🤍🤍🤍🤍
قبلاً هم اضافه کرده بودم قوی بودن سخت است؟
گمان کنم گفته بودم و اینبار باید تاکید میکردم.
قوی بودن سخت بود، بسیار سخت… دقیقاً مثل کندن کوه.
کنترل کردن بغضی که نفست را بند میآورد از مردن هم سختتر بود، آن هم جلوی مردی که با نگرانی و دلسوزی به چانهی لرزانم نگاه میکرد.
نگاهش برای لحظهای مستاصل شد و ثانیهای بعد چیزی را با لبهایش ادا کرد.
– گریه کن…
در حد زمزمهای کوتاه لب زد و تلنگری برای بغضی که پر صوت بترکد و کف دستانم صورتم را بپوشاند. دلم پر درد در سینه میتپید و دلم از شدت تنش به پیچ افتاده بود. انگار که نجاتدهندهام بود. بغضم زیادی خفهکننده بود و طاقتش را نداشتم.
متنفر بودم از همهی آدمها.
متنفر بودم از تمام کسانی که با رفتارشان آزارم دادند و زیستنام را به کامم زهر کردند.
چه روزگارهایی که بدبختی نکشیدم. صاحبخونهای که بعد از یک هفته، به جرم دختر بودن و کار نکرده عذرم را تمایل داشت و یک هفتهی تمام، دربهدر املاکیها را گشتم تا اینجا را پیدا کردم.
حرفهایشان قد ارزن نمیارزید. حداقل نه حالایی که این مرد را داشتم. صدای محکمش در گوشم هک شده بود، خیلی وقت بود جلوی خواست دیگران، وکیلی جز خودم نداشتم و با تمام این تفاسیر، این قلب لعنتی بود که همچنان مانند کودکی دوساله نازک و شکننده بود.
– آهو خانوم… خودم اظهار کردم گریه کن، سبک شی. الان هم بگم گریه نکن، اونقدر حرف گوش کن میشی؟ غصه رو دلم جای گرفت به خدا.
حتی نتوانستم ذرهای خودم را کنترل کنم. باز هم جلوی رویش تحقیر شدم و نگاه پر ترحم برای خودم خریدم. لعنت به من…
🤍🤍🤍🤍
” یاسین ”
نمیدانم چقدر قلبش پر بود اما آرام نگراهی شد. خبر نداشت چقدر درماندهام در دلداری دادن آدمها که اینگونه میگریست؟!
آن هم جنسی مخالف که زیاد از خصوصیات اخلاقیشان در اینجور مواقع چیزی نمیاطلاع داشتم.
خواهرهایم آدمهای درونگرایی بودند، شاید هم نه! با برادر بزرگشان راحت نبودند که درگیر احساسشان شوم و حالا، نمیدانم…
شاید باید بغلش میکردم! ساکت میشد؟
با مکث، قدمی جلو حرکت کردم و پایین پایش زانو زدم تا همقد صندلی کوتاه شوم. صورتش را پوشانده بود. دستانم را با اکمسیر به طرفش دراز کردم و در دل بسماللهی زمزمه کردم.
ایدهای جز این برای آهسته کردنش نداشتم. میترسیدم غمگین شود، دخترکِ حساس.
کف دستانم دورش پیچیده و صوتی هقهق در سینهام خفه شد. شوکه شده بود. این را وقتی میفهمم که برای لحظهای به پیراهنم چنگ میزند و هقهقش را از سر میگیرد. انگار واقعاً نیاز داشت پیشانیاش را به کسی تکیه بدهد و گریه کند تا آرام بگیرد.
ظریف بود و آغوشش نمیدانم چرا دلم را به تپش انداخته بود. اشتباه کردم، اشتباه… اما من حتی پای اشتباهاتم هم میتوقف کردم.
نم اشکهایش پیجادهنم را تر کرده بود. میخواست جدا شود که نگذاشتم.
نوازشی ملایم نسیب کمرش کردم و دهانم برای اطمینانخاطر دادن باز شد.
– اینجور که تو گریه میکنی، انگار که یکی مرده. منم بشینم کنارت با هم گریه کنیم؟ تنهایی نمیچسبه.
میان گریه، کوتاه ریز خندید. نفسش سینهام را سوزاند.
– میخوای بگم بیان عذرخواهی کنن؟! شده به زور مجبورشون کنم ولی میارمشون و…
جدا شد و حرفم بریده شد. کف دستانم هنوز روی بازوهایش بود و انگار اینبار واقعاً گریهاش قطع شده بود.
– آقا یاسین! چی میگید؟
آقا بیان کردنش با آن دیدههای قرمزِ درشت، داستانی دیگر داشت. با ان دماغ قرمز شامگاهیه لبو پخته شده بود.
– آقا نداره. باید بیان التماس کنن تا ببخشیشون. آدمی که اختیار زبونش رو نداره مثل چهارپاست. البته بلانسبت حیوون!
نگاههایش بدتر گرد شد.
– باورم بشه حاج یاسین بازاری داره این حرفارو میزنه؟ بره یه نفر رو مجبور کنه بیاد التماس من رو کنه؟! پایههای دین چی میشه پس؟ لطف، بخشش، مهربانی، نیکی؟
با چشمهای ریز شده نگاهش کردم. تیکه میانداخت دخترک زباندراز.
– دست شما درد نکنه آهو خانوم. به من میرسی تیکه میندازی.
دستی زیر دیدهانش کشید و با همان آوای تو دماغی اظهار کرد:
– من غلط کنم به شما تیکه بندازم. التماس کسی رو نمیخوام، یه عمر تنها میل داشتهم فضاما نکردنشون بود. میشه کف دستم رو ول کنید؟
لپهای گلگون شدهاش مشاهده کردن داشت. دستم پایین وارد شد و در همان حین نیشخندی کنار لبم جای گرفت.
– اشتباهت همینجاست دیگه… این جماعت فضولی نکنن، انگار نماز شبشون قضا شده! بشو همون آهویی که من جلوی حرفاش حرفی برای اضافه کردن ندارم. یادته چطور تو صورتم براق میشدی و میگفتی حاج یاسین من خودم کف دست و پا دارم، کار میکنم، توام برو کشکت رو بساب؟!
🤍🤍🤍🤍
جملهبندی اقرارآمیزم گوشهی لبش را کش آورد و او با لب گزیدن از متوجه شدم پنهانش کرد.
فکر کنم خودش هم متوجه شده بود آن زمان که کمکم را رد کرد، چگونه به غرورم برخورده بود، ولی حالا میدرک کردم که آهوی آن روزگارها بیشتر خیالم را راحت میکرد. همیشگی که من نبودم. نباید بترسد، بشکند و ضعیف باشد.
اعتراف سختی بود ولی این دختر جسور، شجاعش به دلم مینشست. چیزی که هیچوقت از زنان اطرافم نمیمیل داشتم اما از او میخواستم… جسارت، شجاعت.
میخبر داشتم زمینهاش را دارد و نیازی به اظهار کردن من نبود و حالا فقط در هم شکسته بود. محسن میگفت آن بیشرفها هنگامی که او در حال کتککاری بود، چه وردهای کثیفی دم گوش آهو میخواندند.
چیزی باعث شد منی که آهو برایم یک غریبهی نهچندان نزدیک بود، برایش رگ گردن قلمبه کنم و دندان روی هم بسایم، چه برسد به حالا که نامم رویش بود و نمیگذاشتم خط رویش بیافتد.
***
– مرتیکه جاکش، به اسم خدا و پیغمبر ناموس من رو بلند میکنی؟! دختری که نگاه من پشتشه؟
با همین یک جمله شناختمش و حالا بود که متوجه شدم یک خفتگیری ساده نیست.
چاقویش بیخ شاهرگم زبانه میکشید و اشارهای کوچک خلاصم میکرد. آوای نحسش یک وجبی صورتم بلند شد و چهرهام از فشار روی گلویم در هم رفت.
– مادر زاییده نشده کسی از زیر کف دست غیاث در بره، اینبار خودم اومدم سراغت که فکر نکنی بیغیرتم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن