-دم پنجره چکار میکنی…؟
به سر تا پایش نگاه میدوزم…
لباسهایش سیاه است…
دور دیدهانش هم سیاه…
طوق و گودی زیر چشمانش او را جدی و ترسناک نشان میدهد:
_حوصله م سر راهی شده…یادت حرکت کرده آقاتون اظهار کرده از اتاق بیرون نرم…؟
اخمش همیشگیست و نزدیکتر شدن ابروهایش ، آن را غلیظ تر میکند:
_کتابهایی که برات آوردن رو خوندی…؟
مردمکهایم را در حدقه ی چشمانم میچرخانم:
_نـــه…!
احساس میکنم پوزخند میزند:
_تو اصلا چیزی از زنانگی بلدی….؟
نگاه از چهره اش میگیرم…باز هم همان حرف های تکراری:
_من زن کسی نیستم…یه دخترم و باید خونه ی بابام باشم…!
-تو خودت موندن تو این کاخ رو انتخاب کردی…!
از اینکه او همیشه از همه چیز باخبر است متعجب نیستم.
او مرکز سقل این کاخ بود:
_اون وقتی بود که فکر میکردم بهم احترام میزارن…نه اینکه با پای شکسته تو اتاق حبسم کنن و اجازه ندن پدر و مادرم رو ببینم…!
_خودت رو زودتر جمع و جور کن دختر جون…امشامگاه یه مهمونی بزرگ در پیش هست…یه مهمونی که بالاترین مقام های کشور توش حضور دارن…هممسیر با دختران مجردشون…!
لحظه ای تلنگرش را دریافت میکنم…
سران مملکت و…دختران مجرد…!
من دختر چه کسی بودم…؟
آصیدمحمد فتاح…
من به پدرم افتخار میکردم…هرچند من را این گوشه رها کرده بود ولی…من به حضورش میبالیدم…
_خان یه دختر بچه داره که مادر میخواد…داریوش یه همسر میخواد…
دندانهایم روی هم چفت میشوند…
نمیدانم چرا قلبم این همه با درد میکوبد:
-ها…چی شد همتون میاضافه کردین اون زن نمیگیره…؟گفتین فقط سوگلی…اظهار کردین سه ساله هیج زنی رو نپذیرفته …حالا چش شده…؟یهویی کله ش داغ کرده…؟
متوجه گردش چشمهایش روی تک تک اجزای صورتم میشوم…
لحظه ای مکث میکند و او بهشدت حرفه ای حرص نهفته در آوایم را دریافت میکند:
_اگر اونو میخوای ، باید زنانگی کنی…باید باهاش راه بیای…البته اگر امشب هیچکدوم از دخترای اشرافی رو نپسنده….!
میگوید و بدون گرفتن جوابی از من ، همانگونه رهایم میکند…
فقط آمد این را بگوید و برود…؟
آمد من را حرص دهد یا مسیر کار جلوی پایَم بگذارد…؟
لرزش ریزی تمام تنم را میگیرد…
حالا من با این پای چلاغ لعنتی ، چه کاری از دستم بر می آید….؟
آخر بالای درخت رفتنم چه بود..؟
باید آماده شوم…
شیرین امشامگاه ، به آن مهمانی راه پیدا میکرد…
اجازه نمیدادم دروغ هایی که حیات من را دستخوش تغییر کردند ، بدون تلافی بمانند…
_خانم من چطور ازینجا بیرون برم کسی منو نبینه…؟
کف دستی به کلاهی که روی سرم کار گذاشته بود میکشم و به رنگ سرخ روی لبهایم نگاه میکنم…
محشر بود…
هم لباسهای اشرافی ام…
هم آن کلاهی که موهایم را پوشانده بود…
و هم آرایش صورتم:
_دزدی کردی مگه…؟هر روزگار کارت همینه بیای به من برسی…امروزگار کارت گناه کبیره شد…؟
این پا و آن پا میشود و دائم به در اتاق نگاه میکند:
_حرکت کردن شما به اون مهمونی ممنوعه خانم…بفهمن من آمادتون کردم حسابم با داریوش منزل…از نون خوردن که می افتم هیچ…ممکنه به خاطر یه آرا بیرا تبعیدم کنن…!
لبی میکشم و از کشوی میز کنسولم ، سنگ عقیقی بیرون می آورم:
_بیا…مال تو…فقط بیا یه کم تور این کلاه رو توی صورتم مرتب کن…!
عقیق را که میبیند ، لحظه ای چشمانش برق میزنند..
هنوز هم ترس دارد ولی…
کمی امید چاشنی آن ترس شده است…
به طرفم می آید و با تشکر قد بلند بالایی عقیق را میگیرد:
_خانم من که ازتون حق الخاموشی نمیل داشتم …میشه یه کم سرتونو پایین بگیرین من تور رو کوتاه تر کنم…؟
همان کاری که او اضافه کرد انجام میدهم و او کلاهم را مرتب میکند…
حالا میتواند برود…
با امنیت خاطر بیشتری…
لباس بلند بالایم را جمع میکنم و به صنقلبی چرخداری که برایم آن گوشه گذاشته بود اشاره میکنم:
_فقط قبل از رفتنت اون صندلی رو برای من بیار…
ترس و وحشت باز هم در قلب خدمتکار مینشیند…
خطر بزرگیست…
شیرین ، واقعا میخواهد در آن مراسم بزرگ شرکت کند…؟
البته…
من ترسو نبودم…
یا بزرگترین خطر ها را برای به کف دست آوردن تمایل داشته هایم به جان میخریدم…و یا آن هدف را بالکل ، رها میکردم…
من منتظر نمیماندم….
و تمایل داشته ی من…..؟
داریوش باید تقاص دروغ هایی که به من اظهار کرد…تقاص بازی هایی که با من راه انداخت را پس میداد….
موزیک های فرنگی و آرام رقص در سالن بزرگ پخش میشد…
اینجا مخصوص مهمانی های اشرافی بود که تا به حال موفق به دیدنش نشده بودم…
یک قسمت دایره ای شکل مخصوص آدم هایی که در آغوش هم میرقصیدند و هیچ شرمی هم از این کار نداششتابزده…
مانند همان فیلم های ممنوعه ی فارسی که آقام ، جواد و جاهد را از دیدنشان منع کرده بود…
شهر ما یک سینمای کوچک داشت که فقط آدم های باکلاس برای مشاهده کردن فیلم به آنجا میحرکت کردند…
امثال ما که مثلا کمی دین و شرع حالیمان میشد ، از مشاهده کردن فیلم های فردین و بهروزگار هم لذت میبردیم …و هم گاهی منع میشدیم…
یک بار وقتی جواد تلویزیون رفیقش را ولینتی به منزل آورد ، خانمجون با کف دسته جارو هردویشان را از منزل بیرون کرد…
ولی من خودم مشاهده کردم ، مادرم و آقام چگونه پای فیلم جای گرفته بودند و تخمه های جواد را میشکسشتابزده….
آهی میکشم و نگاه میگردانم…
داریوش را از همینجا میتوانم ببینم…
قد کشیده و شانه های پهنش را…
دخترانی که تک تک خیره اش شده اند و…
شیفته را نمیبینم…
گویا طفل کوچک از رسیدن به این مهمانی منع شده بود…
مانند من….
یکی از خدمتکارهای شرق را که زیاد با من لج نبود را از دور میبینم و با یک اشاره ، او را به طرف خودم میخوانم…
دخترک از همه جا بی خبر با لبخند به طرفم می آید و سینی را خم میکند:
_خانم…؟شربت میل دارین….؟
از گوشه ی چشم ، قسمتی که داریوش از حرکت ایستاده بود را می پایَم:
_نه…بزارش کنار و صندلی منو تا کنار داریوش هول بده….!
دخترک اول منظورم را نمیفهمد…
یک نگاه به من می اندازد…
یک نگاه به رییسش…
به داریوش که بدون تبسم ، صحبت های زن و مرد روبه رویش را گوش میکند…
میتوانم آن دختر لاغرمردنی کوتاه قدی که دارد برای صحبت کردن با او له له میزند را ببینم…
حتما دخترشان است….
دمی از طریق بینی ام میگیرم و تکرار میکنم:
_متوجه شدی…؟منو تا کنار داریوش ببر….!
_آ…آخه…
تیز نگاهش میکنم و مردمک هایم از پشت تور کوتاه ، صورت درمانده ی آن دختر را نشانه میروند….
_چشم…صبر کنید سینی رو یه جایی بزارم…
به اامان میز سر جاده که یک متر با ما فاصله دارد اشاره میکنم و او ناچارا سینی را پیش دیده من ، روی میز قرار میدهد..
پشتم قرار میگیرد و من به سمت داریوش میروم…
هنوز هم من را نمشاهده کرده است…
منی که گچ گنده ی پایم را زیر آن لباس سلطنتی قایم کرده ام…
چرخ هول میخورد و هول میخورد…
آدم های سر مسیر ، با تعجب به من نگاه میکنند…
من اینجا گره ابروهای مردی را میبینم که هنوز به طرف من برنگشته است…
شاید آن ها فکر میکردند این دختر تازه وارد ، افلیج است…
شاید گمان میبردند از جایی دیگر به این مهمانی آمده ام…
هیچکدامشان من را نمیشناختند و من هم آن ها را…
نزدیکتر میشویم و دیده زن میانسالی که رو به رویش توقف کرده بود ، ثانیه ای روی من میچرخد …
لحظه ای ابروهای بالا حرکت کرده اش را میبینم…
اطرافیانش دنباله ی نگاه متعجب او را میگیرند….
حتما با خودش میگوید دختر افلیج ، در مهمانی رقص چه غلطی میکند…؟
آن هم یک دختر تنها…بدون همراهی والدینش….
نگاه ممتد میشود و دخترش هم به طرف من برمیگردد…
پسر جوانی که متوجهش نشده بودم…
و همان لحظه ، سر داریوش با دنبال کردن نگاه آن مرد جوان ، به طرف من برمیگردد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن