صورت قرمز و دانههای عرق روی سر و صورتش، جای درنگ را از من گحرکت کرد که بیتوجه به موهای آشفتهام، از اتاق بیرون راهی شدم. تنها چیزی که به ذهنم رسید، دستمال خیس و پاشویه برای پایین آوردن تبش بود.
این فصل از سال، این تب یکبارهی از کجا آمده بود دیگر؟!
لگن کوچک را پر آب کردم و تند به اتاق برگشتم. انقدر هول کرده بودم که پایم به گلیم داخل جادهرو گیر کرد و نزدیک بود کلهپا شوم.
بیتوجه به قسمتی از کف جادهرو که خیس شده بود، وارد اتاق شدم و یکی از شالهایم را از کمد بیرون آوردم. لگن را کنار پا تختی گذاشتم و با کف دست موهایم را عقب فرستادم.
کف دست لرزانم را جلو بردم و آرام تکانش دادم.
– آقا یاسین؟! صدای من رو میشنوی؟ تب داری بیدار شو.
زمزمههای هزیانمانند از لبانش خارج شد اما دریغ از باز شدن چشمهایش برای آسوده کردن خیالم.
آبِ اضافهی شالِ خیس را چلاندم و با بسماللهی آن را روی پیشانی کورهی آتشش گذاشتم.
تمام صورت و دستشهایش نمناک شده بودند اما دریغ از تغییر حالتی که حس شود. ناچار کف دست به سمت پیجادهنش بردم. همواره زیرپوش میپوشید و امشب کار من را سخت کرده بود.
تمام دکمههایش را باز کردم و با دیدن سینهی برهنهاش، لب زیر دندان کشیدم. هیکلش حسابی ورزیده و محکم بود. موهای ریز روی بالاتنهاش زشت نبود، بلکه هیکلش را مردانهتر کرده بود.
چه میاضافه کردند؟! همان هلو پا پرزش خوبه و این حرفها! اما این را معمولاً برای صورت پر کرک زنان نمیگفتند؟!
متاسف سر تکان دادم و تشری به خود زدم. سریع دستمال را روی شکمش کشیدم تا شاید تبش زودتر پایین بیاید. شانس آورده بودم من پسر نشده بودم. آخر دختر هم انقدر هیز؟!
🤍🤍🤍🤍
نگران مجدداً کف دست روی پیشانیاش گذاشتم و موهای نم گحرکت کردهاش را کنار زدم. کف دستمال را داخل لگن برگرداندم و درمانده نالیدم.
– چرا تبت پایین نمیاد پس؟ سرشامگاه که حالت خوب بود… ای خدا…
نگاهی به ساعت کردم. ساعت سه صبح بود.
یعنی باید بیدارشان میکردم؟!
ناچار بلند شدم. بهسرعت لباسهایم را عوض کردم و چادرم را دم کف دست گذاشتم. کنارش برگشتم و کف دست بردم تا دکمههای پیرهنش را ببندم.
– آقا یاسین، قد بلند شو باید بریم دکتر… تب داری.
پلکهایش را کمی تکان داد و از میان چشمهای نیمهبازش نگاهم کرد.
دست پشت کتفش گذاشتم و سعی کردم قد بلندش کنم.
– بلند شید. ای بابا یاسین خان، با شمام.
انقدر گیج و منگ بود که شک داشتم بفهمد چه گفتم. دستم را بدبخلق پس زد و مجدداً دراز کشید.
– ولم کن…
فقط همین!
نفسم را با شدت بیرون دادم و دیدههایم را در حدقه چرخاندم. مرد گنده، بچه شده بود.
دوباره از شانههایش گراهی شدم تا بلندش کنم. با هزار نق و نوق بالاخره توانستم از جا قد بلندش کنم.
بدخلق شده بود اما جان مقابله با من را نداشت.
زیر لب هذیان میبیان کرد و دیدههایش چیزی جز خط باریکی نبودند. کافی بود یک لحظه بازویش را رها میکردم تا پخش زمین شود. انگار سرگیجه داشت.
پاورچینپاورچین یاسین را دنبال خود کشیدم و سوییچ ماشین را از روی جاکلیدی دم در برداشتم.
قصد بیدار کردنشان را نداشتم. چند سال تنها زیستن کرده بودم، انقدر بیکف دست و پا نبودم که از پس یک درمانگاه حرکت کردن برنیایم.
اگر خاتون خبردار میشد، حتماً با دلواپسیهایش همه را کلافه میکرد.
در خانه را ساکت بستم.
– آقا یاسین تکیه بده دیوار، نیفتی یه وقت… کفشهات رو برات بپوشونم.
پچپچگونه حرف زدم و کفشهایش را از جاکفشی بیرون آوردم.
بیحال تنش را به دیوار لم داد و شقیقهاش را به خشتی آجر چسباند.
جلوی پایش زانو زدم که زمزمهاش را متوجه شدم.
– میخوای کجا ببریم این وقت شامگاه؟ هااا؟!!! ولم کن، خوابم میاد.
لحنش طوری طلبکار بود که انگار با دزد طرف است. سرم را برای لحظهای بالا گرفتم و چشمغرهای به صورت بیحالش راهی شدم. چشمهای نیمهبازش هم سرخسرخ بود.
سرم را بار دیگر پایین انداختم و با خودم زیر لب غر زدم.
– میخوام ببرم بیعفتت کنم! لختتم که دیدم چند دقیقه پیش… هیچی دیگه، هوایی شدم حرکت کرد!
آوایم آنقدر آرام بود که نشنود.
کمرم را صاف کردم و کفشهای خودم را هم پوشیدم. طبق عادتی که دچارش شده بودم، برای بار هزارم تبش را چک کردم.
بازویش را گحرکت کردم و نگران لب زدم.
– چرا تبت هی داره بیشتر میشه؟ بیا بریم قبل اذان باید برگردیم وگرنه من مجبورم کلی جواب پس بدم.
– من… خوبم… ول کن کف دستم رو…
چرخید تا به داخل منزل برگردد که بهسرعت کف دستش را گرفتم و دنبال خود کشیدم.
شاید از خوششانسی من بود که امشامگاه ماشین را داخل حیاط نیاورده بودند. ریموت ماشین را زدم و به سمت صنقلبی جلو هدایتش کردم. کف دست از سقف ماشین گراهی شد و چشمهای خونبارش را به چشمهایم دوخت.
تب داشت، مست که نبود روی اطرافش درکی نداشته باشد.
– ولم کن آهو… مثل کش تنبون میکشونیم اینور اونور. میخوای به کشتنمون بدی؟ تو رانندگی بلدی اصلاً؟! برو یاسر رو صدا بزن.
🤍🤍🤍🤍
حتی حوصلهی حرف زدن نداشت و شاید بزرگترین برگ برندهام، این شدت از ضعفش بود که باعث شده بود زور منی که نصف هیکلش بودم راحت به او بچربد.
یعنی از پس این هم برنمیرسیدم که شوهرم را یک درمانگاه ببرم؟!
یاسین را روی صنقلبی شاگرد نشاندم و با استرس خودم هم پشت فرمان راهی شدم.
آخرین بار چند سال پیش رانندگی کرده بودم؟!
دقیق یادم نمیرسید!
فکر کنم زمانی که عمو یک پیکان سفید رنگ زوار در حرکت کرده را با هزار قرض و قوله خریده بود و من سر ظهر وقتی که همه خواب بودند، سوارش شدم و کل محل را با آن ابوقراضه دور زدم.
خاله زنکهای سگ سبیل خبر را به گوش عمویم رسانده بودند، وگرنه قبل از بیدار شدنش برمیگشتم. دیگر از آن کتکی که بعدش خوردم چیزی نگویم…
رانندگی را در همان نوجوانی از پدرم یاد گرفته بودم. من پر بودم از استعدادهایی که مثل آتش سرخ و گل انداخته بودند ولی دیگران با تپهای از خاکستر آنها را خفه کرده بودند.
انشالله که گلپسر خاتون را چپر چلاق نمیکردم و صحیح و سالم برش میگرداندم…
***
کیف پول چرم یاسین در یک کف دستم و کیسهی داروها در کف دست دیگرم بود. همانطور که کارت بانکیاش را داخل کیف جا میدادم، گفتم:
– سرم و دوتا از آمپولهات رو امشامگاه باید بزنی، بریم تو اون اتاق دراز بکش تا بیان برات بزنن.
سرش را از میان کف دستهایش بالا آورد و نگاهم کرد. آدم قلبش آب میشد برای این چهرهی مظلوم و بیصوت.
کف دستم را جلو بردم، که بیحرف آن را گحرکت کرد و بلند شد. مشخص بود از آن آدمهای بد مریض است.
یک پسر بچهی مظلوم غرغرو میشد که نمیخبر داشتی از ناخوشیاش رنج ببری یا از نقهایش سرت را به دیوار بکوبی!
🤍🤍🤍🤍
نزدیک بود با چند نفر از مریضها که جلوی ما بودند دعوا کند! انگار یاسین صبور همیشگی امشب در خونه جا مانده بود و مرد عجولی همجاده من رسیده بود.
کفشهایش را درآورد و روی تخت جای گرفت. قلب و رودهام از بوی الکل به هم میرسید ولی مجبور بودم تحمل کنم.
حس و حال عجیبی بود؛ بعد از مرگ پدر و مادرم کسی نبود که بخواهم مضطرب حالش باشم و برای خوب شدنش تلاش کنم.
– الان این یارو میخواد شلوار از پای من دربیاره… میخوای همینجا بشینی نگاه کنی؟!
با دیدههای گرد نگاهش کردم. مردک بداخلاق! انگار من مقصر مریضی بدموقعش بودم.
پشتنگاهی نازک کردم و اظهار کردم:
– حالا نه که بسیار دیدنیه و منم باسن نمشاهده کردهم؟! مردم چه از خود راضین. تهش دو تا تیکه ماهیچه و یه کپه پشم!
انقدر لجم را درآورده بود که هر چرتوپرتی به زبانم میآمد.
با غمزه رو گراهی شدم که آوایش گوشم را تیز کرد.
– چند تا متوجه شدی؟!
– چی؟!
با تعجب جویا شدم.
با تمام بیحالیاش تاکیدوار اظهار کرد:
– میگم چندتا باسن مشاهده کردی مگه؟! کو*ن مردا رو مشاهده کرد میزنی؟!
– واااااا…
چشمهایم کم مانده بود از حدقه بیرون بزند.
– چی میگید شما؟! تب کرمشاهده کرد، زده به سرتون. من برم بپرسم چرا نیومد. یکم دیگه تو این حال بمونید، یه کاری دستمون میمشاهده کرد.
بهسرعت از اتاق بیرون زدم. مردک دیوانه به سرش زده بود. چند دقیقهای بیرون ماندم و برخلاف تلاشم برای داخل نرفتن، درنهایت دلم طاقت نیاورد و سر جای اولم بازگشتم.
سرمی به کف دستش وصل شده بود و نگاههایش بسته بود. اندیشیدم خوابش برده ولی آرنجش را از روی نگاههایش برداشت و نگاهم کرد. با مکث اخم در هم کشید و بیان کرد:
– چادر سر نکردی، آهو؟!
یکهخورده با چشمهای گرد خودم را چشم دوخت.
– چا… چادر؟! وای چادرم کو؟!
با دلی پر تپش و امیدی بیهوده، وسایل داخل کف دستم را خیره شدم تا شاید اثری از آن بیابم و هیچ به هیچ!
آخر از پلاستیک داروهایی که همین چند دقیقه پیش خریده بودم، چه انتظاری داشتم؟!
چادر را داخل اتاق جا گذاشته بودم.
لعنت به منِ حواس پرت…
نگران از پیشانی چین خوردهاش، نگاه دزدیدم و لب زدم.
– آقا یاسین… به… به خدا حواسم نبود… مانتوم قد بلنده، ببینید…
مشتی فیلم سیاه و سفید در مغزم جولان میدادند و خاطرات نام داشسریع.
قبلاً اضافه کرده بودم که هیچوقت قلبم با پوشیدنش نبود؟!
چند سال پیش بود؟ یادم نیست! هیچوقت تاریخ سیاهیهای زندگیام را به خاطر نسپردم. خود لعنتیشان هم زیادی بودند چه برسد به جزئیاتشان.
یک قدم عقب رفتم و سر در یقه فرو بردم تا نامیل داشته بغضم نگیرد. بیانصاف اگر میدانست چه آشوبی در قلبم برپا شده بود، اینطور ساکت نگاهم نمیکرد.
گفتم تاریخشان را حفظ نمیکنم اما موبهموی ماجرا را خوب به خاطر داشتم…
عمویم، مردی که در برابر زن و پسرش موشی پنهان شده در هفت سوراخ بود و برای من پر از موجهای کوتاه و قد بلند.
محبتهای نصفونیمه، هیچوقت جای پدر را برایم پر نکرد.
تابستان بود و هوا گرم و سوزناک. دختر جوانی سرکش، چیزی یاقیتر از آهوی این روزها. چادر نپوشیدم و سهمم شد یک سیلی ناقابل و فحشی رکیک…
چارهای جز دیده بیان کردن نداشتم. بیپناهی همین اتفاقها را هم داشت.
گذشت و گذشت تا زمانی که از آنها جدا شدم و اینبار برای آسایشی نهچندان زیاد از دست حرفهای صد من یه غاز دیگران، آن را از خودم جدا میکردم.
حرف که همیشه پشت سرم بود. ساعت برگشتم کمی رو به تاریکی میحرکت کرد، نگاه چپچپ همسایهها دنبالم بود دیگر، اما چه میتوانستم بکنم؟!
محجبه بودنم شاید کمی از حرفها را کم میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن