حالم داشت از جوِ بینمان به هم میخورد.
زنها بیمحابا حالِ بدشان را با اشک ریختن بروزگار میدادند و من مجبور بودم خودم را کنترل کنم.
همه مضطرب بودند و من نه روی بیرون انداختنشان را داشتم و نه توانش را.
کاش میحرکت کردند، حضورشان میدانم از سر محبت بود، ولی در شرایطی نبودم که بخواهم دوست و آشنا شاهدِ حالِ خرابم باشند.
دور و اطرافم زیاد شلوغ شده بود که صوتی پرسنل بیمارستان را درآورد و همین نجاتدهندهام شد.
خودشان زحمت بیرون انداختن همه را کشیدند.
آنقدر بیحوصله بودم که هیچ مخالفتی با این مسئله نداشتم و باز هم خودم ماندم و خودم.
شقیقههایم را کمی با نوک انگشت ماساژ دادم و کلافه از ملایم نگراهی شدنم، سرم را از پشت به دیوار چسباندم.
جواب آزمایشها وارد شده بود، منتظر معاینه و جواب دکتر بودم.
– مژده بده آقای پدر!
با عجله سر قد بلند کردم و از حرکت ایستادم.
همان دکتر بود، متخصص زنان.
بیتوجه به چهرهی بشاشش، من ترسیده جویا شدم.
– چی شده؟!
لبخندش وسیعتر شد.
– چرا انقدر پریشون؟ برات خبر خوش دارم.
خبر خوش؟! حتماً آهو به هوش وارد شده بود.
– چه خبری؟! بگید تا جون به لب نشدم.
برگههای درون کف دستش را جابهجا کرد و در کمال ناباوری بیان کرد.
– گل پسرت زندهس!
امروز دیگر حتی شنواییام را هم باور نداشتم، شوک پشتِ شوک.
انتظار هر چیزی را داشتم جز این.
– شما… شما که گفتید مُرده، پس الان…
حرفم را بریدم و به جایش هوا را بلعیدم تا دلم از بیاکسیژنی از کار نیفتد.
– گفتم به احتمال زیاد و اینکه هیچی تو علم پزشکی صددرصد نیست.
الان هم این حرفم به معنی رفع شدن خطر نیست، فقط مطمئنم جنین توی شکم مادر نمرده.
متاسفانه همسرتون تو ماههای خطرناکی هستن و نارس به جهان اومدن بچه توی هشت ماهگی بسیار خطرناکه.
فعلاً مراقبتهای لازم رو انجام میدیم تا به هوش بیان.
اینها را اضافه کرد و منِ شوکه را همانجا تنها گذاشت.
عقبعقب رفتم و بدون صبر روی صندلیها آوار شدم.
باورم نمیشد، خدایا خدایا!
در اوج ناامیدی این خبر خودِ معجزه بود.
– خدایا شکرت… خدایاشکرت…
کم بود، این شکرگذاریهای لفظی آنقدر کم بود که هرچقدر تکرارش میکردم قلبم آهسته نمیگحرکت کرد.
باید نماز شکر میخواندم.
حداقل شاید کمی آرام میگرفتم در برابر خدایی که باز هم نورِ حضورش را در حیاتام روشن کرد.
اینکه کمتر از یک ساعت بعد، خبر به هوش رسیدنِ آهو را هم دادند، برایم اوجِ خوشبختی بود.
به هوش رسیده بود ولی آنقدر گیج و منگ که درکِ درستی از اطراف نداشت و چشمهایش نیمهباز بود و بار دیگر داشت روی هم میرفت.
آن لحظهای که از آیسییو بیرونش آوردند و میمیل داشتند انتقالش دهند، حتی شک دارم متوجه شده باشد که من کنارش بودم.
بهشدت زود ترتیب فرستادنش را به اتاق خصوصی دادم، تا هم او از هیاهوی بیمارستان به دور باشد و هم خودم بتوانم راحت کنارش بمانم.
🤍🤍🤍🤍
تا وقتی که هوشیاری کاملش را به کف دست بیاورد و کاملاً بیدار شود، زمانِ زیادی داشتم.
انتظار سختتر از این حرفها بود.
کاش زودتر بیدار میشد.
نیاز داشتم به همکلامی که او باشد…
***
” آهو ”
صدای جیغهای ظریف و زنانهای، دیوانهوار در گوشم میپیچید.
کمک میتمایل داشت و آوایش… آوایش چقدر آشنا بود!
میان حسی از خلاء، تلاش داشتم برای پیدا کردن آن آوا…
مجدداً جیغ آن زن و اینبار آمیخته با قهقهههای شیطانی یک مرد.
میشناختم… آن صدا را هم، آن مرد را هم…
ترسناک بود، وحشتناک بود صوتهای بدون تصویر.
همهجا تاریک تاریک، غرق در سیاهی.
نمیتوانستم پلکهایم را از هم فاصله دهم.
یک تلاش بیهوده داشتم برای نجات از این حال ولی انگار توانش را نداشتم.
گُر گرفته بودم از ترس و وحشت، انگار هیچ راهِ فراری نداشتم.
تمامِ جانِ نداشتهام را برای باز کردن چشمهایم به کار گراهی شدم که آواها در یک لحظه قطع شد و نورِ شمتوجه شدی در نگاههایم خورد.
برخلافِ آزاری که شدتِ نور به نگاههایم وارد میکرد، ترس داشتم از بستنشان.
خواب مشاهده کرده بودم…
یک خواب بیتصویرِ وحشتناک…
نفسِ لرزانم را بیرون دادم و پلکهایم را چندبار باز و بسته کردم.
چند لحظه طول کشید عادت کردنشان به محیط و دیدنِ اطرافم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن