داریــوش:
همه چیز طبق برنامه پیش میراهی شد…
بستن قرارداد به آن بزرگی…
شراکت در سهام کارخانه ی کلوچه سازی…
جاده اندازی طرح مدارس ابتدایی…
همه شان خوب پیش میحرکت کردند ، تا مدتی که روبه روی خانواده ی تیمسار رهنما قرار گحرکت کرد…
مرد سرشناس و به نامی که از طهران رسیده بود و بیشتر اوقات ، همه ی ترانزیت های کشور از زیر کف دست او رد میشدند…
درست همان لحظه ای که درمورد راه اندازی ریل قطار صحبت میکردند ، نگاه متعجب همسر و پسر تیمسار به روبه رویشان ، باعث شد فقط لحظه ای کوتاه ، مردمکهایش را به قسمتی که آنها چشم دوخته بودند ، بدوزد…
یک جاخوردگی کامل…
جوشش خون در کل تنش و…
حضور شیرین ، آن هم با آن وضعیت….!
آن لبهای سرخ…
دیدهان بزک شده….
روسری بی صاحبش کجا بود…؟
تیمسار صحبتش نیمه تمام میماند و مانند بقیه ، صنقلبی چرخ دار شیرین را نگاه میکند…
_سلام….!
دخترک آنقدر باهوش است که صورت داریوش را در چنین مواقعی نگاه نکند…
میداند اکنون مردمکهایش برای یک تهدید جانانه ، تنگ و گمسرور میشوند…
میداند که اصلا قلبش نمیخواهد با معرفی او به عنوان سوگلی اش ، اعتبار خود را زیر سوال ببرد…
شیرین افلیج نبود…اما آنها که نمیخبر داشتند گچ به این بزرگی را زیر دامنش قایم کرده…
_سلام خانم زیبا….عصرتون بخیر….!
اامان کسی که جوابش را میدهد ، همسر مهربان تیمسار است…
و شیرین فکر میکند که…مگر شامگاه نیست…؟
پره های بینی داریوش از خشم تنگ و گمسرور میشوند…
او اینجا چه غلطی میکند…؟
دخترک به تقلید از آن زن ، تبسم ملیحی میزند و با اشاره ی ظریف انگشتش ، خدمتکار را مرخص میکند:
_عصر بخیر…
و سپس با حرکتی ریز و نمایشی ، صورت خشمگین داریوش را نگاه میکند:
_جناب زَنــد…؟معرفی نمیکنید…؟
پاهای داریوش هنوز سر جایشان میخ شده اند و با مخاطب قرار گراهی شده شدنش ، بالاخره به خودش می آید…
همه ی سرها به طرف او برگشته اند تا دختر ویلچر نشین را معرفی کند…
چند ثانیه لازم دارد تا اوضاع را در کف دست بگیرد…
چند ثانیه ی کوتاه که بتواند جمله ای را سر هم کند.
ولی شیرین قبل از گوش دادن هر کلامی از جانب او ، تبسمش را پهن تر میکند و رو به همسر تیمسار لب میزند:
_اوه ، پای من رو گچ گرفتن و باید همینجا اعلام کنم بدون اجازه ی داریوش به مهمونی اومدم….!
داریوش کم ماند آن انگشتان گره کرده را روی لبهای سرخ شیرین بکشد…
باید دهانش را ببندد این دختر…
_اووو…نکنه شما خانم کبریا هستین…؟؟
میگوید و نگاه معنا دارش را به پسرش میدوزد…
نگاهی که از چشم داریوش دور میماند و…
خاموشیی که پیش می آید….
دختر تیمسار که خیالش انگار از بابت خواهر بودن شیرین راحت میشود ، کمی جلوتر می آید و هنوز هم موزیک به جاده است…
و رقصنده ها در حال رقص….
_واای…شما کبریا جون هستی…؟من بهشدت دلبسته شدم ببینمتون …تعریفتون رو دورادور گوش دادم…!
شیرین لبی میکشد و منتظر میماند داریوش خودش این سوتفاهم را برطرف کند…
میخواهد بداند او چگونه شیرین را به آنها معرفی میکند…؟
به عنوان یک کنیز….؟
یک اسیر…؟
خدمتکار…؟سوگلی و یا….
ولی داریوش انگار آنقدر خشمگین است که نمیخواهد قفل دهانش را باز کند….
مرد جوان و خوش پوشی که کنارشان است ، خوب میداند داریوش روی ناموسش غیرت دارد…
میداند لُرها همگی با تعصب و غیرتشان مرد میشوند و حتی اگر نگاه چپی به خواهرش بی اندازد ، خشم او را برانگیخته است…
ولی با این حال ، میتواند زیر نگاهی ، زیبایی خیره کننده ی آن دختر روی صندلی را ببیند….
شیرین بیشتر از این خاموشی را جایز نمیبیند…
میخواهد لب باز کند و بگوید اسمش کبریا نیست…
میخواهد بگوید اینجا مهمان نیست …
ولی داریوش بالاخره جان به پاهایش میدهد و به طرف صندلی چرخ دار قدم برمیدارد:
_من معذرت میخوام از حضورتون…فعلا از خودتون پذیرایی کنید ….!
به لحظه نکشیده پشت صنقلبی شیرین قرار میگیرد و با انگشتهای سفید شده از فشار ، او را به مقصد خروج از اامان در ، هول میدهد…
در اتاق بزرگ و خالی را به شدت هول میدهد و ویلچر را به داخل میفرستد….
چرخهای صندلی با شدت جلو میروند و تن شیرین تکان محکمی میخورد….
نمیتواند باور کند…
داریوش واقعا اجازه داد آنها گمان ببرند شیرین خواهرش است….؟
مردمکهای دو دو زنش روی نبض تپنده ی گردن داریوش جا میمانند…
و مرد ، در را با نفس های شتابزده شده از خشم ، قفل میکند:
_کی اظهار کرد بیای اینجا….؟
آوای همهمه و موزیک ، آن پشت جا میماند…
اتاق از سالن دور است و داریوش به شدت عصبانی….
_من خواهرتم…..؟
لحن ناباور و پرخاش گونه ی شیرین ، داریوش را دیوانه میکند…
خشمی که همه از آن میوحشت کردند ، بالاخره جلوی دیدهان شیرین نمود پیدا میکند و صوتیش به فریادی رعب انگیز تبدیل میشود:
_اظهار کردم اونجا چـــه غَــلَطی میکردی…؟؟؟؟؟
شانه های شیرین از آوای مهیب فریاد مرد ، از جا میپرند و برق اشک به سرعت در نگاهانش نقش میبندد…
داریوش تا به حال اینگونه سرش فریاد نزده بود…
تا به حال اینقدر از او نترسیده بود…
خاموشیش خشم داریوش را بیشتر میکند تا قدمی به طرفش بردارد و بالای سرش بایستد…
با آن چشمهای گخوشحال و سینه ای که محکم بالا می رسید…
_هوم…؟لالمونی گحرکت کردی…؟کی اضافه کرد بیای تو مهمونا…؟کی گفت با این صندلی بی صاحاب مسیر بی افتی بیای اونجا….؟
صوتیش اینبار پایینتر از دفعه ی قبل است…ولی هنوز آن جدیت و خشمی که هر کسی را میترساند ، درونش موج میزد….
شیرین فقط نگاهش میکند و مرد این دو چشم سیاه و آبدار را که بیچاره اش کرده اند را اکنون نمیخواهد…
باید مثل قبل شود…
ساکتش روزگارهایش را به دست آورد…
نباید از موضع قدرتش مقابل این دختر پایین بیاید ، وگرنه کلاهش پس معرکه است:
_کی این لباسا رو تنت کرد…؟کی اون سرخاب بی صاحاب رو مالیده رو لبات ، با اجازه ی کی نشستی رو این صندلی و اومدی چاق سلامتی با بچه های تیمسار…؟
رگ باد کرده ی گلویش بیشتر و بیشتر در دیده میزند و شیرین میخواهد این خاموشی وحشت زده ای که غرورش را نشانه راهی شده بود را بشکند:
_قلبم خواست….خودم کردم….!
نگاه تیز و وحشتناک داریوش لحظه ای او را از زبان درازی اش پشیمان میکند….
خم میشود رویش و بوی خوب متساعد شده از آن دختر ، نه تنها عصبانیتش را دود نمیکند…بلکه دیوانه ترش میکند:
_از جونت سیر شدی…!
فاصله ی صورتهایشان فقط یک وجب است….
آن تور کوفتی دیگر چه بود…؟
همان که حالت دیدههایش را افسونگر کرده….
همین کلاه لعنتی که باعث شده سیب گلوی سفیدش ، به روشنی جلوی نگاه همگان باشد:
_از جونت سیر شدی دختر آصید….!
همین را که میگوید…همین یک جمله ی تهدید وار و کوتاه…شیرین را سر جایش میخکوب میکند…
یک تلنگر بزرگ….
داریوش میمیل داشت چه چیزی را به او بفهماند….؟
که شیرین دختر آصیدمحمد فتاح است و خودش خون زند ها را در رگ هایش دارد…؟
که شیرین فقط یک کنیز بدبخت و آواره است که حتی خانواده اش او را نمیل داشتند….؟
داریوش میخواهد موقتی بودنش را گوشزد کند….؟
لحظه ای یک آشوب بزرگ درون دخترک بر پا میشود…
یک گردباد….
همه چیز را کنار هم قرار میدهد…گذشته…آینده…هدفش را…
و آهسته ، با نگاهی که حالا دیگر لرزشی نداشت…
با همان نگاهان مات و زل زده ، لب میزند:
_میخوام برگردم به اتاقم….!
داریوش نمیداند چرا اینقدر حالش بد است…
این دختر که اسیر نبود…بود…؟
حالت شوکه و قلبخور نگاهش را که میبیند ، کلافه پلک میبندد و شیرین همان لحظه صندلی چرخ دار را مسیر می اندازد…
داریوش آوای سایش چرخها را میشنود و فورا دیده باز میکند…
اجازه نمیدهد…
در یک حرکت به طرف ویلچر خیز برمیدارد و با نوک انگشتانش آن را نگه میدارد…
-هِــی…وایسا ببینم…!
تن شیرین باز هم تکان سختی میخورد و این بار با حالتی عصبی و آشفته به طرفش برمیگردد:
_میخوام برگردم تو اتاقم…کف دستتو بکش….!
نگاه دریده و برآشفته اش را به دیده های داریوش میدوزد و حس عجیبی ، وجود مرد را تکان میدهد:
_تو هیچ گوری نمیری…فکر کردی حالا که اومدی و خودی نشون دادی اجازه میدم سرتو بندازی پایین و برگردی…؟
شیرین فقط با لبهای چفت شده نگاهش میکند و خون خونش را میخورد…
این مرد اندیشیده کجا را فتح کرده است با این اسم و رسم مزخرفش…؟
-من دیگه پامو تو اون مهمونی بی سر و ته تو نمیزارم…فقط میخوام برگردم تو اتاقم…پسر نصرالله خان….!
عمدا پسوندش را میگوید و داریوش اینبار ولین نمیدهد…
با یک هول کوچک ، چرخ را به طرف در جادهنمایی میکند و همزمان کنار گوشش می غُرَّد:
_به نفعته اون زبون خوشگلتو توی دهنت نگه داری ….
شیرین کف دسته ی ویلچر را چنگ میزند و دیگر هیچ دلش نمیخواهد جلوی آن مهمانها ، با این صنقلبی ویراژ بدهد…
انگار قلبش شکسته بود…
و حتی خودش هم از این احساست تازه وارد ، بیزار بود….
ویلچر هول میخورد و سر جاده بسیاری از دختران ، با شگفتی آنها را نگاه میکنند….
چهره ی قلبربا و میل داشتنی شیرین اکنون پر از اخم است…
اخمی که دیگران آن را جای غرورش برداشت میکردند و…
همگی متوجه شده بودند داریوش یک خواهر دارد….
آن هایی که کبریا را مشاهده کرده بودند ، از دیدن شیرین متعجب میشدند و آنهایی که تاکنون خواهر داریوش را ندیده بودند ، گمان میکردند او همان دختر جوان نصرالله خان است که ظاهرا افلیج بوده…
برای همین تا به حال ، او را به هیچ مهمانی ای نبرده اند….!
شیرین پوزخند میزند و انگشتان داریوش از پشت سرش ، تکه موی جدا شده از کلاهش را لمس میکند:
_نمیخوای هیچکدومشون رو از اشتباهشون بیرون بیاری…نه…؟دوست داری همشون فکر کنن من خواهرتم….؟
کسی برای داریوش خم میشود و احترام میگذارد…ولی او زیر لب به شیرین هشدار میدهد:
_بهتره دهنتو ببندی شیرین….!
و دخترک خاموشی میکند…
امشب ، بدجوری به پرش خورده بود….
یک حس بد و مزخرف قلبخوری…
بعد از این دو هفته ، چه اتفاقی می افتاد…؟
کمتر از چهارده روزگار….
تا نه روز آینده گچ پایَش را باز میکرد و…هنوز نمیاطلاع داشت داریوش میخواهد با او چه کند….!
_تیمسار…؟از حضورتون عذر میخوام باید با شیرین کمی صحبت میکردم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن