– چی رو نشون بدم؟! میخوام شلوارمو عوض کنم، ول کن کمرمو. ببینم… نکنه تو منتظر رونمایی از چیز دیگهای بودی؟
نیشخند خبیث گوشهی لبش حساب کار را کف دستم داد و فهمیدم تماممدت سر کارم گذاشته بود.
کمر شلوارش را ول کردم و با غیض بر سینهاش کوبیدم.
– بهشدت بیشخصیتی… واقعاً که.
آوای خندهاش کشیده شد و من با قهر رو گحرکت کردم.
مردک روانپریش، وقت گیر آورده بود.
با کف دست کنارش زدم و میل داشتم از کنارش بگذرم. تا به خودم وارد شدم، دیدم ناغافل در هوا معلق شدم.
هول کرده به شانهاش چنگ زدم و او بدون اینکه فرصت حلاجی کردن موقعیت را به من بدهد، با دو گام قد بلند خودش را به تخت رساند و من را هم از همان بالا روی تخت پرت کرد.
آوای جیغ من و فنرهای تخت با هم کشیده شد و او پررو پررو هیس کشید.
– هیسسس! هی مثل آژیر خطر آوا میدی. الان فکر میکنن چه خبره.
– بسیار پررویی، نمیگی الان تخت میشکنه؟!
– من میپریدم روش شاید، اما تو با یه چسه وزن نه! این تخت سفارشی ساخته شده، باید تحمل فعالیتهای بیشتر از این هم داشته باشه.
نامتوجه شده گراهی شدن کنایهی حرفش و نگاهکی که ضمیمهی آن کرد، کار من نبود.
یاسین امشب حرفهایش هم خطرناک شده بود.
زانویش را روی تشک گذاشت و تنش را روی تنم کشید.
خدا به دادم برسد امشب.
– چی… چیکار میکنی یاسین؟! یکم فاصله بگیر.
– میخوام یکم باهات اختلاط کنم. اینقدر جفتک ننداز، انگار بار اوله بغلش خوابیدم!
اختلاطی که تمام وزنش را روی تن من بیاندازد و پاهایمان را در هم قفل کند.
حتماً مقلب جدید بود!
– داشتم به این فکر میکردم که اوضاع بهشدت خیطه خداوکیلی! چند ماهه عقد کردیم ولی هنوز بیتکلیفیم. کمکم داره سر میکشه به یک سال. میخوای برات عروسی بگیرم؟!
آب دهانم را قورت دادم و نگاه دزمتوجه شدم.
خوب میخبر داشتم چه میخواهد.
– عروسی میخوام چیکار؟ عروسی برای کسیه که کسوکار داره، نه من.
به وضوح جای گرفتن غبار غم در دیدههایش را دیدم.
موهایم را نوازش کرد و گفت:
– حق هر دختریه. قلبم نمیخواد حسرتش به قلبت بمونه. یکم اوضاع مالیم خوب نیست الان، کف دستم خالیه، ولی تا سالگرد عقدمون جورش میکنم اگه بخوای.
حسرت!؟ با خودم که تعارف نداشتم.
آرزوی پوشیدن لباس عروس، ماشین گل زده و یاسینِ کت و شلواری کف دست در دستم زیادی در ذهنم جولان میداد.
زبانم مثل همیشگی چیزی خلاف افکارم را جاری کرد.
– عروسی نمیخوام، اصلاً شلوغی رو دوست ندارم.
به چشمهایش نگاه نکردم تا ناخودآگاه وسوسه نشوم.
ای کاش یک روز لباس عروس اجاره میکردیم و چند عکس میگرفتیم.
فکرم را پس زدم تا به زبان نیاورم، فعلاً وقتش نبود. خسارت آن دزدی ضربهی سنگینی به ما زده بود.
حتی ماشینش را هم فروخت چند روزگار پیش. بعضی روزگارها با یاسر میرفت و بعضی روزها با تاکسی یا پای پیاده.
– مدیون خودتی اگه بخوای دروغ بگی آهو. الان شرایط بده ولی خدا میرسونه. وظیفمه برات بگیرم، سر خود هم کار نمیکنم زیرا میترسم اذیت شی. جلوی زبون آدمها رو که نمیتونم بگیرم. هر وقت دوست داشتی بگو، عروسی برات میگیرم که همه انگشت به دهن بمونن.
جوابش را با بوسهای روی نوک انگشتش که صورتم را نوازش میکرد، دادم.
عروسی، یک خانواده درست و حسابی و قلب خوش میخواست که من نداشتم.
عروسی میگحرکت کردیم تا یه مشت غریبه بریزند و بپاشند، آخر هم تا چند هفته سوژهی مجالسشان باشم؟!
– داشتم به این فکر میکردم که این همه دارم ناز میکشم و تهش بیفایدهس. پسفردا واسه بچهدار شدن چندسال باید التماس کنم خدایی؟!
خداوکیلی انصاف نیست بچهی من از یاسر کوچکتر باشه… دوازده سال ازش بزرگترم خیر سرم.
لبهایم را روی هم فشردم تا خندهی خجالتزدهام را نبیند.
تقصیر خودش بود، بعد از آن شامگاه دیگر تلاشی نکرد.
من ترسیده بودم ولی در کمال تعجب همچنان منتظرش بودم تا پا پیش بگذارد.
انتظار که نداشت من پیشقدم شوم؟!
شاید پیشقدم شدن زن چیز بدی نباشد ولی از من برنمیآمد. حالا در آینده حتماً امتحانش میکردم، اما برای اولینبار کار او بود.
– بچه خیلی خوبه. من دوست دارم اما نگهداریش سخته.
نگاههایش از حرفم درخشید.
– وقتی بیاد، کمکم آدم یاد میگیره. به موقعش به این چیزها هم میرسیم. من مطمئنم تو مادر خوبی میشی.
هومی کشیدم و با موهای سینهاش بازی کردم.
باید به بهشدت چیزها میرسیدم.
مستقل شدن، جدا شدن و تنها زیستن کردن، مثل همهی زوجها.
مصداق همان دوری و دوستی. هرچه کمتر جلوی متوجه شد باشی، در هنگام دیدارهای کوتاه عزیزتری.
– اما من بیشتر از خودم به تو امیدوارم. اگه یه روزگار پدر بشی، بزرگترین پشت و پناهی براش…
گوشهی لبش برای تبسم کمی بالا رفت و سرش کمکم به سمتم خم شد.
بستن چشمهایم بهترین کار برای رهایی بود.
جای گرفتن لبهایش روی لبم و نرمشی که در تکان دادنشان بود، دلم را به سقوط وا داشت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن