تعصب زیاد نگاه بسیارها را کور کرده بود. جایجای این کشور، دخترانی که قربانی اشتباهاتشان میشدند.
حتی آدم جانی و قاتل را هم قبل از اعدام محاکمه میکردند و فرصت حرف زدن میدادند، ولی دادگاه تعصب بدون سوالوجواب قصاص میکرد.
عجیب در فکر فرو رفته بود. برای تاثیر کلامم ساکت نقرار گرفتم.
– زیستن آدمها کوتاهتر از این حرفهاست که با کینه بگذره. اون که زندگی خودش رو داره دیگه، اجازه بده این کدورتها از بین بره. بهخاطر خواهرت نه، بهخاطر مادرت.
مادره دیگه، مگه میتونه دل بکنه از جگرگوشهش؟ فقط میتونه حسرت بخوره.
باز هم خاموشی و خاموشی.
داشت فکر میکرد و من هم خوب فرصت را برایش محیا کردم.
یکباره تیز به سمتم چرخید و اضافه کرد:
– الان انتظار داری من و اون پیرزن با این وضعیتش بریم خدمت آقازاده و کمر خم کنم، بگم ببخشید که زدی خواهر من رو حامله کردی؟!
بالا میرفت پایین میوارد شد، باز هم مشکل اصلیاش یاسر بود.
مشکل که چه عرض کنم، دشمنش بود دیگر.
کمی سیاست و چرب زبانی لازم بود.
– نه خیر. شما هم اگه بخواید بیاید، من اجازه نمیدم!
خودش مثل یک مرد دست زن و بچهش رو میگیره، با یه جعبه شیرینی خدمت مادر میرسه.
فقط ممکنه چند روز دیگه که تا نرگس سرپا شه.
در بیخ و ریشهی دلش نارضایتی موج میزد.
این را از چهرهی درهمش بهراحتی میشد فهمید.
دروغ نگویم خودم هم فکرش را نمیکردم بتوانم راضیاش کنم، آن هم با آن توپ پری که داشت!
پیاده که شد، عجول موبایلم را برداشتم و شمارهی آهو را گراهی شدم.
به بوق نکشیده جواب داد! بهخدا که روی گوشی خوابیده بود این دختر.
– جانم!
– جانت سلامت خانومم. من دارم میرم کارگاه، اظهار کردم خبر بدم که شیرِ شیرم! راضیش کردم بالاخره.
صدای جیغ یکبارهی و صد البته مسرورش زنگِ عجیبی در گوشم انداخت.
صدای نرگسنرگس گفتنش آخرین چیزی بود که شنیدم و ثانیهای بعد، متعجب به گوشی درون کف دستم و تماس قطع شده زل زدم!
عجب آدمی بود!
هرکس نمیخبر داشت فکر میکرد قرار است او به مشاهده کردن خانوادهاش برود.
هر آدمی برای خوشحالی کسی دیگر، انقدر بالبال نمیزد.
واقعاً زن عجیبی بود…
***
” آهو ”
سینی چایی را از روی میز برداشتم و از آشپزخانه بیرون وارد شدم.
اخمهای درهم و حالت کف دستبهسینه و طلبکار یاسین عجیب متعجبم کرده بود.
کم پیش میوارد شد از حضور مهمانی در این خانه غمگین شود.
کم که هیچ، به جرات بگویم یاسین از آنهایی بود که از همهی مهمانهای این منزل با روی باز و گخوشحاله استقبال میکرد و حالا این اخمهای در هم به طرز عجیبی مشکوک بود.
آن هم مقابل که؟! حاج صابر که برو و بیایی برای خودش داشت و تا جایی که یادم هست، رابطهی خوبی هم با خود یاسین داشت.
آخرین باری که او را متوجه شده بودم، همان روزگار عقدمان بود.
جلو حرکت کردم و سینی چای رو جلویش گحرکت کردم.
– بفرمایید حاج آقا، بسیار خوش وارد شدید.
انگار جورِ بدخلقی یاسین را باید ما میکشیدم.
چای را به بقیهی اعضای خانواده هم تعارف کردم و نوبت یاسین که شد، با نمیخورمی زیر لب دستم را رد کرد.
سینی را روی میز گذاشتم و کنارش نشستم.
خدا میدانست باز چرا دماغش در سرش فرو حرکت کرده و با من هم بدخلقی میکرد!
حاج معراج و حاج صابر مشغول خوشوبش بودند و ما هم در سکوت نظارهگر.
ضربهای ساکت با آرنجم به پهلویش زدم.
نگاهم که کرد، چشم و ابرویی آمدم تا صورتش را از این گراهی شدی دربیاورد، زشت بود.
خیلی خوب منظورم را گحرکت کرد اما در کمال تعجب بیاهمیت نگاهش را گحرکت کرد.
انگار که با شست پای چپ آقا حرف زده باشم!
نرگس همانطور که دخترکِ دلربای چهار ماههاش را در آغوش داشت، اشاره کرد که قضیه از چه قرار است و من در نهایت ناآگاهی، فقط توانستم شانهای بالا بیندازم و نمیدانمی لب بزنم.
نورای شیطان سعی داشت با لجاجت تمام پایش را به دهان برساند و نرگس مهارش میکرد.
دنیایی داشتیم با این یک ذره بچه در این خونه.
با آن نیمچه قد و دست و پای کوچک، همه را شیفتهی خود کرده بود.
– خب یاسین خان… چه خبرا؟ اوضاع کار و بار خوبه؟!
حاج صابر بود که مخاطبش را یاسین قرار داد و باعث شد نگاهم را از نورا بگیرم.
مرد بدخلق من هم با مکث گلویش را صاف کرد و جواب داد.
– شکر، میگذرونیم. سرکار بودیم، زنگ زمشاهده کرد گفتید میخواید بیاید اینجا و من و زنمم باید باشیم. خیره انشاالله؟!
این یعنی حرفت را بزن و شرت را کم کن.
ریزریز لحنِ این مرد را از بر بودم.
– خیره پسر جان… خیره. کار و بارم زیاده این روزگارها، هراسیدم وقت نکنم وگرنه وسط روزگار از کار نمینداختمت.
هرچقدر هم که بیدلیل یا با قلبیل چهرهاش مکدر بود، باز هم در چهرهاش آن یاسین متین خودنمایی میکرد.
– اختیار دارید، در خدمتم.
مرد لبخند زد و با مهرهی تسبیحش مشغول شد.
– اگه خدا قسمت کنه، هفتهی آینده عازم خونهی خدام. بیان کردم هم بیام طبق عادت حلالیت بطلبمو هم اینکه دخترم، آهو خانوم باهات حرف بزنم.
آمدن اسم من در پایان جملهاش اجازه نداد کسی به قسمت اول حرفش توجه کند.
همگی کنجکاو و متعجب شدیم و یاسین با اخمی غلیظتر.
معراج بیطاقتتر از همه جویا شد.
– در مورد آهو؟! اتفاقی افتاده حاجی؟
حق داشت تعجب کند. خود مناز بقیه بدتر بودم. با نگاهی منتظر و نگران به دهانش زل زدم.
نکند اتفاقی افتاده که به غیاث مربوط میشود؟!
وای خدایا، نه!
کشش آوار شدن این مزاحم را در زیستنام نداشتم.
چند ماهی بود که به طرز عجیبب سروکلهای از او پیدا نشده بود.
لب باز کردن حاج صابر باعث شد به جای فکر و خیال واهی، به او گوش بسپارم تا زودتر به سرانجام برسم.
– اتفاق که نه. همونطور که همتون میدونید، من با این آقا یاسین یه قول و قراری داشتم.
از کدام قول و قرار حرف میزد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن