشت.
– سکته کردم میمردی اول زنگ بزنی به من؟! کلاسم و ول کردم اومدم… اه!
با چشمای گرد شده و دهن باز پلک زدم.
چرا انقدر عصبی بود؟ چرا انقدر شاکی؟
– من از عمد این کار و نکردم! نمیمیل داشتم مضطرب بشی هامون؛ مامان اومد پشت در من راهی شدم آیفون و جواب بدم تلفن و قطع کردم! بعدم به کل یادم حرکت کرد زنگ بزنم بهت… مامان میاظهار کرد کار واجبی داره اومده! فکر کنم مجدداً قراره یه آتیشی بیفته وسط زیستنم!
اخم کرد و با شتابزدهی جواب داد:
– مگه الان آتیشی وسط زندگیته؟ ببین ساغر هی میخوام چیزی بهت نگم نمیزاری! نمیدونم دیگه باید باهات چی کار کنم اعصاب برام نزاشتی….
اون از دیشب که به کل عوض شدی و همش مد عوض میکنی! اینم از الانت!
درست بگو چه مرگته و من باید چی کار کنم؟! در ذهنش گذراندی خوشم میاد همش گریه و آه و ناله تورو ببینم؟ نه خسته شدم!
ناباور از این حجم خشمش خشکم زد چرا این طوری حرف میزد؟! مگه حیات چجوری برام ساخته بود که انتظار داشت شاد باشم؟! از کی تا حالا زیستن کردن با هووی آدم لذت بخش شده و راضی کننده شده؟!
– هامون…
– حرف نزن ساغر! به قدر کافی بهم ریختم، یه وقت دیدی کف دست بلند کردم روت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن