کلام آخر را که میگوید ، با فشار مضاعف انگشتش روی سینه ی کامران ، او را سکندری به عقب هول میدهد و از
اتاق خارج میشود…
میان همه ی جملاتش ، سنگین تر از آنی که گفت شیرین را به زور در این کاخ نگه داشته است ، چیزی به گوشش
نرسید…
داریوش هم طعم دومی بودن را چشید
سوار ماشین میشود و راننده فورا در را میبندد. منوچهر روی صندلی شاگرد مینشیند و داریوش ماسک
پارچه ای روی صورتش را برمیدارد
یه سیگار روشن کن…
منوچهر سیگار از جعبه بیرون میکشد و راننده که ماشین را جاده می اندازد ، به عقب برمیگردد و با هر دو کف دست ، ، سیگار
روشن شده را دست داریوش میدهد
اوضاعشون بهشدت وخیم بود آقا… از کجا معلوم وبا
نباشه…؟
پک میزند و به فضای بیرون نگاه میکند.
این بیماری لعنتی ، امروزگار چهارمین نفر را قربانی کرد
واکسن آنفلانزا وارد کنید… میخوام طی یک هفته همه ی مردم شهر واکسینه بشن
_دردت به سرم آقا… تا شهرایی مثل اصفهون و شیراز و طهرون هست… کی به شهر کوچیکی مثل بروجرد واکسن
میده…؟
سوزن و سرنگ و بقیه ی این مزخرفا هم اضافه… اگر از بودجه ی شهر کم اومد ، از حساب شخصی من پرداخت
کنید…!
آقا بحث پول نیست… اینا دارن واسه ما نقشه میکشن آب رودخونه هامونو قُر بزنن و بریزن تو شهر و دیار خودشون… یه دو فردای دیگه هم اعلام میکنن لرستان پر آب و علف دچار خشکسالی شده… واکسن که دیگه چیزی نیست!
پره های بینی اش از خشم گشاد میشوند و تیز به طرفش
برمیگردد:
واسه من شاهنومه میخونی…؟ کی میتونه آب و خاک اجدادی منو ازم بگیره…؟
منوچهر با تن صوتی بالا حرکت کردهی داریوش ، آرام به صنقلبی تکیه میدهد و داریوش حکم میکند
در کوتاه ترین زمان متن پیغوم نامه رو آماده کن و برام
بیار…
بحث را خاتمه میدهد و رو به شوفر لب میزند
برو چم سی…!
_الساعه قربان…!
لحظاتی بعد ، ماشین در سرازیری خاکریز چم سی می افتد. عمارت بزرگ و دلربایی که سال ها در آن حیات کرد.
کامران او را به این متهم کرده بود که کاوه را به تبعیدگاه
فرستاده است.
این انتخاب کاوه بود و داریوش اجازه داد خودش با حقیقت روبه رو شود
گاهی نمیشود یک حرف را به زور ، درکت کسی فرو کرد
ماشین در حیاط بزرگ و شن ریزی شده ی چم سی توقف میکند و در ، برایش باز میشود.
هیچکس به جز چند سرباز ، در حیاط نیست…
قدم که برمیدارد ، خدمتکارها همدیگر را از حضور او آگاه
میکنند.
گل آقا و همسرش با خوشرویی به استقبال می آیند و انگار آقایشان امروزگار اعصاب درست و درمان ندارد
خوش اوممشاهده کرد آقا… ناهار حاضره…!
داخل میشود و هموقت میپرسد
_کاوه کجاست…؟
سر میز هستن آقام… بنشینید تا براتون غذا بکشم….
راهش را به طرف پذیرایی کج میکند و از در که داخل میشود ، میتواند صدای خندههای ریز زنانه ای را بشنود.
ناخودآگاه اخم میکند و بیشتر از دو قدم دیگر برنمیدارد.
چقدرم که دارم درس میخونم… تو مگه کار و زندگی واسه
آدم میذاری…؟
دخترک مو نارنجی خودش را رو به صورت کاوه خم میکند و تا میخواهد جوابی بدهد ، گل آقا از پشت سر ، گلویی
صاف میکند
بفرمایید بشینید آقا….!
سر هر دو نفر در کسری از ثانیه به عقب برمیگردد و اخم های در هم داریوش را میبینند
کاوه از جایش بلند میشود ولی…
نگاه داریوش ، روی دیدهان آن زن است.
شاید میخواهد کلیات درونی اش را با همان نگاه ، بیرون
بکشد و نمیتواند.
دختری که برای جلب توجهش از هیچ کاری دریغ نکرده بود ….. او هم از جا قد بلند میشود.
_داداش…؟
دندان میفشارد و با کف دستانی که پشتش قفل کرده ، نگاهش
را روی صورت کاوه سُر میدهد
بشین ناهارتو بخور ، ده دقیقه ی دیگه بیا طبقه ی بالا !
اجازه نمیدهد کاوه کلمه ی دیگری بگوید. مسیرش را به طرف پلکان میکشد و بی معطلی بالا میرود.
همه چیز مثل قبل .است
حتى دکوراسیون.
تنها چیزی که دیگر تغییر کرده ، خاموشی مطلقیست که
همه جا را فرا گراهی شده…
صدای عصای آقاجانش به گوش نمیرسد.
صدای خنده های کودکانه ی کبریا و . کاوه…
اینجا دیگر خبری از بحثهای مخفیانه ی آقاجانش و
کامران نیست.
خبری از آن قهر کردنها و بیرون حرکت کردن ها نیست.
صوتی قدم های مادرش به گوش نمیرسد… نگاه میکند در اتاق ها را…
هیچ گاه ندرک کرد چرا اتاق خانجونش ، با نصر الله خان جدا
بود…
انگار این را برای خودشان یک تابوی بزرگ کرده بودند.
شاید هم محبتی میانشان نبود.
یا اگر بود ، دو طرفه نبود…!
نفس عمیق میکشد و پردهی سالن بزرگ را کنار میزند. بیان کرده بود کسی فعلا دنبالش نیاید و آنها داریوش را تنها
گذاشتند.
حالا که این بالا رسیده است ، با مشاهده کردن حیاط و اسطبل… میتواند صوتی سم رعد را هم بشنود.
دخترکی را ببیند که گلونی به سر بسته است و برای دیوانه
کردن داریوش ، بیرون میرود.
دیده میبندد و پارچه پرده میان انگشتانش فشرده
میشود.
حالا به راستی صوتی پای کاوه ای که دیگر کوچک نبود ،
به گوشش میرسد
ناهار خوردی داداش…؟
کف دستانش را در هم قفل میکند و نگاه از آن پایین نمیگیرد
همه چی خوب پیش میره…؟
کاوه نزدیک تر میشود و تک سرفه ای میزند
عالى… قابله اضافه کرده تا چهار ماه دیگه بچه به جهان میاد…!
پرده را رها میکند و به طرفش برمیگردد
بهش اعتماد داری…؟
کاوه با احتیاط ، نگاهی در صورت داریوش میگرداند و اصلا نمیخواهد بحث به جایی کشیده شود که داریوش او را از امکانات محدود کند و یا او را به کاخ برگرداند
هر کسی به گذشته ای داره داداش…حالا اگر جای من و
اون با هم عوض میشد…
فک داریوش جلو می آید:
از اینکه همه چیز تو گذشته مونده مطمئنی…؟
و کاوه با تبسم ملایمی ، کف دست به موهایش میکشد
من حالم باهاش خوبه…همونطوری که حال تو با شیرین
خوبه…!
پلک میزند و کاوه میتواند امیدوار باشد داریوش برای خراب
کردن نیامده است
وقتی داشتم میاظهار کردم نمیتونم درس بخونم شوخی میکردم داریوش… من دارم تمام تلاشمو میکنم که تو رو راضی نگه دارم… فقط میخوام بچه م توی کاخ بزرگ بشه…همونطوری که بچه ی تو اونجا به دنیا میاد.
نگاه سرخ داریوش ، این بار به سنگینی روی صورت کاوه
مینشیند
فعلا اونجا در شرایطی نیست که مناسب برگشتن دختره باشه… اما اومدم حرف آخرمو بزنم!
کاوه نفس محکمش را فوت میکند و کف دست روی کمرش میگذارد. چقدر خوش خیال بود که فکر میکرد داریوش آفرین را جایی که شیرین هست ، نگه میدارد
یعنی زن و بچه ی من هیچ وقت نمیتونن برگردن خونه ی
پدری من…؟
زن و بچه…!
کاش اینقدر بی عقل نبودند.
کاش از اعتماد داریوش سواستفاده نمیکردند
احتمالا تا آخر هفته کبریا از اینجا میره… اشتباه کرد و تاوان اشتباه های پشت سرهمش رو میده… تو هم…!
کاوه کف دستانش را پایین میاندازد و با ناباوری ، به صورت
داریوش نگاه میکند…
یعنی چه که کبریا میرود…؟
تو هم اگر چوب خطت پر بشه … اگر از فرصتی که بهت دادم خوب استفاده نکنی… اگر اجازه بدی هر کس و ناکسی از اسم و رسم خاندانت سواستفاده ای بکنه ، تو رو هم
میفرستم اور دل اون…!
دهان کاوه قفل میشود
از میزان جدیت داریوش باخبر است. میداند و حتی نمیتواند کلمه ای به زبان آورد
یه چیز دیگه… هم تو… هم اون زنی که بچه ی تو رو حمل میکنه… تا زمانی که این مریضی کوفتی تموم نشده از عمارت بیرون نرید… هر چیزی که نیاز داشتید خدمتکارا و سربازا براتون میارن
میگوید و به طرف خروجی به راه میافتد.
ولی کاوه نمیتواند نگوید همه شان انگار با هر نصیحت داریوش ، یادشان می افتد که نقطه ضعف بزرگی به نام
شیرین دارد
کنجکاوم بدونم اگر شیرین مرتکب اشتباه بزرگی بشه ، مجازاتش از طرف تو چجوریه.
قدم های داریوش برای لحظه ای میخ میمانند و کاوه ریسک میکند که نام آن دختر را روی لب می آورد
اون روزگار ، منتظرم واکنشت رو ببینم…!
خانم جان براتون آلاسکا آوردم… خودشم با طعم پرتقال…
بزاق دهانم زیاد میشود.
موجود خواهشمند درونم ، آن آلاسکای خورد شده ی درون کاسه را میخواهد…
همان که زرد رنگ است و احتمالا طعم خنکش بی نظیر…
اما من آن را نمیخواهم…
نه آن را…و نه غذاهایی که برایم ردیف میکردند…
اون طفل معصوم تلف میشه ها…بیاید بخورید که خبر کف دسته اول براتون آوردم
موهایم را پشت گوشم میفرستم و صوتی رادیو را بیشتر
میکنم
– لطفا از اینجا برو اکرم… میخوام موسیقی گوش بدم…!
با قاشق برنز سلطنتی، یخها را هم میزند و جلو می آید
بخورید قول میدم از متوجه شدن خبرم خرسند میشید
دیدهانم را در حدقه میچرخانم و کاسه را از کف دستش میگیرم
بگو و زودتر برو خواهشا!
ابرویی بالا میاندازد و نیم نگاهی به در می اندازد. انگار که راستی راستی خبرش بسیار مهم باشد و این من را به
خنده ای تلخ وا میدارد
دایه خاتون برگشتن…!
دایه…؟ تا حالا کجا بود…؟
چرا اینقدر دیر…؟
چرا مادرم حتی برای یک بار هم که شده به دیدنم نمی
آمد…
انگار همه شان من را تنها گذاشته بودند تا خودم گلیمم را از
آب بکشم…
شیرین نوزده ساله…
دخترکی که امروز ، روز تولدش بود و انگار هیچکس برای به
دنیا وارد شدنش شاد نبود
-کجاست…؟
با همان چشمها مجدداً به بیرون اشاره میکند
-الساعه حرکت کرد اتاق آقام…!
کاسه را روی میز هول میدهم و از جایم کشیده میشوم
داریوش از شب گذشته، دیگر به اتاقمان بازنگشته بود.
روسری بزرگ ترکمن را که با تازگی برایم رسیده بود ، روی موهایم می اندازم و دربان با متوجه شدن آوای پاهایم ، در را به
رویم باز میکند.
خانم دردت به جونم بی خبر نرو …
میدانستم داریوش مقابل کار سیاوش خاموشی نمیکند ولی… شاید میشد با پیش قدم شدن من ، کمی از درجه ی خشمش کمتر شود.
_خانم جااان…؟
من عاشقش بودم.
چگونه میشد به همین راحتی پا پس بکشم و اوضاع را بدتر از آنی که بود رها کنم…؟
قدم های مصمم ، من را تا روبه روی درب اتاق کارش پیش
میکشند….
دایه وارد شد…
مادر دوم من…
زن مستبد و جدی…که هیچگاه پشتم را خالی نکرد.
مقابل در که می ایستم ، نگهبان سر پایین می اندازد:
آقام اظهار کردن کسی داخل نیاد خانم…!
بدون اینکه درتمایل داشتم را تکرار کنم ، محکم در را هول میدهم و داخل میروم…
چتری کشیدهی از کنار روسری ام ، تا روی صورتم پیش می آید و هموقت ، نگاه سه نفری که آنجا حضور داشسریع ، به طرف من برمیگردد…
داریوش…دایه… و مرد قد بلندی که با تعجب ، به جسارت من خیره مانده است…
بدون در نظر گراهی شدن اینکه ممکن است کارم چقدر عجیب باشد ، با دیدن چهره ی همیشگی درهم دایه ،قدم تند میکنم
و در آغوشش میگیرم.
شاید جمع سه نفره شان در شوک فرو میرود.
من اما انگار که قلبگرمی گم شده ام را پیدا کرده باشم ، کف دستانم را دور شانههای آن زن گرد میکنم.
زن با تدبیر و سیاستی که همواره از او و سخت گیری هایش
و حالا…. فراری بودم و
_داایه … خوش برگشتی…
هنوز نسبت به کار ناگهانی من واکنشی نشان نداده است
که با بغض فاصله میگیرم.
بغض من پنهان است…
نه صوتیم را میلرزاند و نه اشکی را در چشمانم میجوشاند.
عقب میروم و دیدهان براق دایه را میبینم
شاید با همه ی شر آشوب بودنم ، گوشه ای از دل آن زن جدی و اخمو را اشغال کرده باشم…
بهتره زودتر برگردی به اتاقت خانم کوچیک…!
هنوز کاملا جدا نشده ام که آوای جدی داریوش ، عضلات صورتم را منقبض میکند.
با من بود…؟
خانم کوچیک…؟
مگر غیر از من ، زن دیگری هم در این عمارت بود…؟ مگر به جز شیرین ، خاندان زند عروس دیگری داشت…؟ قطع به یقین منظورش نمیتواند آفرین باشد…
با حرکتی آرام به طرفش برمیگردم و نگاهم را در دیدهان
بی خوابش میدوزم
او که پشت میز ریاستش جای گرفته و کف دست مشت شده اش را
به آن تکیه داده است.
کاش میشد او من را به آغوشش دعوت کند و این همه نابه
سولینی را پایان ببخشد
قلبم برای دایه تنگ شده بود…!
میبینم چگونه با دیدن نگاهان من ، نبض شقیقه اش ورم
میکند.
داریوش از من خشمگین است…
از شیرین و همه ی پنهانکاری هایش عصبی است و با آمدن
دایه ، همه چیز حل میشود.
مگرنه …؟
الان کارای مهمتر از رفع مشتاق دیداری داریم… برگرد به اتاقت !
سیب آدمم جا به جا میشود و او تمام بغض لانه کرده در
نگاهم را میبیند.
میبند و فورا چشم میگیرد
گهبااااان…!
وا مانده و حیران مردمک هایم تکان میخورند. از نگهبان با این تُن آوا میخواهد در را باز کند تا من از
آنجا بروم
حرف گوش کن باش دختر جون…!
آوای زیر لبی دایه را که میشنوم ، قدم شتابزدهی به عقب برمیدارم و نگاه مبهوتم را از داریوش میگیرم.
من را از اتاقش بیرون کرد. آن هم مقابل دیدهان دایه…
آوایش را خدمتکارها و خدمتگزارها هم گوش دادند…؟
گام های بعدی را بدون لحظه ای تأمل برمیدارم.
سیب آدمم جا به جا میشود و او تمام بغض لانه کرده در
نگاهم را میبیند.
میبند و فورا دیده میگیرد
گهبااااان…!
وا مانده و حیران مردمک هایم تکان میخورند. از نگهبان با این تُن صوت میخواهد در را باز کند تا من از
آنجا بروم
حرف گوش کن باش دختر جون…!
صدای زیر لبی دایه را که میشنوم ، قدم سریعی به عقب برمیدارم و نگاه مبهوتم را از داریوش میگیرم.
من را از اتاقش بیرون کرد. آن هم مقابل دیدهان دایه…
صدایش را خدمتکارها و خدمتگزارها هم متوجه شدند…؟
گام های بعدی را بدون لحظه ای تأمل برمیدارم.
گام های بعدی را بدون لحظه ای تأمل برمیدارم.
حتى
لحظه ای نمیخواهم این جدال ، مقابل چشمان
دیگری جان بگیرد…
اگر من شیرین هستم ، هرگز اجازه نمیدهم این اوضاع ،
دوامی داشته باشد.
_دایه…؟
زن میانسال در حال ریختن مایع زرد رنگ در پیاله است. لباس های سیاهش را از تن در آورده و برایم جالب به نظر میرسد که این کار را پس از مرگ همسر سابقش انجام داده
است:
دایه چرا داریوش به من اظهار کرد خانم کوچیک… ؟ تو رفتی چم سی… تو از اوضاع آفرین خبر داری… نکنه میخواد برگرده…؟
نیم نگاه متأسفی به صورتم می اندازد و با سینی کوچک ،
جلو می آید
فکر میکردم اونقدری عقلت میرسه که بدونی اون دختر
اینجا جایی نداره…!
پیاله را دستم میدهد
داغ نیست…باید بخوری تا جای بچه سفت بشه…!
آن را میگیرم و کمی از تخت جلوتر می آیم
پس چرا اونجوری به من اظهار کرد…؟
نگاهی به شکمم میاندازد و قدم به سمت پنجره برمیدارد
چراکه تو همسر دوم ایشون هستی…خودت باید بهتر
بدونى…!
یک صدای بلند و آزار دهنده درونم میپیچد.
همسر دوم…؟
میان سینه ام چرا اینقدر تحت فشار قرار گرفته است…؟
حسادت به آن زن… چرا تاکنون به این فکر نکرده بودم…؟
ایشون هر چند تا زنی که بخوان میتونن اختیار کنن… مخصوصا بعد از اشتباهات بزرگی که تو انجام
دادی…!
نفسم حبس میشود.
این دیگر چه مزخرفاتیست…؟
نکند… نکند همه ی اینها را داریوش به دایه اظهار کرده است…؟
یعنی چی…؟ این دیگه چه مزخرفیه…؟
دایه پرده را کنار میزند و پنجره را هم تا نیمه باز میگذارد
هر از چندگاهی در پنجره رو نیم بند کن تا وقتی که بچه به
جهان میاد
من چه میگویم و او چه جوابی میدهد.
من اکنون تمام حسهای بد جهان را درونم دارم…
داریوش برای اولین بار ، مستقیما به همسر اولش اشاره کرده بود و این عمد… انگار حسابی برایم گران تمام شده
بود.
اون قول داد… بیان کرد بعد از ازدواجمون هیچ زن دیگه ای
توی این کاخ لعنتی نمیاد میخواد برشون گردونه…؟
پارچه ی پرده را گوشهای میبندد و سپس با نگاهان سیاهش به من نگاه میکند
تو دختر رعیتی… رعیتی که بزرگترین اشتباهات رو مرتکب شده… هم برادرت رو فراری دادی… و هم اینکه موضوع به اون مهمی رو از شوهرت قایم کردی
اگر هر کس دیگه ای هم جای من بود ، جون داداشش رو نجات میداد… تو بودی چکار میکردی…؟
پلک میزند و دستانش را پشت کمرش میبرد.
اقتدار این زن ، مثال زدنی نیست
من کل خانواده مو باختم دختر کوچولو…!
دسته ی پیاله میان انگشتانم فشرده میشود.
آری…شاید از او بر بیاید.
از زن قوی و سنگقلبی که هیچکس نمیتواند عمق نگاهش را
بفهمد…
به خاطر کی؟ یه مرد مستبد که تا ازت نافرمانی ببینه طردت کنه…؟ چطور تونستی از جون هم خونت بگذری ،
اینو به من بگو…؟
اون دمنوش رو بخور..!
صدایش حتى خش ندارد و من با حرص ، نگاه میبندم .
حس زنی را داشتم که وسیله ای بود برای بقای نسل یک
خاندان
که نه وجود خودش مهم بود و نه احساسات درونی اش…
یه اتفاق بزرگ در پیش داریم… یه گردباد که اگر بتونی قبل از رسیدنش ، شوهرت رو آروم کنی… ممکنه برای همیشه نقش ناجی این شهر رو داشته باشی…!
پیاله را روی عسلی کنار تخت میکوبم و کف دستانم را به صورتم میکشم.
داریوش آرام نمیشود.
چگونه متقاعدش کنم از جان سیاوش بگذرد…؟
حتی کوچکترین اشاره ام به این موضوع ، میتواند میل به خروشیدن این سونامی را بیشتر و بیشتر کند.
رگ خواب شوهرتو پیدا کن
اون اصلا نمیخواد به من گوش کنه… اگر یه بار دیگه مثل امروز بخواد با اون لحن منو از اتاقش بیرون کنه
ممکنه ده بار دیگه هم این کار رو با تو بکنه…مث روزگارهایی که تو پسش میزدی و اون باز هم به دنبالت می اومد… اگر عاشق آقام شدی ، باید پی همه ی اینا رو به تنت بمالی دختر آصید…!
حتی دایه هم من را با این نام صدا میزند
همه شان میخواهند دختر رعیت بودنم را به من ثابت
کنند.
خانم کوچک…
حالا برای او به این مقام تنزل پیدا کرده بودم
این اسم ، امروز من را خورد کرده بود.
اون گردباد اگر نزدیک بیاد … همه چی رو با خودش میبره… هم تو… هم کل خاندانت… و هم بچه ای که توی مسیر
داری…
فکم به دندان هایم فشار وارد میکند
حتی دایه هم وارد شده تا برایم آیه یأس بخواند…
راه کاری ندارد
این آشوب ، کف دست مایه ی گند بزرگیست که سیاوش و
جواد آن را برایم تراشیده اند.
سیاوش فتاح ، باید بمیره…!
با متوجه شدن جمله ی دستوری اش، چشمانم به سرعت باز
میشوند و سرم بالا می آید.
او جدیست…
قسم به خود خدا که تا به حال، این حد از جدیت را در نگاه آن زن نمتوجه شده ام.
معلوم هست چی میگی دایه…؟
بهت چشمان من، حتی ذره ای از جدیت نگاهش کم
نمیکند.
از آن بالا به من خیره خیره نگاه میکند و آینده را به روشنی
روزگار ، مقابل نگاهانم ترسیم میکند
اگر میخوای خانواده ت از تیر خشم آقام دور بمونن… باید دعا کنی قبل از اینکه دستش به سیاوش برسه اون بمیره… تنها راه خلاصی از این جنگ ناموسی…. مرگ
سیاوشه…!
مرگ سیاوش…
حالا باید از خدا میمیل داشتم کاری کند که سیاوش بمیرد…؟
موهایم را با نوک انگشتانم چنگ میزنم…حالت تهوع لعنتی تمام شکمم را زیر و رو میکند تا به طرف سرویس ا
اتاق
بدوم…
وقتی با قطرات آب روی صورتم برمیگردم ، ساعت از دو
پس از نیمه شامگاه گذشته و داریوش هنوز به اتاقمان
برنگشته است…
لچکم را سرم میکنم و با همان صورت خیس ، از اتاق بیرون
میروم…
از جادهروی غرب وارد میشوم و پشت در اتاق کارش می
ایستم…
باید کاری میکردم
ولی چگونه … چگونه لعنتی…؟
دربان سر پایین می اندازد
_آقام اینجا نیستن…!
سینه ام برای نفس کشیدن آزارم میدهد.
_کجاست…؟
مهمان ویژه ای داشتن . و . برای
_اینجا چکار میکنی…؟
با شنیدن صوتی مردانه اش درست پشت سرم ، بهیکباره برمیگردم و او قطرههای خشک نشده ی روی صورتم را
میبیند
_میخوام حرف بزنم…!
نگاه بدی به دریان بیچاره میاندازد و باعث میشود با ترس
، سر ر پایین بی اندازد
راه بیفت…!
میگوید و قدمهای استوارش را به طرف خروجی جادهرو
برمیدارد.
به اتاق خودمان میرود…؟
دنبالش قدم برمیدارم و حدسم درست است.
در کوتاهترین وقت، به اتاق خودمان میرسیم.
در پشت سرمان بسته میشود و او مشغول باز کردن دکمه
های جلیقه ی طوسی رنگش
باز واسه چی دوره افتادی تو این عمارت صاب مرده…؟
لچک را از سرم برمیدارم و گوشه ای می اندازم. شاید عطر موهایم به مشامش برسد و گره کوچکی از آن همه گره محکم بین ابروهایش را باز کند
_کجا راهی شده بودی…؟
جلیقه را محکم گوشه ای پرت میکند و اینبار مشغول سر
آستین ها میشود:
اینجوری نمیشه… حتما باید بگم اون درو به روت قفل کنن تا حرف آدمیزاد تو سرت بره
سیب گلویم به سنگینی تکان میخورد و گامی دیگر نزدیک
میشوم.
قلبم برای آغوشش یک ذره شده
همان آغوشی که قبل از من ، سهم کسی دیگر بوده و ا ه و انگار من هیچ حقی برای اعتراض به گذشته ی او ندارم
دیگه منو دوست نداری داریوش…؟
نگاهانش بالا می آیند و نگاهش در مردمک های بغض
آلود من مینشیند.
تکان میخورد
شقیقه هایش ضرب میگیرند و حتی قدمی به من نزدیک
نمیشود:
اگر من مثل تو… مثل تو یه بچه داشتم…
چشم میبندد… انگشت روی لبش میگذارد و به جای اینکه من را در نطفه خفه کند ، جرأتم را بیشتر و بیشتر میکند
من و اون فقط نامزد بودیم… ولی تو قبلا ازدواج کردی…حتی امروزگار… امروزگار منو با اسم خانم کوچیک صوت کردی که دلمو به درد بیاری…
هیس… این دوتا موضوع مزخرف رو با هم مقایسه نکن و قبل از اینکه بازم منو عصبی کنی برو بخواب…!
چانه ام میخواهد بلرزد ولی جلویش را میگیرم
پوست قفسه ی سینه اش که مشخص میشود ، حس سرکشى من را برای بو کشیدن عطر تنش وادار میکند.
هیچ وقت اینقدر آغوشش را نخواسته ام
تو درست میگی… فرقشون زمین تا آسمونه چراکهکه… چراکهکه تو تجربههای خیلی بیشتری با اون زن
داشتی و من…
خیز قد بلندش قبل از اینکه لبهایم را با کف کف دست قفل کند ، باعث بسته شدن دهانم میشود.
شششش… میخوای اندازه ی فرقشونو بگم…؟
حرارت تنش حالا در این نزدیکی، مانند مذاب گداخته وجودم را میسوزاند.
طره ای از موهای قد بلندش روی پلکم فرود می آید و قبل از اینکه نگاهانم رو به بسته شدن افول کنند ، فشار دستش روی دهانم بیشتر میشود
فرقشون زمین تا آسمونه زیراکه مننن… زیراکه داریوش هیچوقت عاشق اون زن نبوددد…!
فریاد نمیزند… آوایش بهآرامی و پر از خشم است ولی… میتواند دل من را دچار لرزش مهیبی کند.
از دلدادگی میگوید ….
همان حسی که در تمام نوجوانی ام فکر میکردم به سیاوش دارم و آن را در آغوش خودش پیدا کردم
من نه عاشق اون زن بودم نه هیچ زن دیگه ای… فقط به شیفته از اون خدا بیامرز برام مونده… داریوش خودشو به آب و آتیش زد دلی که مال به حرومزاده ی دیگه ست رو به کف دست بیاره… داریوش زمین رو به آسمون دوخت تا چشمای سگ مصب زن تو خواب رو مال خودش کنه…
سیب گلویش محکم تکان میخورد و انگار نگاه عاشقانه ی من ، بیشتر از آنکه آرامش کند ، زجرش میدهد:
غافل بود … ندرک کرد. این زور این اجبار چه خنجری تو سینه ش فرو میکنه… حالیش نشد هیچوقت مالی که با زور به کف دست میاد موندنی نیست.
سر تکان میدهم و موهای او روی نگاهانم میرقصند
میدونی چی داره کمرمو زیر این همه فشار خم میکنه…؟
مچ کف دستش را میگیرم تا آن را از روی لب هایم بردارد. کف دستش را قد بلند میکند اما ، قبل از اینکه من دهان باز کنم،
آرام
و پر فشار لب میزند
اینکه چند تا سرباز لگوری دوره بیفتن دزد زن منو پیدا
کنن…!
_داریوش…
که دو فردای دیگه بوش قد بلند شه زن داریوش زند رویه صبح تا شب دزدیدن و با اون همه دبدبه و کبکبه ، نتونست پیداش کنه که معلوم نبود سرش با کدوم آخوری گرم بوده که به بی ناموس زنش روکشون
کشون تا قلب جنگل برده…!
***
_داریوش من عاشق تو شدم
همجاده با اضافه کردنش ، تمام قلبم را کف دستانم میگذارم و
نشانش میدهم.
ولی او از درون در حال آتش گحرکت کردن است
روزی هزار دفعه با چشمای بسته میکشمش و زنده ش میکنم…یاد اون همه تقلای تو واسه فرار کردن می افتم و به دار میکشمش… یاد جیغ و دادت می افتم…یاد نگرانیت واسه حال اون قرم می افتم و تو ذهنم تیربارونش میکنم…
*
میخواهم دست به ریشهای نیمه بلند و روشنش بزنم که
آن یکی مچ کف دستم را هم میگیرد و می غرد
یه سوال میپرسم مثل آدم جوابمو بده…!
قلبم در دهانم بالا می آید…!
سوال های او، همواره من را به قعر جهنمش میبرند
تو اون دوره ی کوفتی نامزدی
لحظه ای از شدت حرص و خشم رو میگیرد و باز به
سرعت برمیگردد:
بهت دست زده…؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن