با تعجب به خودش اشاره کرد.
– با من هستین؟
پرستار نگاه چپکی به او کرد و تشر زد.
– مرد دیگهای مگه تو این اتاق هست؟ کمکش کنید راه بره.
اضافه کرد و بیتوجه به آن دو از اتاق بیرون زد.
با ترمتوجه شد جلو حرکت کرد و بلاتکلیف نگاهی به کمر خمیدهی آهو انداخت. آهو با حالی خراب سعی داشت کف دستش را به زیر تخت برساند و کفشهایش را از زیر آن بیرون بیاورد. بسیار بهسرعتتر از او عمل کرد و کفشها را جلوی پای دختر جفت کرد.
– میتونید بپوشید؟ کمک کنم؟
قطعاً چیزی بدتر از این نبود که این مرد جلویش خم شود و کفش به پایش بپوشاند. نه آهستهی زمزمه کرد و به سختی پوشید. برای جاده رفتن نیاز به کمک داشت اما وقتی معذب بودن مرد را حس کرد، ترجیح داد جفتشان را راحت بگذارد. قدم مورچهای با کمری خمیده مسیر افتاد. هر چیزی که دم کف دست میآمد، تکیهگاه دستان ظریفش میشد.
یاسین همانطور که خودخوری میکرد، کیف و داروهایش را به کف دست گحرکت کرده و پابهپایش مسیر میوارد شد. کاش میتوانست کمکش کند!
چند دقیقهای طول کشید تا از راهروی نه چندان طولانی بیمارستان بگذرند و وارد محوطه شوند. حیاط چیزی برای کمک کردن به آهو نداشت و ناخواسته آخی از درد بیولین کمرش نالید. نمیتوانست با وجود این درد تعاقلب بگیرد، فشار زیادی به ستون فقراتش میآمد.
دلواپس دو قدم فاصلهی بینشان را با گامی بلند طی کرد و بدون فکر، بازوی دخترک را گحرکت کرد و به خود تکیهاش داد.
آهو هینی کشید. به پیرهن یاسین چنگ زد و بلافاصله دستش را عقب کشید.
یاسین من و منی کرد و درنهایت جان کند تا بگوید:
– میخواید… میخواید بغلتون کنم؟
– چییییی؟!
نگاههای پف کردهاش درشت شد و با تعجب به مردی که حتی چشمانش بیشتر از چند ثانیه خیرهی صورت او نمیماند خیره شد.
یاسین هولزده برای جمع کردن قضیه اضافه کرد:
– به خدا منظور بدی ندارم. سوءتفاهم نشه. قصدم کمکه فقط.
لبش را زیر دندان کشید.
– لازم نیست، ممنون.
معذب و دردمند میل داشت فاصله بگیرد که یاسین اجازه نداد.
مرد نفسش را کلافه بیرون داد و با فشاری به بازویش مجبورش کرد قدم بردارد.
– من بیشتر از شما معذبم. ماشین همین نزدیکی بیرون بیمارستان پارکه.
حرفی نزد و قدمهایش را با او هماهنگ کرد. بغض کرده بود؛ از درد، از بیکسی، از ناتوانی. انگار که خدا همهی دردهای جهان را روی شانههای ظریف او آوار کرده بود.
این نزدیکی، حال هیچ کدامشان را مندل نمیکرد؛ نه دلی به تپش میافتاد و نه عرق بر پیشانیشان میقرار گرفت. دخترک بیچاره از اخمهای در هم و کلافگی مرد احساس حقارت میکرد. یاسین هم درگیر عذاب وجدان و احساس گناه خودش بود.
هر چه سنش بالاتر میراهی شد، به وضوح تعصبش روی تفکرات مذهبی بیشتر میشد و متنفر بود از قرار گرفتن در چنین اجبارهایی. ای کاش همانموقع به حرف حاج صابر گوش میداد تا هم جان دخترک در ولین میماند، هم خودش در چنین شرایطی گیر نمیافتاد.
ریموت ماشین را زد و در عقب را باز کرد تا آهو دراز بکشد و راحت باشد.
با فکری مشغول، در صنقلبی جلو جای گحرکت کرد و به سمت محلهشان راند. انگار حالا به اصل ماجرا رسیده بود… کجا میبردش؟ تنها رهایش میکرد؟ عمراً! امکان نداشت او را به حال خود بگذارد.
در این فکرها بود که آهو را در خونهی به قاما مجردیاش که در همین نزدیکی به اجبار مادرش و به امید آشیانهای برای مدت زن گرفتنش خریده بود مستقر کند که با کمی فکر، خودبهخود ردش کرد و کلافهتر از هر وقتی دیدهش به خیابان بود.
آنجا هم باز ساعتی در روز تنها میماند، چه فایده داشت؟ بهترین گزینه خانهی پدریاش بود که آنجا هم اگر میبردش واویلا! دیشب تا صبح خونه نبوده و حالا کف دست دختری را بگیرد و با خود ببرد.
شک نداشت قبل از اینکه او فرصت تبرئه کردن بیابد، مادرش یه دور سکته را زده. حساسیت غیرقابلانکارش روی یاسین بر هیچکس پوشیده نبود. پسر بزرگش بود و عزیز دردانهاش، ولی چاره چه بود؟ جایی جز آنجا هم مگر وجود داشت؟
با توقف ماشین، کف دستش را به صنقلبی جلو گراهی شد و ساکت از حالت درازکش بیرون رسید. دست به سمت کف دستگیره برد و زبانش به قصد تشکر چرخید که با دیدن کوچهای ناآشنا، نطقش کور شد. با تعجب از شیشههای دودی بیرون را خیره شد که یاسین کمربندش را باز کرد و بیان کرد:
– میتونید پیاده شید. فقط مواظب باشید لطفاً، عجله نکنید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن