با گوش دادن صدایش کنار گوشم ، پلک باز میکنم.
پلک هایی که دیگر از سنگینی آن مژه های پر پشت ، به فغان وارد شده بودند…
نگاهش که میکنم ، با دیدن صورتم مردمک هایش تکان میخورند و سیب گلویش بالا و پایین میشود…
_این لباس اذیتم میکنه داریوش…خوابمم میاد…
حکمتش چه بود که تازگی این همه خودم را برایش لوس میکردم و او هم حریصانه ناز میکشید از من…؟
دستش را روی پشتی صنقلبی ام قرار میدهد و صورتش را به نیم رخ گونه ی من نزدیک میکند:
_خودم از شر اون لباس راحتت میکنم…خودم میخوابونمت …
لبهایم میلرزند…جسم میان سینه ام همینطور…
همین تازگی ها این بلا به سرش آمده بود…
مدام انگار پایین ریخته میشد…
مانند خوردن یک توپ بادی نرم روی زمین ، و برگشتنش به هوا…
_سرخ شدی فتنه خانم….نگام کن ببینم…!
سر برمیگردانم و با چشم های قرمز و خسته اش مواجه میشوم:
_تو امشامگاه اصلا پیش من نیومدی…کدوم دولیدی عروس به این خوشگلی رو ول میکنه و میره توی اون همه نرّه غول تفنگ به دست….؟
مردمکهایش آنی تا کمی پایین تر از بینی ام سُر میخورند و به سرعت آن را دوباره به چشمانم باز میگرداند:
_ببین دو دقیقه ست اومدم ، با این دو تا دیده بی صاحابت چند بار منو به غلط کردن انداختی…کی اضافه کرد اینقدر رنگ بمالن رو لَبات…؟
پلک میزنم و مژه های اضافه ای که مشاطه پشت پلک هایم کار گذاشته بود ، به ناز نگاهم اضافه میکنند:
_مثلا عروسم دیگه…کی میرن مهمونا…؟پاهام خیلی درد میکنه…
دستی که از پشتم رد شده بود ، شانه ام را فشار میدهد و نفس هایش شتابزده میشود:
–بفرستمشون…؟
صدایش …
لعنتی ، نمیدانم چرا این روزگارها با شنیدن تُن آوایش حالم عوض میشد…
دلم شتابزده میزد…گوش هایم داغ میشدند و…
دخترکی که از شیطنت کم نمی آورد ، دلش میمیل داشت آن لحظه خودش را گوشه ای قایم کند تا گونه های رنگ گرفته اش ، مایه ی مسخرگی نشوند…
لبهایم را روی هم فشار میدهم و به اندازه ی یک ذره سرم را بالا میگیرم…
همان یک ذره کافیست تا با دخترک عکاس نگاه در چشم شوم…
آن دختر امروزگاری و جذاب ، که از دور من و داریوش را نگاه میکرد…
_اون دختره کیه…؟؟
نگاه از خیرگی دخترک برمیدارم و بینی داریوش ، هنگامی که میخواهد فاصله بگیرد ، لحظه ای با گونه ام سایش پیدا میکند:
_کدوم دختر…؟؟برم به سازنه بگم تموم کنه…؟
_همونیکه یه دوربین کف دستشه و همش عکس میگیره…میخواد مثلا دوربینشو تو دیده همه کنه…کیه…؟
آهسته میخندد و بدون اینکه دختر را نگاه کند ، در همان فاصله ی کم پچ میزند:
_ازش خوشت نیومد…؟
_ازش حس خوبی نمیگیرم…ننه باباش کدومن…؟تاجایی که یادمه مهمون از طهرون و شهرای اطراف خبر نکرده بودی…!
میخندد و خنده اش روی مغز من راه میرود:
_تنها اومده…با ماشین خودش…!
بینی ام چین میخورد و ناخودآگاه نگاه خصمانه ام دوباره به طرفش برمیگردد…
کم کم حس میکنم اصلا از آن دختر خوشم نمی آید:
_چرا اومده…؟تو دعوتش کردی…؟
خنده اش شدت میگیرد و فشار انگشتانش دور شانه ام بیشتر میشود…
معلوم است خودش را کنترل میکند که همینجا من را در حد چلاندن فشار ندهد:
_دختر تیمسار علویه…!
و همان لحظه که نامش به گوشم میرسد ، کف دستانم مشت میشوند…
نگاهم روی چهره اش جا میماند و زاویه های صورتش در ذهنم ذخیره میشوند…
اما به محض اینکه داریوش با همان خنده سر بالا میگیرد و افق متوجه شد من را نگاه میکند ، دخترک لبخند نرمی روی لب میکارد و تبسم مسخره اش را به من تقدیم میکند…
در عادی ترین حالت…درست مثل کسی که از آشنایی با تو بی نهایت خرسند شده…!
این دختر درست از همان روزگاری که کامران به جنگل وارد شد ، اینجا مهمان بود…
هنوز نرفته است و اصلا معلوم نیست شب ها را کجا بوده…
اختیار آن نفس های سنگین و سریع ، دیگر از دست من خارج میشود و بدون در نظر گراهی شدن دیده های برّاق داریوش ، زیر لب می غُرّم:
_کجا بوده تا حالا…؟شب هم اینجا میخوابید….؟
دامنم را خدمتکارها روی تخت پهن کرده بودند…
تختی که با گلبرگ تزئین شده بود و اطرافش پر از پرده های حریری بود که فضای داخلش را مانند یک بهشت مجسم ، زیبا میکرد…
کاملا خواب از سرم پریده بود و حرص روی حرصم تلنبار میشد…
مهمانها تا حلوا و کاچی عروس را بین خودشان تقسیم نکردند ، از کاخ نحرکت کردند و حالا یک عدد شیرین خسته و پر از حرص داشتیم که قلبش میمیل داشت انگشتهای حنا زده اش را دور گلوی آن دختر گره کند….
کنیز ها راهی شدند و…سر و کله ی یک غول بیابانی پیدا شد…
یک زن با سیاست…
درست لحظه ای که داریوش نگاهش کرد و او به من تبسم زد این را فهمیدم…
یک دختر عاقل و زیرک بود…
آن زن موذی و آب زیرکاه که تا قبل از بالا آمدن نگاه داریوش ، از دور با نگاهانش برایم خط و نشان میکشید…
یک عروس خسته و پر از حرص ، که با لباس عروس پهن شده اش منتظر آمدن داماد بود…
دایه که همه چیز را میخبر داشت…
میخبر داشت که خبری از زفاف و این حرف ها نیست…
میخبر داشت و باز هم حجله به پا میکرد برای مردی که اربابش بود و او را مانند فرزند خود ، دوست داشت…
صوتی بسته شدن در اتاق که به گوش میرسد ، قبل از اینکه داخل آن همه پرده ی روشن و زیبا شود ، خودم تور روی صورتم را برمیدارم…
آوای قدم هایش را تا کنار تخت خواب میشنوم و زانوهایم را بالا می آورم…
پرده کنار میرود و دو نگاه شیفته ی برّاق روبه رویم پمشاهده کردار میشود….
من چانه جلو میدهم و او با مشاهده کردن لب آویزان شده ی من ، به بهیکباره محکم مچ پایم را میگیرد و میکشد….
جیغ خفه و پر از هیجانم که به هوا میرود ، بدون هیچ پیش زمینه ای روی تنم خیمه میزند و پرده ها ، باز هم اطرافمان را میگیرند…
_داریوووش…ترسیدممم…
دو دستش را کنار سرم ستون میکند و بینی اش را به تیغه ی بینی من میچسباند:
_لبات چرا آویزونه عروسک…؟باز کی عصبیت کرده…؟
مشت روی سینه اش میکوبم و مروارید های گران قیمت لباس عروس در تنم فرو میرود:
_باز…؟یعنی تو میگی من الکی خشمگین میشم…؟
یک کف دستش را از کنار پهلوهایم پایینتر میکشد و دامن لباس عروس را بالا میزند:
_کفشاتو دربیارم برات…؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن