دلم نمیتمایل داشت یاسین واکنشی نشان دهد که حرمت میانمان از بین برود. او همواره با احترام با من برخورد میکرد ولی حالا…
نفسم را سنگین بیرون دادم که صدایش گوشم را پر کرد.
– گواهینامه داری؟!
با تعجب سر کشیده کردم. باورم نمیشد! به این راحتی از این مسئله گذشت؟! قرار نبود سرزنشم کند؟!
– زبونت رو موش خورده؟! میگم گواهینامه داری؟!
سرم را به دو طرف تکان دادم.
– ندارم.
تقصیر من بود که از این مرد به شدت مذهبی، تصویری تار در ذهنم ساخته بودم. یاسین هر روز یک چیز جمتوجه شد برای کشف کردن داشت.
– خدا رحم کرد پس. وسط اتوبان با سرعت زیاد ترمز میزنی؟! اگه جاده خلوت نبود، الان هرکدوم یه کف دست و یه پامون تو گچ بود.
به رانندگی من توهین میکرد؟! بهشدت هم قلبش بخواد.
– رانندگی من بهشدت هم خوبه! اونموقع هول شدم وسط خیابون زدم رو ترمز.
صورتش را کج کرد و بیحوصله نگاهم کرد.
– آره فقط نزدیک بود به کشتنمون بدی. اگه دوست داری بفرستمت کلاس رانندگی، گواهینامه بگیری. این کی تموم میشه؟! بگو بیاد بکنش بریم خونه.
مانند یک بستنی قیفی در روزگار گرم تابستانی، واراهی شده نگاهش کردم. اینکه در اوج بدحالی، با تعصب و اعتقادش کنار رسیده بود و با وجود بدخلقیاش به فکر پیشراهی شد من بود، حالم را مندل میکرد.
شاید یک روزگار شجاعت این را پیدا میکردم تا آنطور که میخواهم زندگی کنم.
از قرار معلوم دیگر بیکس نبودم…
***
🤍🤍🤍🤍
” یاسین ”
– ببین تن دختره شده کوره آتیش! عقل ندارید شما وقتی یکیتون مریضه، نچسبید به هم؟! حتماً تو حلق و دهن دختره نفس کشیدی که ویروس دادی بهش!
کلافه چنگی در موهایم زدم. چند روزگاری بود منزلنشین شده بودم و حالا آهو هم حالش بد شده بود.
– حاج خانوم! دلت خوشهها! این رو برو واسه زن و شوهرهایی بگو که بیست و چهاری چسبیدن به هم. عروست در حالت عادی هم نمیذاره من بغلش کنم، چه برسه به الان!
لپهایی که به خاطر تب گل انداخته بود، بیشتر رنگ گرفت. دیدههای درشتش را به نشان چشمغره برایم کج کرد.
– حاج خانوم من خوبم، از داروهایی که اون شامگاه دکتر به آقا یاسین داد میخورم، خوب میشم.
مادرم کف دست روی زانو گذاشت تا از لبهی تخت بلند شود.
– باشه. من برم یه سوپ بذارم براتون. تموم شده.
صورتم را چین دادم و به راهی شدنش خیره شدم. در که بسته شد، به سمت آهوی بیحال برگشتم.
– چقدر گفتم به من نزدیک نشو، الان مریض شدی. خوبت شد؟!
دیدههایش را خسته روی هم گذاشت و با آوای ضعیفی بیان کرد:
– غر نزن آقا یاسین. من که مثل شما نق و نوق نمیکنم. چند روزگاره دارم ازتون پرستاری میکنم، این جای تشکره؟
کنارش به پهلو دراز کشیدم و کف دستم را تکیهگاه سرم کردم. یکی از کف دستهایش را کشیده کردم و پنجه در پنجهاش قفل کردم.
– دست شما درد نکنه خانوم. حالا نوبت منه که جبران کنم؟! خودم هم که خوب نشدم هنوز، تهش بتونم بغلت کنم برات لالایی بخونم.
بوسهای پشت دستش زدم که چشمهای خمارش را باز کرد.
– لالایی نمیخوام… بذار بخوابم، کلی قرص خوردم.
به روی خودم نمیآوردم از اینکه او را هم مریض کردهام، چقدر ناراحتم.
دخترک مظلوم، برعکس منی که در این چند روز تمام دق و قلبیهایم را از خونهنشینی سر او خالی کرده بودم، اصلاً دَم نمیزد.
– بخواب عزیزم. نمیخوای بریم دکتر؟ تبت الان آنچنان نیست. بالا نره یه وقت؟
– نمیخوام… حالم خوبه، یکم بخوابم فقط. فردا بریم ثبتنام کنیم واسه گواهینامه، خودتون بیان کردید.
چقدر ذوق داشت برای رانندگی، حتی در این حال هم ول کن نبود.
– اون واسه وقتی بود که مریض نبودی. وقتی خوب شدی میبرمت.
باز پای این مسئله وسط آمد و آهو از همه چیز فارغ شد. کشیده شد و چهارزانو روی تخت جای گرفت، با همان موهای آشفته و شانه نزده.
– میگم… کلاسهاش بسیار گرونه؟! بعد من رانندگی یاد بگیرم، ماشین ندارم، ماشینت رو بعضی وقتا بهم قرض میدی سوار شم؟!
میان سرفه، تبسمی به دغدقههایش زدم. کف دستی به گلوی دردناکم کشیدم و همانطور که روبرویش نشستم، اضافه کردم:
– فکر پول رو نکن. ماشین هم یه فکری براش میکنیم. تو راننده شو، اصلاً ماشینم مال تو. من که دارم قلب تو رو شاد میکنم، خدا هم دل من رو شاد کنه انشاالله…
موهایش را پشت گوش فرستاد و لب ترک خوردهاش را تر کرد. ذوق کرده بود.
– بگید خودم قلب شما رو شاد میکنم. چیکار کنم شاد شید؟!
کاش تمام درد و رنجهایش با همین چیزهای ساده از ذهنش بیرون میراهی شد.
تبسم یکوری به صورت منتظرش زدم. اگر میاظهار کردم تماموکمال خودش، روح و روانم را سرخوش میکند، همینطور با شوق نگاهم میکرد؟!
دلربا و ظریف بود، مهربان و دلبسته شدنی، فقط میدانم که از سنگ نبودم و بودن کنارش، برایم حال و هوای دیگری داشت.
سرم را نزدیک بردم و آرام بیان کردم:
– من که پرتوقع نیستم، یه ذره مهر و محبت، یه یار باشه، تهشم بشه یه چیکه شیطنت که حلال خداست، هومم؟!
گیج نگاهم کرد. دیدههای فراری من روی لب های رنگ پریده و پوستهشدهاش به گردش درآمد.
وسوسهی عجیبی بود… یک بار طعمش را چشیده بودم، تک بود و ناب. اینکه چندبار آن لحظه را در ذهنم مرور کرده بودم، خدا میداند و حالا تمام تنم نبض میزد برای مجدداً مزه کردنش…
🤍🤍🤍🤍
با نزدیکتر شدن صورتم، نفسش با شدت حبس شد و دیدههایش را بامزه گرد کرد. دخترک خجالتی گاهی عجیب شیرین میشد.
– آقا یاسین…
آوایش نازک و ضعیف به گوش رسید، همانطور که تنش را به عقب میکشید.
از من میوحشت کرد یا …؟
– جانم؟ چرا فرار میکنی ازم؟ آروم بگیر، کاری ندارم…
کف دست دور کمرش انداختم و جلو کشیدمش. کاملاً در آغوشم بود.
حالم، حال عجیبی بود؛ از آنها که قلبت برای موجودی لطیف و ریزهتر از خودت که در آغوشت است، محکم بتپد و با خود بگویی این همه سال چطور بدون چنین حس و حالی حیات کردهای؟!
شقیقهی نبضدارش را بوسیدم و همانجا لب زدم.
– از من هیچوقت نترس آهو. زن من حرمت و ارزشش بالاتر از اون چیزیه که تو فکرش رو بکنی. من آدم حرمت شکستن نیستم.
سرش را روی سینهام گذاشتم. ابریشمهای سیاهش را نوازش کردم. اگر تمام سهممان از بودن کنار هم همین بغل ساده بود، من به آن راضی بودم.
تنش آهسته در آغوشم شل شد. با کف دستش مشغول ور حرکت کردن با دکمهی پیجادهنم بود. حرفهایش انگار میتمایل داشت دیوانهام کند.
– من ازتون نمیترسم. بعد از بابام، همهی مردها ترسناک بودن. غیاث و حتی عموم که جلوی زن و بچهش جرات نداشت جیک بزنه. انگار تمام عقدههاشون رو نگه داشته بودن برای من. منم همش دنبال یه سوراخ موش میگشتم که جلو دیدهشون نباشم، اما خب زنعموم نمیذاشت. یه لحظه من رو نشسته میمشاهده کرد، انگار ماتحتش رو آتیش میزدن زنیکه رو…
این یعنی بعد از پدرش، مرد مورد اعتمادش من بودم؟!
گوشهی لبم بالا راهی شد و دلم از قلبخوری صوتیش مچاله شد. خب میمتوجه شدم دردش را.
در سالهای حساس حیاتاش تنها شده بود، انتظار ذرهای محبت، عجیب نبود.
– ذهنت رو وقف گذشته نکن. دیگه بزرگ شدی. انقدر خانوم شدی که پدرومادرت بهت افتخار کنن. انقدر قوی که این همه سال با زندگی کلنجار رفتی. مثل بقیه زنایی که میشناسم نیستی، با وجود آدمی مثل غیاث، هنوز هم مطمئنم اگه یه روزگاری منم نباشم، تسلیم ظلم کسی نمیشی…
– میخوای من رو تنها بذاری؟!
سرش با شدت از سینهام جدا شد و نگاه نگران و منتظرش را به لبانم دوخت. شک داشتم دلواپسیاش تنها به خاطر وجود شخصی به اسم غیاث باشد.
آهو دختری نترس و پر از عزتنفس بود. یقین داشتم اگر روزگاری من قیدش را میزدم، بیحرف از کنارم میگذشت.
ریز خندیدم و با دست لپهایش را به هم فشردم که لبهایش غنچه شد. خوراک یک بوسهی دزدکی بود… لعنت!
– تو یک درصد فکر کن بذارم از کنارم جُم بخوری! بعد سی و شش، هفت سال خدا یه زن خوب بهم داده، مریضم که میشم مثل مولینا میشه! چی میخوام دیگه؟!
لب زیرینش را محکم زیر دندان له کرد که سیبک گلویم هموقت با آن تکان خورد. افکارم زیادی انحراف پیدا کرده بودند انگار. آهو من را از آن یاسین خوددار دور کرده بود.
مشت اعتراضیاش روی سینهام نشست.
– نگید اینجوری… خجالت میکشم.
امروز نیت کرده بودم حسابی با قلبش بازی کنم.
– خجالتت رو هم دوست داریم خانوم. من که اضافه کردم توقع زیادی ندارم، فقط چرا یه بار خودمونی میشم برات و دفعه بعدی هفتپشت غریبه؟! پسوند و پیشوند به اسمم نبندی هم قبولت دارما!
دیدههایش را برایم چپ کرد و جواب نداد. دخترهی تخس، تا چیزی را خودش نمیتمایل داشت، محال بود انجام دهد.
– نمیخواید بذارید من بخوابم؟! کلی قرص خوردم، نگاههام باز نمیشه دیگه.
مریض بود و بیحال، با آن آوای تو دماغی که نازکتر شده بود.
– تو اوج خواب راهی شدن واسه ماشین از جا پریدی، حیفه همینجور خشک و خالی. منم که قول دادم ماشینم رو باهات شریک شم، جایزه ندارم؟!
کمی سربهسر گذاشتنش که به جایی برنمیخورد! سرم را در چند سانتیمتری صورتش نگه داشتم و به چشمهای گردش نیشخند زدم تا یقین پیدا کند جدی گفتهام، اما انگار آن کسی که درنهایت آش نخورده و دهن سوخته شد، من بودم. آن هم مدتی که تقهای به در خورد و بدون درنگ تا ته باز شد و من فرصت جم خوردن پیدا ندارم.
– خدا مرگم بده! یاسین خجالت بکش… وقت مریضی هم ول کنش نیستی؟!
🤍🤍🤍🤍
پلکهایم را روی هم فشردم و لعنتی زیر لب زمزمه کردم. همین را کم داشتم فقط… اگر گذاشسریع من چند دقیقه با این آهوی فراری خلوت کنم!
نفسم را با شدت بیرون دادم و از آهوی خجالتزده که خشکش زده بود، فاصله گرفتم.
– مامان جان! شما وقتی در میزنی، نباید منتظر جواب بمونی؟!
با سینی درون کف دستش جلو آمد. اخم داشت، انگار که کار خطایی کرده باشم.
– والا من خبر نداشتم وقتی این بچه تب چهل درجه داره، آقا به فکر حال و هوای خودش میفته! اونوقت بگید ازدواجمون صوریه! همین کارها رو کردی که اینم مریض شد. بهت هم میگن، به تریش قبات برمیخوره…
هر طور که فکرش را میکردم، اگر روزی رابطهام با آهو صمیمیتر میشد، اینجا جای خوبی برای ماندن نبود، آدم معذب بود.
– حاج خانوم شما که نذاشتی من به مراد قلبم برسم، غرغرت برای چیه؟! الان باید به فکر قلبه پسرت باشی… اصلش اینه!
با یک کف دست، بالشتک کوچکی از روی تخت برداشت و به سمتم پرت کرد.
– شرم و حیا رو خورده پسرهی پررو، شما مردها خوب بلمشاهده کرد به مراد قلبتون برسید، نیاز نیست من کاری کنم. آهو این چای آویشنِ، تا قطره آخرش رو بخور. خوبه برات.
محبت بعضی آدمها هم عجیب بود. یکی مثل مادرم که با حرکت کردارهای زنانه برای آهو پشتنگاه نازک میکرد و گاهی حوصلهی همکلامی با او را هم نداشت، به فکر سلامتیاش بود. من که سر از کارشان در نمیآوردم!
***
آب خشک شدهی گلویم را پایین دادم و با عجله از ماشین پیاده شدم. با یک جفت دمپایی پلاستیکی و گرمکن خانگی، فقط وقت کردم یک پیجادهن روی زیرپوشم بپوشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن