خودکشی راهش نبود اما مگر آن دختر جاده فرار دیگری هم داشت؟ به عنوان یک زن حتی نمیتوانستم برای یک لحظه خودم را جایش بگذارم.
هرزگی برای بسیارها عشق و علاقه بود، ولی وای به روزگاری که از روی اجبار تنت غارت میشد، آن مدت بود که روحت هم به تاراج میرفت.
منی که خودم طعم آزارهای هرچند نافرجام اما جنسی غیاث را چشیده بودم، خوب میمتوجه شدم حس و حال بدش را.
چه برسد به اینکه…
نه!
حتی اندیشیدن به آن هم مغزم را به هم میریخت.
– خوب کاری کردی عزیزم. من هم واسه آهستهش روحش دعا میکنم. نمیای بریم داخل بخوابی؟!
سرش را از روی پایم کشیده کرد و قرار گرفت. دیدههایش کمی قرمز بود.
هر وقت زیاد ناراحت میشد، به دیدههایش فشار میوارد شد.
– نه، تو هم بیا همینجا بخواب.
مهلت جواب دادن نداد و کف دستم را کشید تا در آغوشش بیافتم.
سرش را روی متکا گذاشت و سر من را هم روی بازویش فیکس کرد.
پتو را روی جفتمان کشید و به حد کشندهای آغوشش را سفت کرد.
انگار که میتمایل داشت تمام وجودش را در تنم حل کند.
– میگم زشت نباشه ما اینجا بغل هم خوابیدیم، بقیه صبح میان رد میشن.
بیتوجه دیدههایم را بست و آغوشش را باز هم سفت کرد.
– زشت، دختر حسن بقاله! بگیر بخواب تورو خدا من هم آروم بگیرم. خیلی خستهم.
شببهخیری زیر لب گفتم و دیگر تقلایی نکردم.
حق با او بود، چه عیبی دارد به آغوش کشیدن معشوق، زیرِ آسمانِ پاک خدا.
زندگی را همیشه کمی باید آسانتر میگحرکت کردی.
بهشدت عجیب بود و گذرا.
***
🤍🤍🤍🤍
” آهو ”
برای یک بافنده، هیچچیز هیجانانگیزتر از بافت رجهای آخرِ کارش نبود.
قالیچهی کوچکی بود و با وجود هر روزگار کار کردن روی آن بهشدت زود تمام شد.
فقط مانده بود از دار پایین بیاورم و بعد هم با انجامِ پرداخت، آن را جادهی انبار کنم.
فکر اینکه چگونه قرار است قاب گرفته شود و هنرِ دستِ من تبسم شوق بر لب کسی بیاورد، سر ذوقم میآورد.
از جایم کشیده شدم و با کشیدن کف دستی به گردنِ دردناکم، سالن بزرگی که بافندهها به ردیف جای گرفته بودند و سخت مشغول بودند را طی کردم.
این کار هر چقدر برای من پر از عاشقی و علاقه بود، اما سوی چشم را میگراهی شد و درد گردن و کمر را به جانت القا میکرد.
آمیخته با هنر و استعداد در هر شغلی باید عاشقی را چاشنی میکردی تا سختیهایت به نگاه نیاید و به جای ناله کردن، آنها اسباب لذتت شوند.
وگرنه ماهیت کار کردن و تلاش زیاد آنچنان هم دوست داشتنی نبود و این امید به آینده و علاقه به آن شغل بود که دیگران را به کار مجاب میکرد.
پشت در که رسیدم، برای رفع تکلیف تقهی کوچکی به در زدم و بعدش هم گوش دادن صوتی گرم و دلنشین یاسین.
– بفرمایید.
با لبخندی بزرگ، کف دستگیره را پایین کشیدم و قد بلندبالا سلام کردم.
حضور کیوان شوهر خواهرش و مردی غریبه باعث شد لحظهای یکهخورده نگاه کنم و بعد لبخندِ گخوشحالم را جمع کنم.
– ببخشید. نمیدونستم مهمون داری.
پوشهای را امضا کرد و کف دست مرد داد.
با همان اخم و جدیتی که همیشه موقع کار داشت.
– مشکلی نیست. امری داشتید خانوم بازاری؟
🤍🤍🤍🤍
خانوم بازاری!
جدیت به خرج میداد و قلب میبرد مردک خبیث.
گلویم را صاف کردم و سرم را بالا گراهی شدم.
– قالیچهی طرح سیمرغ تموم شد. خواستم پرداختش رو انجام بدید و…
با همان ابروهای بالا پریده و ابهت مخصوص به خودش، میان حرفم پرید.
چنان به صنقلبی ریاست تکیه داده بود که بیا و ببین!
– مگه من مسئول پرداختم خانوم؟ بمشاهده کرد آقای کریمی اگه خودتون نمیتونید یه پرداخت ساده رو انجام بدید.
دندانهایم را روی هم کلید کردم و تهمتوجه شدوار نگاهش کردم.
تهچهرهاش از خنده فریاد میزد، خوب میدانستم میخواهد سربهسرم بگذارد.
عادتش بود کلاً…
مردک مریض!
حتی کیوان هم متوجه این موضوع بود که سرش را پایین انداخت و با تک سرفهای خندهاش را خورد.
پرِ چادرم را در مشت فشردم و با حرص و تبسمی حریصتر لب زدم.
– بله حق با شماست. ببخشید مصدع اوقات شریفتون شدم، آقای رئیس!
خواستم عقبگرد کنم که خودکارش را روی میز انداخت و تکیهاش را از صندلی گراهی شد.
– تشریف داشته باشید چند لحظه. بهشدت شاد شدم از متوجه شدنتون آقای پارسا. امیدوارم همکاری خوبی داشته باشیم.
و این یعنی اعلام پایان جلسهی کوچکشان.
هر سه نفر بلند شدند و با یکدیگر دست دادند.
کیوان دنبال مرد به بدرقه رفت اما یاسین همان پشت میز باقی ماند.
در که بسته شد، با بیخیالی روی صنقلبیاش لم داد و پا روی پا انداخت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن