اشک از گوشههای پلکش جاری و داخل گوشهایش رفت. زخمهای تازهی صورتش از شوری اشک به گزگز افتاد و او فقط لب گزید. کاش میشد صورتش را بشوید. کف کف دستش را روی تخت گذاشت تا حداقل بنشیند. مثل مردهها دراز کشیدن بدتر عذابش میداد.
تقلای کوچکی کرد که به ناگه درد وحشتناکی در کمرش پیچید و نفسش به معنای واقعی قطع شد. یک ضرب به حالت قبل برگشت و پر صوت زیر گریه زد.
خدایا! چه بلایی سرش وارد شده بود؟ از دار دنیا یک تن سالم داشت که نانجیبها آن را هم از چنگش بیرون کشیدند.
گریههای از سرِ دردش هنوز تمام نشده بود که در باز شد و پرستاری وارد شد. با مشاهده کردن آهوی به هوش رسیده، ابرو بالا انداخت.
– به هوش اومدی؟ درد داری؟
درمانده سر تکان داد که پرستار مشغول تزریق مسکن داخل سرمش شد. آهو در همان حین پرسید.
– میشه بگین چه بلایی سرم اومده؟ نمیتونم کمرم رو تکون بدم.
زن نگاه پر ترحمی به او انداخت.
– یکی از دندههات آسیب دیده، خیلی باید مراعاتش رو بکنی. دکتر برات آتل نوشته باید ببندی. نشستن زیاد، راه حرکت کردن زیاد تا حداقل امکان ممنوعه، مخصوصاً چند روز اول که نباید زیاد تکون بخوری. نگاهت هم ورمش خوابید باید به دکتر نشون بدی ببینه آسیب متوجه شده یا نه.
اشکهایش از شوک بند رسید و صورت رنگ پریدهاش بدتر به سفیدی حرکت کرد. نگاهش برای ثانیهای مات شد. انگار کمکم داشت میمتوجه شد چه بلایی بر سرش نازل شده. نشستن زیاد ممنوع بود و مانده بود چگونه باید نصف روزش را پشت دار فرش بنشیند…
از آن زمانها بود که آرزو میکرد که ای کاش خدا سنگ میآفریدش اما اینچنین بیکسش نمیکرد. از قرار معلوم، حتی از پس انجام کارهای شخصیاش هم باید به زور برمیوارد شد، کار کردن که هیچ.
داشت برای بدبختیهایش گولهگوله اشک میریخت که پرستار مجدداً اظهار کرد:
– زنگ میزنم پلیس، شکایت کن ازش. حیفِ جوونی و خوشگلیته که پای همچین آدمی حروم بشه.
دماغش را بالا کشید و نگاهش کرد، زنِ کم سن و سالی نبود. گیج پرسید.
– کدوم آدم؟
پرستار نگاه بدخلقی به آهو انداخت و با تصور اینکه مانند بهشدت از زنان دیگر که از ترسشان جرات و شهامت دفاع از خود ندارند، دارد خودش را به آن مسیر میزند، با لحن بدی اظهار کرد:
– همونی که زده این بلا رو سرت اورده. از من به تو نصیحت، گول دلنگرونی الانش رو نخور. من نمیدونم چرا این مردا هر غلطی قلبشون میخواد میکنن، بعدش با مظلومنمایی زنای بیچاره رو خر میکنن. ببین دختر جون، الان کلی مدرک هست که راحت میتونی شکایت کنی پدرش رو دربیاری، پات رو از این بیمارستان بیرون بذاری دوباره میشه همون آش و همون کاسه. شوهری که دست بزن داشته باشه، نباشه بهتره!
ابروی بخیه خوردهی آهو از فرط تعجب بالا پرید. چه دلِ پری داشت این زن، ولی منظورش از شوهر چه بود؟ اصلاً کدام شوهر؟
دست روی سر گذاشت و چهره در هم کشید.
چرا انقدر درد میکرد؟ گیجتر از هر وقتی بیان کرد:
– ببخشید من نمیفهمم چی میگید.
زن با تاسف نگاهش کرد. آهو برایش مثال نرود میخ آهنین در سنگ بود و حس میکرد تمام حرفهایش را برای در و دیوار زده. بیخیال نصیحت شد.
– شوهرت منتظر به هوش اومدنت بود. میرم بهش میگم بیاد.
دوباره گفت شوهر!!!
خواست مجدداً بپرسد منظورت از شوهر کیست که پرستار بیتوجه از در بیرون حرکت کرد و حرف در دهانش ماند.
کلافه همان یک چشم را هم بست تا شاید تیر کشیدنهای سرش ساکت بگیرد اما در آنی افکار منفی به ذهنش حملهور شدند و امانش را بریدند.
نکند منظورش از شوهر، پسرعمو یا یکی از آن اوباش باشد؟!
نفسش از ترس سریع شد، از آن آدمهای کفتارصفت برمیرسید که هر کاری انجام دهند. بیتوجه به دردی که بیرحمانه نفسش را میگرفت، تمایل داشت بلند شود و جایی پناه بگیرد. به خدا که دیگر توان مشاهده کردار با آن آدمها را نداشت.
حتی نمیخبر داشت چطور سر از بیمارستان درآورده و تصور میکرد کار همان حیوانها باشد که بعد از از هوش راهی شدنش، قلبشان به رحم آمده. به هر حال که مردهی او به دردشان نمیخورد و آن کسی که اینها را اجیر کرده بود، جسم و جان آهو را با هم میمیل داشت.
نیمخیز شد و تنش را کمی از تخت فاصله داد که مجدداً همان درد سهمگین بدنش را خشک کرد.
– اایییی خدا…
با عجز این جمله را بیان کرد و نگاهش تر شد. نفسش را در سینه حبس کرد و سعی کرد بیشتر فاصله بگیرد که در کمال تعجب، اول تقهای به در خورد و بعد آهسته باز شد. آن حیوانهایی که او میشناخت، در زدن بلد نبودند و همه جا طویلهی پدرشان بود!
سرش را چرخاند و با متوجه شدن مردی که وارد اتاق شد، درد از یادش راهی شد و با دهان باز خیرهاش ماند.
یاسین با تعجب جلو رسید و پرسید.
– چیکار میکنید آهو خانوم؟ کمرتون…
همین کافی بود تا بار دیگر دردش را به یاد بیاورد و آخی از بین لبانش بیرون بیاید.
یاسین با هول نگاهش کرد، چرا بلند شده بود؟
– برم پرستار رو آوا بزنم.
لبش را زیر دندان له کرد و به سختی اظهار کرد:
– نِ… نمیخواد. خودم میتونم.
و به سختی خود را روی تخت انداخت که درد برای هزارمین بار نفسش را تنگ کرد.
یاسین در خاموشی، با چهرهای دلواپس کنار تخت از حرکت ایستاد تا دخترک به خودش بیاد. معلوم بود درد زیادی دارد. بالاخره نتوانست تحمل کند.
– خانوم محمدی؟ حالتون خوبه؟ بگم مسکن بزنن؟
با صدای مرد، یک پلک سالم و نمناکش را باز کرد و به او چشم دوخت. نگاهش در آنی رنگ تعجب گراهی شد! اینجا چه میکرد؟ آن هم با این لباس…
با صوتی گراهی شده سوالش را به زبان آورد.
– شما اینجا چیکار میکنید؟
صورتش را چرخاند و نگاه از صورت ترکیدهی آهو گحرکت کرد. تصمیمش را گحرکت کرده بود، باید بهتر از ولینتیاش محافظت میکرد. بعد از مکثی کوتاه بیان کرد:
– فکر کنید یه رهگذر که اتفاقی داشته از اونجا میگذشته. اینا مهم نیست.
حرفهایش بدتر دخترک را گیج میکرد.
– انتظار دارید باور کنم؟
لحنش بدبین بود و یاسین را کلافه کرد. بسیار تلاش میکرد که همیشگی آدم خوشخلق و مهربانی باشد، ولی او هم غرور و اخلاقهای مردانهی خودش را داشت. دست در جیب گرمکن فرو برد و جدی بیان کرد:
– فکر کنم توی این مدت شما یه تشکر بهم بدهکار باشید، یا میخواید بازجوییم کنید که چرا نجاتتون دادم؟
اهو خجالتزده پتوی نازک را در کف دست فشرد. حق با او بود، نمیتوانست انقدر نمکنشناس باشد.
– نه… یعنی ببخشید منظورم این نبود. آخه شما همه جا هستید نمیدونم چرا؟ عجیبه واقعاً! سر کار، تو خیابون، اینجا… وای چی دارم میگم اصلاً.
از خجالت نگاه دزمتوجه شد و خاموشی را ترجیح داد. داشت بدتر گند میزد.
گوشهی لبش از هولزدگی دختر کمی بالا رفت ولی به خاطر ریشهای نهچندان قد بلندش زیاد معلوم نبود. کمکم قلق این دختر داشت کف دستش میرسید. زباندراز بود و در موقعیت خاص شمتوجه شداً موش میشد. دستی دور لبش کشید و سر تکان داد.
– همه رو بذارید پای حکمت خدا تا خیالتون راحت شه. به موقعش به اینها هم میرسیم. برم ببینم دکتر کی میاد برای معاینه.
از اتاق بیرون رفت و آهو نفس حبس شدهاش را با شدت بیرون داد. از ضایع شدن جلوی این مرد متنفر بود و همین باعث میشد سعی کند زبانش را غلاف کند تا هر آنچه که در ذهنش هست را به زبان نیاورد.
مردی که از قرار معلوم دکترش بود، با پرستاری داخل رسید و بعد از توصیههای لازم که بعضی تکراری بودند، با بیان کردن اینکه مرخص است از اتاق بیرون راهی شد.
با کمک پرستار لباسهای نو و تمیزی که حدس میزد آوردنشان کار همان حاج یاسین باشد را به سختی پوشید. پرستار چادرش را روی سرش انداخت و بیان کرد:
– یکم تحمل کن الان میگم شوهرت بیاد کمکت بری، رفته دنبال کارای ترخیصت. حتماً باید برات کمربند طبی بگیره.
انقدر درد داشت که توجهی به شوهرشوهر کردنهای پرستار نکند. نفسهایش را سریعسریع از شدت درد بیرون داد و به بدبختی سر تکان داد. توان نشستن را نداشت و درنهایت تنش را کج روی تخت دراز کرد.
پرستار دقایق کوتاهی بیرون راهی شد و دوباره با یاسین برگشت. با مشاهده کردن حالت آهو، به سمتش رفت و با بیحوصلگی کمک کرد سر پا بایستد. نگاهی به یاسین که گوشهای ایستاده و به آن دو زل زده بود کرد و بداخلاق اظهار کرد:
– آقا چرا وایسادی من رو نگاه میکنی؟ بیا کمک زنت… نمیبینی نمیتونه سر پا وایسه؟!
**بچه دوس داشتم این رمان و چندتای دیگه رو هر روزگار پارت بزارم ولی متوجه شدین که هیچ باخورد مثبتی نداشتین،، مثال خوانندهای سایت دونی با اینکه پارتی دیر بزاره یا کم بازم کلی کامنت ونظر میدن
ولی مهم نیس دیگه کارتون ندارم شاید مشکل از من باشه شما اینجور هستین 😪😮💨
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن