متاسف نگاه طولانی به اویی که دیدههایش بین من و جاده در حرکت بود، کردم.
مردها گاهی عجیب و غریب فکر میکردند.
– آخه این به چه دردش میخوره عزیز من؟
بچهی چند روزه حتی نگاههاش هم باز نمیشه درست.
حق به جانب گفت:
– من که نگفتم الان استفاده کنه. بذاره هر وقت بزرگتر شد. انتظار داری هدیه نخرم برای برادرزادهام؟
– مگه من اظهار کردم نخر؟ این همقدِ منه! ببریمش بیمارستان بگیم چند منه؟
من به نرگس میگم واسه نورا خریدی. برگشتیم میذارمش تو اتاقش.
نگاهش را مغموم از صورتم گرفت و به جاده دوخت. در خاموشی کامل.
مردها موجودات عجیبی بودند.
احساساتشان عجیبتر از خودشان.
کلاً میان زمین و آسمان معلق بودند.
یا یکی را از ته دل عاشق شدند و دلشان میمیل داشت هر طور شده محبتشان را نشان دهند و یا با وجود تمام عاشقی و علاقهای که داشتند، از ابراز احساسات فراری بودند.
خندهدار بود که برای این عروسک ناراحت شده.
نورا را زیاد دوست داشت، بهترین عموی جهان.
– خوشبهحال نورا خانوم. هر کسی عمویی مثل تو ندارهها یاسین خان!
عموهای من تنها کاری که کردن این بود که ارثم رو بالا بکشن، این وسط هم دوتا بزنن تو سرم.
اصلاً مگر آدم دل پاکتر از یاسین وجود داشت؟ اسمش که آمد، کلاً آزردهیاش را فراموش کرد.
– دیدی چقدر بچهی شیرینیه آهو؟ خوشبهحال یاسر که خدا همچین دختری نصیبش کرده.
حاضرم شرط ببندم قسمت دوم جملهام را حتی نمتوجه شد.
چه با حسرت هم میبیان کرد.
ناخودآگاه جویا شدم.
– بسیار دوست داری؟
– چی؟
از بحثی که میخواستم به میان بکشم، لبم را زیر دندان کشیدم. میدانستم دوست دارد، قبلاً بیان کرده بود ولی باز هم.
خودم هم نمیدانم دقیقاً چه میتمایل داشتم.
– بچه دیگه!
شانهای بالا انداخت و جوابی داد که خودم در ذهنم تداعیاش کرده بودم.
– بچه برکت خونهس. من وقتی که همهچیز حیاتم فراهم باشه، چرا بچه دوست نداشته باشم؟
من هم مثل خودش عاشق بچه بودم.
انسانی دیگر، از گوشت و خون ما!
به وجود وارد شدن موجودی زنده از یک نطفهی کوچک، تجلی آفرینش بود.
– یعنی الان ما هیچ مشکلی نداریم به نظرت؟!
و قبل از اینکه او جواب بدهد خودم بیان کردم:
– داریم! اونسری اضافه کردی اول مستقل شیم.
پس کی خونه میگیری یاسین؟
نگاهی پر مکث روی صورتم انداخت.
خودش تا ته حرفم را خوانده بود.
– خیالت راحت. من تا نبرمت تو خونهی خودت، بچه ازت نمیخوام. خودت بحث رو کشیدی وسط وگرنه من که حرفی نزدم.
بعدش هم هر وقت نیت بچهدار شدن داشتیم، همهچی رو با صبر و حوصله و آمادگی پیش میبریم.
تو هم آنچنان پهلوون نیستی، بدنت باید آمادگی بارداری و زایمان رو داشته باشه.
دنبالمون که نکردن.
سر پایین انداختم و برای چند لحظه به جلوی پایم خیره شدم.
حق با او بود.
بحث بیموقعی بود. انگار یک لحظه فقط هوایی شده بودم.
دستم را که بالا برد و پشتش را بوسید، دوباره حواسم جمع مرد دوستداشتنی حیاتام شد.
با حرفی که زد، قلب و روح و وجودم را برای خودش از جا کند.
– اینکه من بچه بخوام یا نه نمیگم مهم نیست، هست. بالاخره برای من مسئاماتهایی داره، اما نود درصد ماجرا برمیگرده به تو.
میخوام هم از لحاظ روحی و هم جسمی آماده باشی.
من میتوانستم روی این تیلههای سیاه و صداقتشان قسمِ جانم را بخورم.
گاهی فکر میکردم واقعاً در رویا زندگی میکنم.
رویای آهوی کوچکی که همیشگی آرزوی چنین مردی را داشت.
مردی که آرزوی بسیارها بود.
سرنوشت عجیب پیچیده و خودرای بود. انقدر گردِ زمین میچرخاندت تا درست جایی که برایت تعیین کرده، بنشاند.
– چرا اینطوری نگام میکنی آهو؟ یه جور شیفته و شیدا! الان تصادف میکنیمااا.
و واقعاً خودم هم اطمینان داشتم که از نگاه خیره و یکوریام روی نیمرخ دلپذیر و دوستداشتنیاش، شیفتگی طبقطبق میبارد.
من هم در جواب خندهاش لبخند زدم.
دل به دلش دادن کار هر روزگارم شده بود.
– نه شیفته شدنم رو انکار میکنم و نه شیدای قد رعنات شدنم رو. اصلاً بر منکرش لعنت!
تو انقدر خوب باشی و من لیلی نشم برات؟! به خدا که از انصاف به دوره.
عمداً سرعت ماشین را کم کرد تا بتواند فرمان را رها کند.
– جللالخالق… تو انقدر شاعر بودی و من خبر نداشتم؟!
آهو ببین دستهام میلرزه! الانه که یه راست بفرستیمون اون جهان… پیش حوریای بهشتی!
نگاهغرهای به لرزش ساختگی دستهاش رفتم و پشتدیدهی هم برای کف دست انداختنهایش رسیدم. این هم خلاصهی صحنههای احساسی ما!
– که حوریهای بهشتی؟ باشه آقا یاسین. میخوای شامگاه تو خواب خفت کنم مستقیم بفرستمت بغل حوریها؟
کف دستم را بار دیگر گرفت و بهسمت خودش کشید.
اینبار نبوسید، گاز گحرکت کرد نامرد. آخ، چقدر هم محکم!
– حوری چیه دورت بگردم؟ خودم زمینیش رو دارم.
من اون دنیا هم برم، تو رو هم با خودم میبرم. بالاخره شوهر جذاب داشتن اینارم داره. نیای، حوریها قاپم رو دزدیدن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن