لبخندی زدم و سرم را کمی عقب بردم تا بتوانم گردنش را ببوسم.
کودکی، شیرینترین دوران حیات بود.
دقیقاً آن قسمتی که شیرینش میکرد، از دو عالم فارغ بودی و غم هیچچیز را نداشتی.
امشب حس و حال خاطرهبازی گرفته بودیم.
لیف توری تمیزی را از بستهاش باز کرد و ساکت مشغول کشیدنش روی بدنم شد.
اولین تجربه بود و برایم پر از حسِ عجیب.
سرم را باز هم همان حوالی شانه و سینهاش تکیه دادم و دیده بستم.
– بچگی من جزو بهترین دوران حیاتم بود. نوجوونی بهشدت خوب بود. یاسین الانم رو نبین، اگه بدونی چه شیطونی بودم. یه محل سرشون رو از کف دستم گاز میگحرکت کردن.
– یه بار فکر کنم ۷ یا ۸ سالم بود، پسرا داشتن توپبازی میکردن منم داشتم رد میشدم که توپ خورد پسِ کلهم!
من رو میگی، انگار باروت زیرم روشن کنن. گحرکت کردم با یه تیکه سنگ تیز توپش رو سوراخ کردم. بعدش هم با یکیشون دعوام شد، زدم سر پسره رو با سنگ شکوندم.
قهقههی بلندش میان صوتی متعجش در حمام منعکس شد.
– پس بگو من یه زن قالتاق داشتم و خبر نداشتم.
شانهای بالا انداختم و لبم را داخل کشیدم.
قالتاق کمی زیادهروی بود.
– آدم هرچی سنش بالاتر بره، صبرش هم بیشتر میشه.
خیلی ساله دیگه حوصله بحثوجقلب ندارم. سعی میکنم بگذرم، اما پاش بیافته بلدم یکی رو سر جاش بنشونم.
خاصیت آدمهای بیحاشیه همین بود.
صبر میکردند، لطافت به خرج میدادند و با مهربانی برخورد میکردند اما ولین از روزگاری که شیشهی صبرشان ترک برمیداشت…
با گذاشتن کف دستهایش روی شانههایم، مجبور شدم از سینهاش کمی فاصله بگیرم.
– نمیذاری بخوابم چرا؟ بابا دو روزگار یه وان گیرمون اومده، نمیذاری یکم ریلکس کنیم.
بیتوجه مشتی پر شامپو را روی سرم خالی کرد و مشغول چنگ زدن شد.
– ۵ روزگار اینجاییم، به اندازهی کافی میتونی ریلکس کنی. ساعت داره ده میشه، هنوز هیچی نخوردیم.
کلافه وسط وان قرار گرفته بودم و او خیلی جدی در حال گره زدن موهایم به هم بود.
– یاسین به خدا اینا رخت چرک نیست. آخ بابا یواش… چهاربار اینجوری بشوریشون ابریشمهای تعریفت تبدیل به سنگ پا میشن!
کف دستهای کفیاش را کمی بالا گراهی شد و با مکث نگاهم کرد.
متوجه شد حق با من است.
نازک بود و حالا به لطف یاسین به کلاف کاموا تبدیل شده بودند.
– خب زودتر میاضافه کردی، مگه من چندبار موی قد بلند شستم؟ بار اولمه، مال خودم رو اینطوری میشورم.
خودم را به زمین و وقت میکوبیدم هم نمیتوانستم جلوی تبسمی که از شیرینی حرفش در رگهایم تزریق شده بود را بگیرم.
– عیب نداره حالا، نرمکننده میزنم آخرش باز شن گرهها… یاد میگیری کمکم. ببین اینطوری آروم باید بشوری تا هم گره نخوره، هم پوست سر داغون نشه.
حس تجربه کردن بسیار چیزها برای اامانبار با هم، زیادی گوشت بر تن آدم میشد.
او اامان مرد من بود و من هم در بهشدت موارد برای او اولینبارها بودم.
ساده بود، ولی دوستداشتنی.
کمی هم سخت، مثل الانی که موهایم را به هم گره داد و بعد از بیرون رفتن از حمام، خودش بیشتر از نیم ساعت مشغول شانه زدنشان شد.
آخرش هم بوسهاش روی شانهام را مهر کرد و زمزمهای رویایی روانهی قلبم شد.
– برسه اون روزی که یه دختر داشته باشم مثل خودت، بشینم موهاتون رو شونه کنم و بعدشم ببافم. باید اینم یادم بدی ولی…
قلبم؟! گمان نمیکنم سرجایش باشد.
بال درآورده بود، پرواز کرده بود.
مردی که میان رویا و واقعیتش فقط یک تار مو فاصله داشت.
تمام آنچه که من از حیات میمیل داشتم.
اگر چند قلم اخلاق نیمچه بدش را فاکتور میگحرکت کردم، باید اضافه کرد الحق که خاتون چه شیرمردی تربیت کرده.
کاش به اندازهای که من ۹۹ درصد اوقات از یاسین راضی بودم، او هم ته دلش همین حس را داشته باشد.
گاهی احساس کم بودن از درون آزارم میداد.
تفاوتهای فرهنگی و مخصوصاً وضع مالی شاید از دور شکل بدی نداشت ولی از درون هم بهشدت خوشایند نبود.
***
– آهو کیف پولم رو بده.
متعجب نگاهش کردم.
– کیفت کف دست من نیست که.
سر جایش توقف کرد و کلافه نگاهم کرد.
مگه ناضافه کردم تا من کفش میپوشم کیف منم با خودت ببر؟
اضافه کرده بود؟ شاید من نشنیدم. جلوتر از او، از اتاق خارج شده بودم. قرار بود برای خرید شهر را دور بزنیم. سه روزی میشد که از رسیدنمان به اینجا میگذشت.
– نشنیدم من، حواسم نبوده حتماً. حالا که چیزی نشده خلق خودت رو تنگ میکنی، من همینجا وایمیسم تو برو بالا کیفت رو بیار.
سر تکان داد.
– از دست حواسپرتیهای تو. میل داشتی برو بشین رو مبل تا من بیام.
آخرش هم باید همهی تقصیرها را گردن من میانداخت. خوب شد باز درونِ لابی هتل یادش افتاد کیفش نیست.
از هتل خارج میشدیم بدون هیچ پول و کارتی که واویلا میکرد.
مردها غرغرو میشدند در این مواقع.
– تنبلی خودت رو گردن من ننداز. همینجا جام خوبه.
به یکی از نزدیکترین ستونهای قطورِ سالن تکیه دادم.
هتلن پر حرکت کردووارد شدی بودی.
یکی تازه از جاده میرسید و عجله داشت هرچه زودتر اتاقش را تحویل بگیرد.
خانوادههای متعددی هم روی مبلهایی که هر قسمت از سالن دردنشت را دربرگراهی شده بودند به هر قلبیلی قرار گرفته بودند.
زیستن همیشه در جریان بود.
کمی طولش داد. بهتر بود بنشینم.
اامان مبل خالی انتخابم برای قرار گرفتن بود.
بیتوجه به مرد دشداشهپوشی که روبرویم جای گرفته بود.
خودم را مشغول گوشی کردم.
یاسین چند وقت پیش برایم خریده بود.
صد پله از آن گوشی نوکیای ساده بهتر بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن