🤍🤍🤍🤍
سرش را بالا گرفت و نگاهم کرد.
کار جفتمان بود با یک کلام شاید هم یک نگاه تمام افکار همدیگر را بخوانیم.
– به من اعتماد نداری؟!
خیره به چشمهای زلالش، لب زیر دندان کشیدم.
دروغ نگویم، خِجل شدم از کلامش.
زدنِ انگ خیانتکار بودن به یاسین، گناهی بزرگ بود. این را دلم میاضافه کرد، عقلم، تمامِ وجودم.
پلک بستم و با اطمینان سر تکان دادم.
– دارم… ببخشید، گوش میدم بقیهش رو.
آهی عمیق کشید و با مکثی کوتاه سر تکان داد.
– همش ۱۵ سالهش بود. اگه من زود ازدواج کرده بودم، میشد همسن بچهم. تو اون چند دقیقهای که طول کشید تا برسونمش، بسیار چیزها برام گفت. از مادری که بدکاره بوده و پدری که حتی خبر نداره چنین بچهای وجود داره.
از اونجایی که مادرش خودش رو آتیش میزنه و این میمونه و آدمهایی که تو اوج بچگی میخوان یه بدکاره ازش بسازن.
رابطههای زوری، اعتیاد اجباری که دچارش شده بود و… .
از متوجه شدن این حقیقتهای وحشتناک دلم به تلاطم افتاد.
ریزبهریز جزئیات را میگفت و من قلبم میمیل داشت بگویم ادامه ندهد.
گوشهای من طاقت متوجه شدن این همه ظلم و جفا را نداشت.
دخترک بیچاره…
– بهشدت معصوم بود آهو. اون شامگاه با خودم اظهار کردم بعداً بچهها رو میفرستم سراغش، آمارش رو بگیرن هر طور شده از اونجا نجاتش بدم، اما نمیدونم چی شد که فراموش کردم. یه جوری از ذهنم پاک شد که حتی یادم راهی شد قرار بوده به تو هم بگم قضیه رو. تا دیشامگاه که اتفاقی اسمش اومد تو خاطرم و امروزگار صبح رفتم سراغش…
🤍🤍🤍🤍
نمیفهمیدم چرا باید این همه آشفته باشد.
با کنجکاوی پرسیدم.
– خب، اشکال ماجرا کجاست؟ مگه نرفتی سراغش؟ این که بسیار خوبه.
سرش را به نشانهی نفی تکان داد.
– نه! نیست… زیرا مرده! چراکه خودش رو آتیش زده و من دیر رسیدم، خیلی دیر…
– هیععع… خدایا…
بهتزده همین یک کلمه از دهانم به بیرون جهید و بدنم از شدت شوک، لرز خفیف و کوتاهی گحرکت کرد.
این دیگر چه داستان وحشتناک و دردناکی بود که در این نصفهشب کابوسم شد؟!
جهان چقدر بیرحمانه بر جسم و جان آدمها میتاخت!
رحم نداشت، حتی یک ذره.
خاموشی میانمان آنقدر طولانی شد که به خودمان وارد شدیم چایهایمان سردِسرد شده بودند.
هر دو غرق در فکر و خیال، از بد ماجرا یاسین بیشتر از من.
انگار خودم باید سکوت را میشکستم.
– قسمت این دختر این بوده. من هم خیلی ناراحت شدم، بهعنوان یک انسان اصلش هم همینه، اما نمیفهمم تو چرا باید تا این حد به هم ریخته باشی.
برای هزارمینبار در امشامگاه پر مکث نگاهم کرد، نگاهی که اینبار حرف درونش را نمیخواندم.
– سرم رو بذارم روی پات؟
با آغوش باز قبول کردم و سینی چای را از میانمان برداشتم.
مردها هم گاهی دلشان بچه شدن میمیل داشت.
اینکه یکی در آغوشت بگیرد و ناز و نوازشت کند.
– آره بیا…
به پهلو خوابید و سرش را روی پایم گذاشت. انگشتهای ظریفم خودکار میان پرپشتی تارهایش فرو راهی شد. انگار که خودشان وظیفهشان را خوب بلد باشند.
– بهت بیان کردم از کف دست خودم خسته شدم، بهخاطر همینِ. بهخاطر همین که نمیدونم من زیاد به درد بقیه آدمها اهمیت میدم، یا دیگرانن که به راحتی از بقیه میگذرن.
یه حس عذاب وجدان مزخرفی خِرم رو گراهی شده که با عقل و منطق هم جور در نمیاد.
یه حسی که میگه اون دختر سر جاده تو قرار گرفت که نجاتش بدی اما تو ازش گذشتی و اجازه دادی بمیره. پس تو هم تو مرگش مقصری…
🤍🤍🤍🤍
تنها مشکل یاسین قلبِ بسیار رئوفش بود.
برعکس خیلی از آدمها، حتی برعکس من که جنسم ظریفتر و قلبنازکتر بود، یاسین پشت چهره زمخت و جدی و مردانهاش قلبی داشت به وسعت آسمانِ بیپایان.
برای همه قلب میسوزاند.
– شاید بیرحمی باشه اما اینجور آدمها مرگ براشون از هر چیزی خوشایندتره. یاسین تو حتی اگه اون دختر رو از فاحشهخونه بیرون میکشیدی، میسپردی ببرنش کمپ ترکش بدن یا هرچی، اون دختر امکان داشت آخرش هم خودکشی کنه.
بعضی آسیبهای روحی یک عمر هم ازشون بگذره، باز هم قابل درمان نیستن.
خودت رو سرزنش نکن بابت چیزی که در برابرش مسئول نبودی.
تو فقط به حکم قلب زیادی پاکت قصد کمک داشتی، همین. حالا اینکه یادت راهی شده و نتونستی کمک کنی چیزی نیست که بخوای خودت رو بهخاطرش سرزنش کنی.
استقلبالهای او حتی گاهی برای من هم غیرقابل درک بود.
با این وجود تمام سعیم را میکردم تا درکش کنم.
زیادی قلبسوز بود، برای همه. فکر میکرد در قبال همه مسئول است و این خوشایند نبود.
موهایش را نوازش کردم و شقیقهاش را ساکت ماساژ دادم.
این هم از امشامگاهِ ما!
انتظار هر چیزی را داشتم جز این یک فقره.
– نمیدونم آهو… هیچوقت نتونستم از قلبم سنگ بسازم. انگار که خودم قد کشیدم و قلبِ لامصبم مونده تو پنج سالگی. همونقدر نازک و احساساتی.
– این تا جایی که به خودت آسیب نزنه بد نیست. تو بهترین برادر، بهترین پسر واسه مولین بابات و بهترین دوست و رفیق برای اطرافیانتی. شک نکن به این یاسین.
جواب هیچکدام از تعریفهایم را نمیداد.
از تواضع زیادش بود یا اینکه میلی به شنیدن تعریف از خود نداشت.
– سپردم بچهها خیرات براش پخش کنن. چند رکعت نماز هم خوندم. امیدوارم خدا ببخشتش و آهستهش بده به روحش. خودکشی راه درستی نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن