ن
متاسف سر تکان دادم.
چه کار میشد کرد؟ مردِ سیوچنده ساله هم گاهی بچه میشد.
– نمکدون! گاز بده، گاز بده که این نمکپاشیها به تو نمیاد. از ریشت خجالت بکش حاج آقا!
حاج آقا را به طعنه بیان کردم تا کمی از رو برود و او با کمال پررویی، دستی به آنها کشید و خودش را درون آینه برانداز کرد.
– گیر دادی به ریشهای ما! میخوای بتراشم تا هم تو راحت شی هم من خجالت نکشم ازشون؟!
ریشهایش را بزند؟! کف دستش را قلم میکردم.
به تندی اضافه کردم:
– اگه ریشهات رو زدی مستقیم پتو و بالشت برمیداری میری تو حیاط میخوابی. گفته باشم.
صوتی انعکاس خندهاش ماشین را برداشت.
– حالا بذار یه امتحانی کنم، شاید خوشت اومد.
اصلاً قلبم نمیمیل داشت.
من میمردم برای زبری ریشهایش وقتی که با عطش او را میبوسیدم و صورتم را به سوزشی خفیف و ناچیز میانداخت.
– لازم نکرده! مطمئنم شبیه کلهپاچه پاک شده میشی. چه معنی میده.
تشامگاهیه جالبی بود. در کنار اعتراض به آن لبخند زد.
بالاخره شوهر من بود دیگر.
باید میپسندیدم یا نه؟!
مقابل بیمارستان که ماشین را متوقف کرد، تند مشمای غذا را از جلوی پایم برداشتم و کف دست به سمت دستگیرهی در بردم.
– تو نمیای بالا؟
– نه دیگه. بیام اون دختر معذب میشه. بذار راحت باشه.
تو بمون پیشش، به یاسر هم بگو بیاد پایین تا سر جاده بذارمش خونه.
– باشه خداحافظ.
به سلامتی بیان کرد و من بسیار سریع از ماشین پیاده شدم.
با قدمهایی تند به طبقهای که نرگس در آن بستری بود حرکت کردم.
یاسر اتاق را خصوصی گرفته بود. اصرار داشت خودش پیش نرگس بماند.
انگار اگر خدا بخواهد، او هم کمی زنداری یاد گرفته بود.
تقهی کوچکی به در زدم که یاسر تند بازش کرد.
انگار همین نزدیکیها بود.
بعد از چاقسلامتی، راضی کردنِ یاسر برای راهی شدن مکافاتی دیگر بود.
آخر هم زور من نچربید و نرگس وادارش کرد برود دوش بگیرد و کمی استراحت کند.
پلاستیک را روی میزی که آنجا بود گذاشتم و مشغول بیرون آوردن ظرفها شدم.
– این چه زحمتیه آهو؟ هر روزگار از خونه غذا میاری. هم بیمارستان به من میده، هم میتونیم از بیرون سفارش بدیم.
قاشق تمیز را از پلاستیک بیرون آوردم و درون ظرف گذاشتم.
میاطلاع داشتم پرخور نیست.
– غذاهای اینجا و بیرون به درد نمیخورن. تو هم که باید غذاهای سبک بخوری.
مولین برات قلم گذاشت. بخور مقویه.
نیت داشتم یاسر رو بفرستم خونه که براش غذا نیاوردم.
کمکش کردم کمی از حالت درازکش بیرون بیاید.
زایمان واقعاً سخت بود.
– خوب کردی. این چند روز خودش رو هلاک کرد. نه که دلم نخواد پیشم باشه، اما گاهی قلبم میسوزه.
ما زنها همیشگی همین بودیم. برای راحتی عزیزانمان از میل و خواستههای خودمان به راحتی عبور میکردیم.
میز متحرک را جلو کشیدم و کاسه را رویش گذاشتم.
با تبسم نگاهی به نورا که درون تخت کوچکِ کنار نرگس در خوابی عمیق فرو راهی شده بود، چشم دوختم.
– این فسقل خانوم عموش رو حسابی هوایی کردهها! یاسین هم که عشق بچه، راهی شده یه خرس براش خریده قدِ من! بیان کردم ببره بذاره تو اتاقش.
تبسم عمیقی روی لبهای رنگ پریدهاش نقش بست.
– چرا انقدر خودش رو میندازه تو خرج… بیشترِ سیسمونی نورا رو هم که آقا یاسین خرید، با اینکه وظیفهی خانوادهی من بود…
به اینجا که رسید، تبسمش مجدداً رنگ باخت و گردِ غم روی صورتش جای گرفت.
غمی که سعی داشت بین لبخندی مصلحتی و قاشقی که به دهان میبرد پنهانش کند.
مردِ من زیادی عاقل بود. عاقل که هیچ، زیادی مهربان بود.
تمام ریز و درشت سیسمونی نورا را خودش بدون اطلاع به هیچکداممان گراهی شد و مستقیم درِ خونه فرستاد.
کسی که آنها را تحویل داد، فرسشتابزدهه را مادرِ نرگس معرفی کرد.
یاسین بهتر از هر کسی از اخلاق مادر و خواهرهایش خبردار بود و از یک مشت حرف و سرکوب ریز و درشت برای نرگس ممانعت کرد.
– چه حرفیه میزنی تو؟! سیسمونی وظیفهی خانوادهی دختر نیست. یه لطفه که این جماعت تبدیل به وظیفه کردنش.
وگرنه یکی دیگه میخواد بچه بیاره، انتظار بیخودیه که منتظر باشیم خانواده زنش خرج رو به گردن بکشن.
لبش را زیر دندان کشید و قاشق را درون ظرف رها کرد.
داغِ قلبش تازه شده بود. چانهاش لرزید.
نگاهش… نگاهش بدتر از آن.
– من قبول دارم بچگی کردم، تاوانش هم پس دادم. الان چند روزگار گذشته، مولینم به من حتی یه زنگ نزده.
قلبم به خدا داره میترکه. وضعیتم به هم ریخته، درد و خونریزی. همش یاسره، شوهرمه اما گاهی ازش خجالت میکشم.
اگر بگویم دلم برایش ریش شده بود دروغ نگفتم.
من هم پدر و مادر نداشتم، بیکس و تنها، اما خب یاد گحرکت کرده بودم تحملِ نبودشان را.
برعکس او که هیچوقت از خانوادهاش دور نشده بود و الان…
حیات گاهی سختتر از حد تصور میشد.
کاری جز سوختن و ساختن نداشتیم.
– غصه نخور عزیزم، این روزگارها هم میگذره. منم مثل خواهرت، هر کاری داشتی به خودم بگو.
میان اشکهایی که چند قطره لز آن شروع به باریدن کرده بود، خندید.
– هرچند من از خواهرشوهر و مادرشوهر شانس نیاوردم، حداقل خوبه تو جاریم شدی.
هیچکدومشون یه ذره هم درک ندارن.
دیروزگار دوتا از عمههاشون با خونوادهشون اومدن! خوب رفتیم خونه هم میتونن بیان. به خدا
زیر قلبم انگار خنجر میکشن وقتی مجبورم نیم ساعت، چهل دقیقه به حالت قرار گرفته باشم.
هر کدومشون همسن مادرم هستن، نمیتونم که درازکش باشم.
به او حق میدادم. طایفهی شلوغی داشتیم.
سر زدنهایشان به بیمارستان از همان روزگارهای اول شروع شده بود.
– همینه دیگه عزیزدلم. میخوان محبت کنن اما ناتمایل داشته آزار میدن.
مثلاً میتونن صبر کنن وقتی مرخص شدی، اما اینهایی که فامیل نزدیکن با خودشون میگن الان نریم زشته و این حرفها.
باز کمکش کردم کامل دراز بکشد.
زایمان سختی داشت و خونریزیاش کمی مضطربکننده بود.
– میدونم. اتفاقاً همینها رو خودم به یاسر بیان کردم.
عصبی شد میمیل داشت به مولینش حرف بزنه بگه نیاره اینارو اینجا.
اضافه کردم هیچی نگه، الان همه کاسه کوزهها سر من شکسته میشه. خاتون رو که خودت بهتر میشناسی.
ازدواج با یک خانوادهی سنتی همینها را هم داشت.
کاروبارهای خاتون یکی در میان خوب و بد بود.
پسر دوست بود و انگار چراکه نرگس پسر نزاییده، چیزی از رنج و سختیهایش کم شده.
چه میشد کرد، همین که پدر و مادرش دوستش داشسریع کافی بود.
تغییر ذهن کهنه و قدیمی که نتیجهی یک عمر زیستن بود، کار یکی دو روز نبود.
تهش میتوانستیم خودمان را به بیخیالی بزنیم تا مثل سمباده روح و روانمان را سوهان نکشند.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن