🤍🤍🤍🤍
صدای قد بلند خاتون حرفش را برید.
– بس کن… بس کن خدیجه. از خدا بترس که اینجور داری تهمت میزنی. مهمونی، خواهرمی، احترامت واجبه اما حرمت این خونه و اعضاش رو نگهدار. آهو عروس این خونهس، زن یاسین با خودش هیچ فرقی برای من نداره. الان شما هرچی از دهنت دربیاد بهش بگی، پسفردا هر ننه قمری از مسیر برسه میخواد اُرد بده و تصمیم بگیره براش. عزت خودمون میره زیر سوال خواهر من.
کف دست به مبل گرفتم و کشیده شدم. پاهایم میلرزید برای قدم برداشتن، اما دیگر چیزی برای گوش دادن نبود.
به اندازهی کافی گوش داده بودم، به اندازهی کافی بارم شده بود و تا فردا هم خدا کریم بود، کسی دیگر پیدا میشد و چندتا حوالهام میکرد.
انگار باید پوست کلفت میشدم…
***
– آهو؟!
آوای بلند بیخ گوشم زنگ زد و شانههایم از جا پرید.
– هیعع… آخخخ…
کتری آب داغ در کف دستم لغزید و منِ احمق، گراهی شدمش. با شدت کتری را روی سینک گذاشتم و او به سمتم پاسریع کرد.
– چیکار میکنی؟ حواست کجاست؟
کف دستم را زیر شیر آب برد و من از شدت درد، ضعف کردم و نگاههایم را بستم.
– آخ خدا…
از ته قلب نالیدم و او توپید.
– حواست کجاست؟ ببین چیکار کردی با خودت؟! سر به هوایی چرا انقدر؟!
کف دستم را از کف دستش بیرون کشیدم. دلم میمیل داشت از درد جیغ بزنم.
– من سر به هوام یا شما بیخ گوشم داد میزنی؟
کم مانده بود اشکم دربیاید. چرا انقدر درد داشت؟!
– دادِ چی؟ چندبار آوات زدم نشنیدی. تو فکری فقط! ببینم دستت رو. بیا بشین اینجا.
خودش صنقلبی را برایم عقب کشید و شانهام را فشار داد تا بنشینم. با عجله به سمت یخچال رفت.
– این پمادها کجاست؟ داشتیم یهدونه… آها پیداش کردم.
🤍🤍🤍🤍
با خودش حرف میزد. با آن اخمهای درهم و غرغرهای زیرلبی، انگار ارثش را از جهان طلبکار بود.
جلوی پایم زانو زد و کف دستم را گرفت.
– ببینم کف دستت رو… قرمز شده. آخه تو خودت لاجونی، کتری به این سنگینی رو کشیده کردی؟! آدم دیگهای تو این خونه نبود؟
صورتم را از سرمای پماد درهم کردم و از بالا نگاهی به موهای پرپشت و مشکیاش انداختم.
تازه کوتاهشان کرده بود.
– این همه آدم داره بدوبدو میکنه، من بشینم بگن عروسشون تنبله؟!
برخلاف اخلاق سریعخو شدهاش، پماد را با ملامت و آرامش روی کف دستم میمالید.
– هرکی گفت، بگو یاسین تنبل دوست داره. کمک بده اما خودکشی نکن. زبونم لال آب جوش میریخت رو تنت چی؟! جدای دربهدر دکتر و دوا و درمون شدنمون، خودت عذاب میکشیدی.
لب روی هم فشردم و با تودهی بغضی که در گلویم بسته شده بود، به کف دست آسیب مشاهده کردهام زل زدم.
تمام انگشتانم و تا کمی بالای مچ، همگی سرخ شده بودند. دردش طاقتفرسا بود اما به هر ضرب و زوری که بود جلوی یاسین خودم را نگه داشتم.
در پماد را بست و روی میز پرت کرد. در همان حالت زانو زده، سر بلند کرد.
– بسیار درد داری بریم دکتر؟!
چشمهای اشکیام را دزدیم و کشیده شدم، او هم به تبعیت از من بلند شد.
– نه… خوبم. چایی باید بریزم، خاله اظهار کرد. بسیار طولش دادم.
– چیکار میخوای بکنی با این دستت؟ برو اونور ببینم. اشکش از درد داره درمیاد اما یه جا بند نمیشه. دخترهی سرتق.
سریع عقب کشیدم. یاسین بد اخلاقش واقعاً ترسناک بود و حالا من شده بودم دختر بچهی خطاکار و یاسین آن پدر اخمو که میخواست بچهاش را تربیت کند.
🤍🤍🤍🤍
کف دستم را پشتم پنهان کردم. من خدای پنهان کردن دردهایم بودم.
– آخه چایی میخواستن… ببرم، زشته به خدا.
– کوفت بخور… استغفرالله. ببین دهن آدم رو باز میکنی. برو بشین، به یکی از بچهها میگم بیاد بریزه. اصلاً یادم رفت برای چی اومدم، برم دنبال کارها.
قلبخور، قدمی به عقب برداشتم. مگر من قلبم میتمایل داشت که کف دستم بسوزد؟!
مردک بیمنطق.
حیف من که تا الان داشتم غصهی این را میخوردم که نتوانستم کادویی برای تولدش جور کنم. در این زندان خانگی، کف دستم به جایی بند نبود.
زنی نسبتاً جوان که از قرار معلوم یکی از دختر عمههای یاسین بود، مشغول ریختن چای شد. چندباری سعی کرده بود سر صحبت را باز کند اما وقتی با دوری من مواجه شد، او هم تلاشی نکرد.
البته این ماجرا با بسیارهای دیگر تکرار شد و شاید ورد زبانشان نسبتهای بد به من بود اما گرم گراهی شدن با آنها برابر بود با شخم زدن زیستن نهچندان روشنم.
جعبهی شیرینی را باز کردم و مشغول چیدنشان در ظرف شدم. جشن بود، بدون شربت و شیرینی که نمیشد.
سه راس گاو سر بریده بودند و حیاط پر بود از دیگهای پر بخار و آدمهایی که هر چند دقیقه یکبار، صوتی صلوات کف دستهجمعیشان بلند میشد. به گفتهی خاتون، این مراسم از اول این حجم پخت را نداشته و هر سال به آن افزوده شده.
از پنجرهی آشپزخونه نیمنگاهی به بیرون انداختم.
نیمی از زنان در حیاط فرش پهن کرده بودند و مشغول بسته کردن سبزی خوردن در کیسهفریزر بودند و نیمی هم داخل اتاق پذیرایی در حال صحبت.
ظرف شیرینی را با آن یکی کف دستم گرفتم و دنبال سر آن زن به حیاط رفتم. مستقیم به سمت زنان رفتیم.
– دستتون درد نکنه. آهو دخترم بیا بشین اینجا. مریم جان بیزحمت یکم میری اونطرفتر، عروسم بشینه.
دختر مریم نام، کمی جابهجا شد و من هم بعد از گذاشتن ظرف روی زمین، کنار خاتون جای گرفتم.
فکر کنم دیگر نیازی به گفتن چیزی درمورد سیاست خاص خاتون در برابر غریبهها نبود.
هرکس که از دور میدید، حتماً با خود میاضافه کرد چه عروس و مادرشوهری هستیم.
– ماشاالله، هزاراللهواکبر به عروست حاجیه خاتون. این همه دختر زیر نظر گحرکت کردیم واسه شازده پسرت، یک دفعه هم نشد یه توک پا بیاد نگاه بندازه. نگو خودش یه خوبش رو زیر نظر داشته.
رو به بقیه زنان کرد و ادامه داد.
– من هی به خاتون بیان کردم سر پسرت یه جا گرمه که مارو محل نمیده ولی زیربار نمیرفت.
حرفهایش میانهای از تعریف و کنایه داشت و من تبسمی زوری روی لب نشاندم.
– چقدر کمحرفی دخترم. یکم از خودت بگو برامون…
شاید تو زیاد پرحرفی که فکت یک لحظه استراحت نمیکند! فرضیهی خوبی بود.
کف دستی به پر شالم کشیدم. مانتو شلوار مناسبی پوشیده بودم. برای این همه ساعت چادر سر کردن عذابآور بود.
– حرفِ زیادی زدن، مغز رو خسته میکنه حاج خانوم. چی بگم؟!
از گوشهی دیده دیدم که یادگار دماغ برایم کج کرد و زن با اینکه کمی جا خورد، ولی به روی خودش نیاورد.
🤍🤍🤍🤍
– چند سالته؟! حتماً بهشدت از یاسین کوچیکتری. خیلی اذیتی نه؟! اختلاف سنی زیاد همش دردسره. مرد و زن هم رو نمیفهمن. من خودم شوهرم ۱۴ سال ازم بزرگتر بود، همیشگی سر جنگ داشتیم.
یکی از خانوم جلسهایهای محل بود. قطعاً هیچ یک از اعضای خانوادهی یاسین نبود که حرفهایش را بیجواب بگذارد.
– بحث اختلاف سنی به کنار… مرد و زن باید عقل و شعور داشته باشن، وگرنه سن که یه عدده. باید دعا کنیم کسی گیر آدم بیدرکوفهم نیفته، حاج خانوم. اون رو که چارهش نمیشه کرد.
نوبتی بحث را به هم پاس میدادن. زنی با خنده در کیسه را گره زد و گفت:
– ماشاالله عروس بازاریها زبونش بُرندهس، تقصیر نداره غلافش میکنه.
ماشاالله اظهار کردنشان از صد بدوبیجاده بدتر بود. بیتوجه، گوشهی دیدهم را به سمت جمعیت مردان کشاندم و دنبال یاسین گشتم. پیدا کردنش کار سختی نبود. امروزگار پیمسیرنی قهوهای پوشیده بود و عجیب در تنش نشسته بود.
لباس پوشیدنش همیشگی مردانه و مجذوبکننده بود. لعنت به او که نگاه چندی از دخترکان و پچپچهایشان را برای خود خریده بود.
میخبر داشتند که من زنش هستم؟!
سرم را به راست و چپ تکان دادم و سعی کردم نگاه از آن خندهی بزرگِ روی صورتش بگیرم. اخم و تخمهایش برای من بود و بگو بخندش برای دیگران. از شوهر صوری هم شانس نیاوردم!
نمیدانم یکی از مردان کنار کف دستش چه اظهار کرد که بار دیگر زیر خنده زد و سرش به سمت نگاه خیرهام چرخید. خندهی قهقهه مانندش کمکم تبدیل به تبسمی شیطنتآمیز شد و من تا ته فکرش را خواندم.
با هول سر چرخاندم و پوست لبم را جویدم.
لعنتی! متوجه شد داشتم متوجه شدش میزدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن