بیتوجه به محسنی که روی صنقلبی نشسته بود و از شدت شرمندگی، در سر گریبان فرو برده بود و شانههایش میلرزید.
– همراه خانوم محمدی شمایید؟!
نگاههای لرزانم را از آن نقطهی نامعلوم به صوتی پشت سرم دادم.
پرستاری بود با کیسه درون کف دستش.
هوای ناخوشایند بیمارستان را نفس کشیدم و فقط سر تکان دادم. زبانم دیگر هممسیریام نمیکرد.
تاییدم را که گحرکت کرد، بدون مکث کیسه را در آغوش گذاشت.
– لباسهای مریضتون. لطفاً همراه من بیاید، برای پذیرش و پرداخت هزینهها.
خودش جلوتر راه افتاد، ولی من پای قدم برداشتن نداشتم.
پایش را نداشتم ولی محکوم بودم به محکم ماندن.
به کاری که برای اامانبار در زندگیام توان انجامش را نداشتم.
ای کاش تمام بلاهایی که سر آهو آمد را سر من میآورد.
من را در خیابان خفت میکرد، من را کتک میزد، من را میترساند…
حتی اندیشیدن به وحشتی که در قلبِ کوچک آهو رخنه کرده و چه عذابی کشیده، قابلیت این را داشت که به تنهایی جانم را بگیرد.
خدا میاطلاع داشت چندبار نامم را برای کمک صوت زده و منِ بیشرف، از همهجا بیخبر، برای خودم چای میخوردم و با بقیه صحبت میکردم.
دنبال سرِ آن پرستار حرکت کردم و تمام کارهایی که لازم بود را انجام دادم.
انجام دادن که چه عرض کنم، نه کیف پولی نه کارتی، هیچی هممسیرم نبود.
محسن را فرستادم تا کیفم را از ماشین بیاورد و لباسها را هم آنجا بگذارد.
نهایتش من ماندم و صندلیهای انتظارِ خلوت و دیوارِ شیشهای، که میان من و همسرم فاصله انداخته بود.
🤍🤍🤍🤍
بیتاب شده بودم.
بیتابتر از هر وقتی و همین ولینم را بریده بود.
نه جان سر پا ایستادن داشتم، نه قرارِ جای گرفتن.
برای بار هزارم قد بلند شدم و از پشت شیشه زل زدم به تن خوابیدهاش روی تخت.
حق من از این حیات این نبود… هیچوقت در زیستنام ناشکری نکرده بودم، ولی حالا بدجور از خدایم گله داشتم.
آهو در مرحلهی اول یک اجبار بود، در گام دوم یک آدم محترم و قابل احترام و حرکت کردهراهی شده عزیز شد، به جایی رسید که هیچ دلیل و منطقی نمیتوانست من را از پرستیدنش منع کند.
آن لحظهای که به خودم آمدم و اظهار کردم خدا یکی، آهو هم یکی.
قلبم میمیل داشت جا داشت و معامله میکردم.
سرِ دار و ندارم.
هرچیزی که تمام عمرم را برای به کف دست آوردنش زحمت کشیدم و تکتکشان گذر عمرم را نشان میدادند.
تمامشان را میدادم و زن و فرزندم را صحیح و سالم تحویل میگراهی شدم.
به خدا که دیگر هیچچیز جز این نمیتمایل داشتم.
حتی از فرزندم هم گذشتم… فقط آهو…
خدایا رحم کن به قلبم، خودت مهرش را ریشهدار در قلبم کاشتی، خودت نگهدارش باش.
به خواب هم نمیمشاهده کردم روزگاری برسد که تمام وجودم را در حضور یک زن ببینم.
به خواب هم نمیمتوجه شدم زندگیام را بدون او پوچ و سیاه ببینم و حالا از ترس نبودش، دقایقی پیش روی همین صنقلبیها زار زده بودم.
دقیقاً مانند کودکی که در شلوغی بازار، مادرش را گم کرده بود.
مگر بیپناهی فقط نداشتن سرپناه و آوارگی در خیابان بود؟
🤍🤍🤍🤍
منی که شریک روزگارهای خوب و بدم از آغوشم به دور بود هم بیپناه بودم.
کلمات هیچوقت محدود به یک موقعیت نبودند.
از آن شیشهی منفور دیده گراهی شدم که نفس سنگینم به آهی عمیق تبدیل شد.
پاهایم را بیحوصله روی زمین کشیدم و بهسمت خروجی حرکت کردم.
نه قلبِ دوری از آهو را داشتم و نه طاقت نفس کشیدن در این فضای بسته را.
هیچ مسیرکاری برای آهسته کردن خودم نداشتم. تنهای تنهای!
حتی محسن را هم فرستاده بودم تا برود.
مستقیم بهسمت دکهای در همان نزدیکیها حرکت کردم.
به جای خریدن بطری آبی برای باز کردن گلوی خشکم، وقتی به خودم رسیدم که یک بسته سیگار و یک فندک پلاستیکی سبز رنگ درونِ کف دستم خودنمایی میکرد.
روی نیمکت خالی داخل محوطه جای گرفتم و بیقیدتر از این حرفها، پلاستیک دورِ بسته را باز کردم.
سیگار را برای چه میتمایل داشتم؟! نمیدانم!
حتماً آهستهش!
مضحک بود ولی قابل امتحان.
شاید معجزه میکرد و منی که از دود و دم متنفر بودم، خبر نداشتم.
شعلهی فندک را زیر نخِ کنارِ لبم کشیدم و عمیق کام گرفتم.
سیگار سوخت و هیچ کاری جز پر کردن ریههایم از دود نکرد.
به سومین کام نکشیده، حرصی روی زمین پرتش کرده و با تمام خشم و کینهام از این حیات، لگدمالش کردم.
🤍🤍🤍🤍
این لعنتی اصلاً در حدی نبود که بتواند تسکیندهندهی روحم باشد.
منبع آهستهش من روی یکی از این تختها خوابیده بود.
آخ خدا… مگر میشد چسباندن لب به این سیگار بیمصرف را با بوسیدن لبهای شیرینش جایگزین کنم؟
آرنجهایم را به زانو تکیه دادم و سرم را میان کف دستهایم گحرکت کردم.
بیطاقتی آدمِ صبوری مثل من جزو عجایب بود، ولی واقعاً دیگر نمیکشیدم، حتی یک لحظه!
دقایقِ زیادی را غرق در تنهاییام نشسته بودم.
با جای گرفتن کف دستی از پشت سر روی شانهام، از سیاهچالهی افکارم بیرون کشیده شدم.
– یاسین!
یاسر بود. حتماً محسن خبردارش کرده بود.
صنقلبی را دور زد و مقابلم از حرکت ایستاد.
– ما باید از همسایه بشنویم آهو رو آوردن کدوم بیمارستان، مرد حسابی؟! چرا تلفنت رو جواب ندادی این همه زنگت زدم؟
پس خبر از جای دیگر رسیده بود. بیحس نگاهش کردم که کنارم جای گرفت.
آنقدر بیتفاوتی از من به دور بود.
حتی زورم میآمد جوابش را بدهم.
– چرا حرف نمیزنی یاسین؟ خونه حیات به هم ریخته، ظرفها شکسته، خون روی فرشها… زن داداش خوبه؟! یه چیزی بگو.
عمیق به چهرهی نگرانش زل زدم. بیتوجه به سوالهایش پس از مکثی کوتاه، آرام افکارم را لب زدم.
– حالا میفهمم تو این مدت چی کشیدی، الان میفهمم چه دردی داره فراغ یار…
حس کردم جگرش سوخت از حرفهایم.
درمانده صوتیم زد.
– یاسین…
🤍🤍🤍🤍
بیتوجه ادامه دادم.
– ولی تو حداقل میدونستی حالشون خوبه…
لبخند زدم، مانند زهر.
– اظهار کردن مُرده… پسرم رو میگم یاسر… تو شکم مولینش مُرده…
نگاهش مات شد از حرفم، شوکه و متعجب.
خیلی بیمقدمه برایش بحث را باز کرده بودم.
انگار که تنها هدفم تخلیه کردنِ ذهنم بود، نه شرح واقعه.
آب دهانم را سخت بلعیدم برای پایین دادنِ تودهی گیر کرده در گلویم. داشت خفهام میکرد.
– کمتر از دوماه دیگه قرار بود بغلش کنم اما ازش گذشتم… بیان کردم اشکال نداره… اما آهو… اون نه! به خود خدا ازش نمیتونم بگذرم. من… من دارم میمیرم یاسر… دعا کن…
جملهام تمام نشده، در آغوشش فرو راهی شدم.
بیتعارفتر از هر وقتی پذیرا شدم و پیشانی چسباندم روی شانهی برادر کوچکترم.
یاسین شکسته بود، آوار شده بود در همین چند ساعت…
این همه سال من پشت و پناه بقیه بودم و حالا احساس میکردم نیاز دارم تمام جهان زیر پروبالم را بگیرد تا بیشتر از این زمین نیوفتم.
ترس چیزِ بدی بود. پاهایت را از بیخ میبرید و نفست را بدتر از آن. دقیقاً مثل الان.
چند ضربه آهسته به کمرم زد.
– خوب میشه یاسین… به خدا خوب میشه..
بیخبر از وضعیت دقیقش قلبداری میداد. حرفهایش زیادی برایم ناکافی بود.
نگذاشتم آغوشش طولانی شود، یعنی نتمایل داشتم.
این هم بیفایده بود.
باید برمیگشتم، ملایمش من جای دیگری بود.
بلند شدم که هممدت با من بلند شد.
میخواست چیزی بگوید، اما ترمتوجه شد داشت.
– میگن مُرده… اون مرتیکه رو میگم، راسته؟!
سر تکان دادم و پاکت سیگار را از روی نیمکت برداشتم.
نگاه خیرهی یاسر روی کف دستم بود، حق داشت تعجب کند.
– حرکت کرد به درک! کاش نمیمرد تا خودم با همین کف دستهام نابودش میکردم، حرومزاده…
معلوم بود هیچ حرفی برای گفتن ندارد، وضعیتم واقعاً غیرقابل دلداری دادن بود.
– نرو تا من یه زنگ بزنم خونه. وضعیت خونه رو که مشاهده کردن و بیان کردن آهو راهی شده بیمارستان، مامان نزدیک بود سکته کنه. با هزار تا قرص آرومش کردیم. به زور نگهشون داشتم خونه، هرچند میدونم الان سر و کلهشون پیدا میشه.
سر تکان دادم و صبر کردم تا تلفن نهچندان طولانیاش تمام شود.
برخلاف اصرار یاسر بر نیامدنشان، به یک ساعت نکشیده همه داخل بیمارستان بودند.
از پدر و مادرم بگیر تا خاطره و شکوفه و شوهرهایشان.
حتی بسیار نگذشت که در کمال تعجب دوتا از عموهایم با همسرانشان سر رسیدنش و نورعلینور شد.
محلهای که همه هم را میشناخشتابزده همین بود.
یک خبر مثل توپ صدا میکرد.
خبرِ مُردن فرزندمان آنقدر برای همه دلخورکننده بود که مادرم همان دَم با مشاهده کردنم زیر گریه زد. انگار یاسر پشت تلفن اضافه کرده بود.
خاطره و شکوفه بدتر از آن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن