هیچکس چیزی نگفت که به یاسین زل زد و ادامه داد.
– روزی این دختر رو دستت سپردم، بهت اضافه کردم دستت ولینت باشه. اگر دل به دل هم دامشاهده کرد که پای هم پیر شید، اگر هم نه، زمانی میام سراغش که یک مرد درخور و مناسب پیدا بشه و واسهی یه زندگی واقعی بخوادش و حالا…
هیچکس ندرک کرد چه شد که یکدفعه به جای صدای پر آهستهش حاج صابر، صدای فریادمانند یاسین در خانه پیچید.
مثل فنر از جایش کنده شده بود و این وسط من مثل برق گرفتهها خشکم زده بود. قیافهی بقیه که دیگر دیدن داشت.
– حالا چی حاجی؟! حالا خواستگار واسه زن من پیدا کردی و سروکلهت پیدا شده؟! همون لحظه که زنگ زدی به دلم افتاد میخوای پا بذاری رو غیرتم.
رسمِ جمتوجه شده؟ زن شوهردار و…
اصلاً انگار ساخته شده بودند برای اینکه میان حرفهای هم بپرند.
همان بهتر که اجازه نمیداد یاسین ادامه دهد.
– آروم باش پسر… تمایل داشتگار رو که دم در نذاشتم! طرف تاجره، نصف سال اینجاست. نصف سال من فقط قول و قرارمون رو مرور کردم. اومدم چهار کلوم حرف حساب بزنیم.
کف دست روی بازویش گذاشتم تا ملایمش کنم.
– یاسین جان! تورو خدا آروم باش.
اصلاً نگوش داد چه بیان کردم.
صورتش سرخ شده بود و تمام رگهای پیشانیاش نبض میزد.
– حرف حساب چیه حاجی؟! یهکاره نشستی تو روی من میگی واسه زنت میل داشتگار پیدا کردم. من رو بیغیرت فرض کردی؟
معراج سعی کرد مداخله کند، مداخلهای بیتاثیر.
– یاسین جان بابا! کظم غیظ کن. منظور حاج صابر این نیست.
با فک قفلشده سمت پدرش چرخید.
– دِ نوکرتم کظمِ غیظ کنم که چی؟ منظورش چیه؟ چیه که من نمیفهمم؟
🤍🤍🤍🤍
هیچکس توان مقابله با اویی که افسار پاره کرده بود نداشت. حتی من!
بدتر ترسیده بودم و عقب کشیدم.
در این بلبشو لبخند حاج صابر برایم عجیب بود.
حتی ریش و سبیل قد بلندش هم نتوانسته بود کش آمدن لبهایش را مخفی کند.
– خدا رحم کنه به ما… یاسینی که به آرامش و صبوری زبانزده اینطور یاغی شده! نیومدم زنت رو ببرم، اومدم بپرسم میخوایش؟ مرد و مردونه پاش هستی که آخر عمری خیالم از این امانتی راحت باشه؟
پوزخند غلیظ یاسین اامان واکنشش بود.
کف دست به کمر و طلبکار.
حاضرم قسم بخورم که اگر احترام بزرگتر کوچکتری را به جا نمیآورد، صورتِ پیرمرد را پر خون کرده بود.
– میخوامش؟ آدم مگه زیستنش رو میتونه نخواد؟ نفسم به نفسش بنده… برو حاجی، برو خدا به هممسیرت. انشاالله دفعهی بعد وقتی پا تو این خونه میذاری که بابام میخواد ولیمهی بچهی من رو به کل محل بده!
تبسم پیرمرد عمق یافت و با ملایمش به یاسینِ خروشان خیره شد.
نفسش را با آسودگی بیرون داد و گفت:
– از اول هم میدونستم انتخابم درست بوده. خوشامگاهخت باشید انشاالله.
کف دست روی زانو گذاشت و یاعلی گویان از جا بلند شد. میمیل داشت برود.
– نیتم از اومدن فقط همین سوال بود. حداقل خیالم دیگه راحته. من رفع زحمت کنم.
خداحافظی یاسین با او سرسریتر از چیزی بود که تعارفهای پدر و مادرش را برای نگه داشتن حاج صابر بشنوم.
زیر نگاه خندان نرگس، دستم را کشید و بهسمت اتاق راهی شد.
– یاسین! خدا مرگم بده، زشته! مرده هنوز از در بیرون نحرکت کرده، بذار بریم بدرقه…
🤍🤍🤍🤍
تقریباً داخل اتاق هولم داد!
همهی حرکاتش پر از خشونت و عصبی بود.
در را چرا قفل کرد؟
– بره به درک… مردک نفهم!
از لای دندانهای کلیدشده غرید و من با دیدههای گخوشحال شده نگاهش کردم.
– یاسین! چی گفت مگه بندهی خدا؟ چرا عصبی میشی؟
تیز نگاهم کرد و با گامی کشیده به سمتم آمد.
بازویم را گحرکت کرد و محکم فشرد.
– چی گفت؟! چی میتمایل داشتی بگه؟ که طرف تاجره… ها؟!
بازویم را با ضرب ول کرد و شروع به رژه راهی شدن کردن.
انگار که من این حرفها را زده باشم و میخواهد به من اولتیماتوم بدهد.
– من خودش و هفت جدوآبادش رو با هم آتیش میزنم اگه حتی اسمی از تو بیاره… ببین آهو، به خداوندی خدا…
دستهایم را مقابل انگشت اشارهاش که تهدیدوار تکانش میداد بالا بردم و میان حرفش پریدم.
به خدا که دیوانه شده بود.
– چته یاسین؟ به خدای احد و واحد چی؟ من رو داری تهمتوجه شد میکنی؟ اصلاً مگه من چیزی اظهار کردم؟! آش نخورده و دهن سوخته.
روزی که میل داشتیم عقد کنیم یه حرفهایی شده، حالا بعد از یک سال و اندی اومد پرسید تصمیمون برای این زندگی چیه.
کل ماجرا رو ول کردی، چسبیدی به اون دو کلام از یه آدم غریبه؟!
دهانش را چندبار از حرص باز و بسته کرد. درنهایت کف دست بالا رسیدهاش را مشت کرد.
خودش هم خوب میخبر داشت حق با من است ولی آن رگِ دیوانهاش بالا زده بود.
حاج صابر واقعاً نیت بدی نداشت. فقط در لفظ اشتباه کرد که اسم خواستگار را به میان آورد.
من هم آزرده بودم از این قول و قرار!
اوایل زندگیاش یک زور و اجبار بودم و این خودِخودِ مرگ بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن