🤍🤍🤍🤍
شوکه سر جایم توقف کردم و نگاهش کردم. کارهای یاسین را پای علاقه گذاشته بود و خبر نداشت پسرش فقط دنبال کسیست که اسم همسر را یدک بکشد و شاید هم بچهای برایش بیاورد.
خودش آن روز گفت سن و سالی از او گذشته و وقتی برای تلف کردن ندارن. حالا من نباشم، یکی دیگر… برایش فرقی نداشت.
جوابی برای بیان کردن نداشتم، پس به سمت سینی حرکت کردم و برش داشتم.
– من برم اینارو بشورم.
فهمید که نمیخواهم جواب دهم، پس به پروپایم نپیچید و من به آشپزخونه پناه بردم.
یاسین فرصت خواسته بود برای شناخت یکدیگر و من حیات بدون عشق نمیتمایل داشتم. نمیتمایل داشتم به ازدواجی از روی خیر و مصلحت دامن بزنم و به واقعیت تبدیلش کنم. او مردی سخت بود و من دختر درد کشیده و پر حسرت.
امکان نداشت هم سایهی مردی شوم که حسی به من ندارد و با خوب و بد کردن چند ملاک به این نتیجه رسیده بود که شناسنامهس رنگی شدهاش خطخطی نشود و با من به حیاتاش ادامه دهد.
منی که هفتهی پیش در خفا و بدون اینکه یاسین یا کسی دیگر خبر داشته باشد، ۲۸ ساله شده بودم، محبت از ته قلب مردی را سهم خود میخبر داشتنم.
من وسیلهای برای رفع نیاز یا بچهزایی نبودم که به راحتی این همه سال با سختی اما عزت حیات کردنم را زیر سوال ببرم.
***
– آهو مادر، بیا این سینی شربت رو ببر. زیاد نرو جلو، همشون مرد هستن. یاسین تو حیاطه، بده دستش.
چشمی گفتم و سینی را از کف دستش گراهی شدن. قدمهایم را با احتیاط برداشتم و آوای خواهر خاتون را پشت سر گذاشتم. شاید ده دقیقه نبود که رسیده بودند.
– آبجی واقعاً زن یاسینه؟! بچهها هرچی اضافه کردن من باور نکردم. انقدر بیسروصدا آخه؟ پشت تلفن که چیزی نمیگی، دختره کجاییه؟ پدرومادرش چه کارن که دختر بیسروصوت شوهر دادن؟
🤍🤍🤍🤍
صوتیشان دور شد و من تلاشی برای متوجه شدن جواب خاتون نکردم.
دیگهای بزرگ و تک شعلهها را گوشهی حیاط خالی کرده و حالا مشغول خالی کردن برنج و بقیهی وسایل بودند.
پلههای ایوان را پایین راهی شدم که یاسین به سمتم رسید. ناخودآگاه سر پلهی آخر ماندم و نگاهش کردم. پیراهن سفید بر تن داشت و آستینهایش را تا پایین آرنج تا زده بود.
– کف دست شما درد نکنه خانوم. راضی به زحمت نبودیم.
خانوم گفتنهایش را کجای قلبم میگذاشتم؟ لحنش خاص بود و به قاما تکه کلامش. نگاه از لبخند مهربان و چینهای افتادهی کنار چشمش گراهی شدم و زیرلب نوش جانی زمزمه کردم.
هوا گرم بود و سر و صورتش به عرق قرار گرفته بود.
– خیس عرق شمشاهده کرد، برم دستمال بیارم.
نگاهی به اطراف انداخت. چندنفری نگاهمان میکردند.
– نمیخواد عزیزم، برو داخل. اینجا پر از مرده، چیزی نیاز بود، صوت بزنید خودم میام میبرم.
یاسین خوب بلد بود با آهستهش حرفش را به کرسی بنشاند. منی که بسیار از رفتارهایم خلاف اعتقاداتم بود و دلم نمیخواست کسی صاحب اختیارم شود، نتوانستم دربرابر تعصبش مخالفت کنم.
پسفردا روزگار مراسم بود و مردها بیرون مشغول تهیه وسایل بودند. فقط من بودم و خاتون و خاله و دخترخالهی یاسین و شکوفه، خاطره هم به هر قلبیلی که شاید من یکی از آنها باشم فعلاً نیامده بود.
دم از عطر زعفرانِ چای گرفتم و به سمت دهان بردم.
– هستی جان مادر نخور از این چایی، میدونی خالهت عادت داره زعفرون بریزه تو چای. باید بیشتر مواظب باشی.
این را خدیجه خواهر خاتون خطاب به دخترش اضافه کرد و او با تبسم نگاهی اظهار کرد و چای کف دستنخورده را روی میز برگرداند.
– ببینم خبریه به سلامتی آبجی؟!
تبسم وسیعی لبهای خدیجه را گحرکت کرد و هستی با خجالت سر پایین انداخت.
– دارم نوهدار میشم. بعد از اون تصادف، تمام هم و غمم این بود که زند%
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن