🤍🤍🤍🤍
بیخیال، بیقید و بیخجالت دیده روی هم فشردم و دست دور گردنش انداختم.
بوسید، بوسیدم.
در آغوش فشردم، در آغوش فشردمش.
پرستید و نوازش کرد و من هم بیجواب نگذاشتمش.
چیزی جدا از گذشتهها… اینبار خبری از محبتبازی یک طرفه نبود.
آن دختری که کارش پس زدن بود، گوشهای کز کرده بود و خود واقعیام سر در گریبانش فرو برده بودم. پوست گردنش را نفس میکشیدم.
دلم در سینه میلرزید و دستهایم آهسته و قرار نداشسریع!
یخ کرده مانند تکهای یخ، روی بازوهایش میلغزیدند.
نمیتمایل داشتم کم بیاورم.
میتمایل داشتم… میخواستمش…
به اندازه تکتک روزهای زیستنام که احساس تنهایی کردم و شانهای برای تکیه به آن نداشتم.
خواستنش زشت نبود، جنایت نبود.
من شوهرم را میخواستم!
من باید اولین، آخرین و بهترین زن میبودم برایش.
با آهوی ترسو سر جنگ داشتم امشب.
میترسید، میلرزید، میتمایل داشت فرار کند.
در گوشم جیغ میکشید و کمک میتمایل داشت.
کف دست یاسین زیر لباسم خزید و کمرم را لمس کرد.
مجدداً صدای جیغ…
وحشت کرده بود، آهوی ۱۷_۱۸ ساله با غمی که زیادی تازگی داشت، گوشهی از منزل خوابیده بود.
خوابی پر از وحشت، آن انفجار، آتش سرخ و بوی سوختنی.
موبهمو لحظههایش را به یاد دارم.
در اوج خواب به زجههای خودم گوش سپرده بودم که لمس دستهایی روی پاهایم، از جهنم خواب به بیداری کشاند.
خودش بود، بوی گریس و روغن سوخته دماغم را پر کرده بود.
آنموقعها در یک مکانیکی کار میکرد. کف دست کجی کرد که بیرون انداختنش.
نفسم در سینه حبس شده بود، چارهای جز به خواب زدن خودم نداشتم به امید اینکه دست از کف دستمالی کردنم بردارد و زهی خیال باطل…
پاهایم را کف دست کشید… کمرم را…
مثل دیوانهها، مثل مریضها…
میتمایل داشتم پسش بزنم، فریاد بزنم اما میدانستم زنعمویم به خاطر پسرش شب و روزگارم را سیاه میکند.
شامگاه و روزگارم همانطور هم سیاه بود.
– خوبی عزیزم؟!
آوای بم و مردانهاش از خیال بیرونم آورد.
نگران بود و پر ترمتوجه شد.
پاسخش را با چفت کردنِ دوبارهی لبهایمان به هم دادم.
امشب باید شرمندهی آهوی گریان و بیپناهم میشدم.
باید میکشتمش… باید با کف دستهای خودم قاتل وحشتهایم میشدم.
چراغ سبزم کافی بود تا بیتردید لباسم را از تنم بیرون بکشد و برای لحظهای، اتصال لبهایمان را قطع کند و مجدداً بوسهای پر شورتر.
یاسین مرد ملایمی بود، دقیقاً آن چیزی که من میمیل داشتم.
آن چیزی که به من و زن بودنم ارزش میداد، نه حقارت.
دستهای مردانهاش روی قفل لباسزیرم جای گرفت.
باز هم آهوی بیچاره تمایل داشت در خود مچاله شود، باز هم میل داشت عقب بکشد، ولی خودم را از درون متلاشی کردم ولی نگذاشتم.
به خاطر خودم… به خاطر علاقهای که به این مرد داشتم.
باید یک جایی به این ترسها پایان میدادم.
یاسین حتی یک درصد هم مثل غیاث نبود.
دفعات بعدی که با راهی شدارش آزارم داد را نمیخواهم به یاد بیاورم.
یکبار در حمام، یک بار کج زیرزمین و یا وقتی که در آشپزمنزل داشتم آشپزی میکردم.
و در تمام این مدت، نه او به مراد قلبش میرسید و نه من حیات آرامی داشتم.
تنها قلبیلی بود برای متلاشی شدن روح و روان من و انگیزهای برای دومین خودکشی بیسرانجامم در آن سن کم…
کسی که از روزگار اول وصلهی تنم نبود و به زور میتمایل داشت من را به بند بکشد.
حالا میفهمم روزگاری که قرار بود چهرهام را با اسید از دست بدهم، بهترین روزگارم بود.
شروع ملایم گرفتنم در آغوش این مرد، آن روز ترسناک را زیبا میکرد.
احساس میکردم دو بال روی شانههایم جوانه زده و دارد به پرواز درمیآید.
میل داشتن، پرستیدن، ستایش کردن و لطافت از زبانش به دلم سرازیر میشد و چشمهای به اشک نشستهام را ستارهباران میکرد.
لباسهایمان هر کدام طرفی افتاد و تنهای داغمان بیپرده به هم نزدیک شدند.
عطش تمایل داشتن، خیسی عرق را روی پوستمان نشانده بود.
چیزی که اوج لذت نام گراهی شده بود، برای اامانبار برایم سخت و دشوار بود.
نفسهای شتابزدهی که اتاق را برداشته بود و دلی که داشت از سینه بیرون میزد.
به بازوهایش چنگ انداختم و صوتیم را زیر لبهایم خفه کردم.
– جانم، عزیزم…
انقدر که به فکر من بود، خودش بیاهمیتترین بود.
محتاط و محافظهکار، طوری که احساس میکردم شیشهای بلورینم که با کوچکترین بیاحتیاطی ممکن است ترک بخورم.
احساس باارزش بودن در هر شرایط، همین بود دیگر؟!
کاری کرده بود که بودن با او بی ترمتوجه شد بهترین انتخابم بود.
درد و لذت، پیچوتاب تنها و پیوند دو جسم و روح…
لرزیدن در آغوشش و سقوط یکبارهیام از کشیدهی و دقیق پنهان شدنم بین بازوانش.
با نفسنفس خودش را روی تنم ولو کرد و برعکس همواره،سنگینی وزنش جان دوباره به تن کوفتهام داد.
خنکای نسیم از گوشهی پنجرهی نیمهباز در اتاق چرخید و تن برهنهام را به لرز انداخت.
پتو را روی جفتمان کشید.
زمزمههای دلربایش زیر گوشم لالایی بیمانندی بود برای به خواب حرکت کردنم.
و این تازه شروع ماجرا بود…
شروعی برای به چنگ و دندان کشیدن زندگی و این خلوت دونفرهمان بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن