همین را کم داشتم که به لطف آقا جنس امروزگارم کامل جور شد!
نیمنگاهی به آهو که گوشهی ناخنش را میجوید کردم، بعدش هم کیوان.
ساکت نگاهم میکرد.
ناامید و شرمنده. از همان نگاههایی که بگوید “ببخشید اما کاری از کف دست من ساخته نیست”
حق هم داشت. این توله گربهی شیرنما زیادی قد علم کرده بود.
– اینجا رو با کجا اشتباه گراهی شدید؟! میخواید دعوا کنید هری بیرون! مگه اینجا چالهمیدونه؟!
صدای دادم تعداد کثیری را به خود آورد که سر کارشان برگردند. بقیه هم از پرروییشان بود که هنوز نظارهگر بودند.
– این دو تا آشغال رو بگو بندازن بیرون یاسین. همین حالا!
درحالیکه دماغ پر دردش را پاک میکرد این را گفت و من ناخودآگاه پوزخندی زدم.
یاسین! انگار با گماشتهی پدرش صحبت میکرد بیسروپا.
رنگ از رخ دو مرد به وضوح پرید و سریع از جا کشیده شدند.
– آقا توروخدا، ما زن و بچه داریم. از نون خوردن میافتیم.
– اگه میخواید اخراج نشید، مثل آدم سرتون تو کار خودتون باشه، جای الواتبازی و لاابالیگری تو کارگاه من نیست.
اینبار نوبت آن یکی بود تا از خودشان دفاع کند.
پایش لنگ میزد.
– آقا الوات کجا بود؟ ما غلط کنیم بخوایم واسه کسی شاخ و شونه بکشیدم. یه نیسان بارِ نخ داشتیم، خالی که کردیم داشتیم میحرکت کردیم دفتر آقا کیوان خبر بدیم تموم شده که دیدیم یه صدایی از یکی از مسیرروها میاد. حاجی به خدا ما بیغیرت نیستیم. نمتوجه شدیم این آقا چیکارهی اینجا شده، ولی نمیتونیم دیده ببندیم رو ناموس مردم…
تازه نگاهم به دختر ریزنقشی که زیر چادر سیاه شانههایش تکان میخورد افتاد.
با خشم به مجتبی که بدون خجالت سعی داشت یقهاش را مرتب کند خیره شدم.
– همه برید اتاق من، همین حالا.
چرخیدم و جلوتر از همه به جاده افتادم.
– من کار دارم، باید برم.
آوای موذی آن مردک قدمهایم را متوقف کرد.
کاش یک ذره شرم داشت، کاش.
کف دست مشت شدهام را کنار پایم نگه داشتم تا مبادا جلوی این همه آدم آن روی سگم را نشان دهم.
بدون اینکه برگردم به جادهم ادامه دادم.
– کیوان، همه رو مسیرنمایی کن اتاق من. بقیه هم برگرمتوجه شد سرکارتون، بهسرعت.
ای کاش دریای وسیع بینگاهوروییاش از یک جایی به بعد به ساحل میرسید.
نه که راحت پا رو پا بیاندازد و بِروبِر من را نگاه کند.
– منتظر توضیحم، کدومتون شروع میکنید؟
– من که گفتم بهتون آقا، به پیر به پیغمبر ما اهل جنگ و دعوا نیستیم. داشتیم رد میشدیم از یکی از مسیرروها که صدای این آبجیمون اومد.
– یعنی تو میخوای بگی من انقدر بدبختم که این دخترهی بیسروپا رو خفت کنم و بمالم؟!
کلامش برای دخترکی که تنها کنار چهار مرد غریبه جای گرفته، زیادی سنگین بود.
هقهق ریزش خشمم را دوچندان کرد.
– یعنی میخوای بگی گریههای این دختر و حرف دوتا مردِ عاقل و بالغ دروغه؟
خیرهخیره نگاهم کرد. بدون اینکه به سوالم اهمیت دهد.
حتی برای انکار کردن هم تلاش زیادی نکرد.
– برید سرکارتون، شما هم همینطور همشیره.
خودم همهچی رو بررسی میکنم.
همه دیدهگویان سریع اتاق را ترک کردند.
من ماندم و اوی طلبکار.
فقط کافی بود فرشها پیدا شود و طلبش را پس بدهم.
به خودم قول شرف داده بودم آن موقع حتماً از خجالتش دربیایم.
– قبل از اینکه برم دوربینها رو چک کنم، خودت همهچی رو بگو وگرنه…
– وگرنه چی؟ میخوای چیکارم کنی؟ اصلاً آره، راست میگن. اومدم یه دوری بزنم، اینجا مشاهده کردمش خوشم اومد ازش. کشیدمش یه کناری، مثل خر جفتک انداخت!
از پشت میز کشیده شدم و با یک گام قد بلند روبرویش خم شدم و با کف کف دست ضربهای محکم به قفسهی سینهاش زدم.
– آخه بیشرف، تو مگه خودت ناموس نداری؟ مگه اینجا جای این گوهکاریهاس که تمایل داشتی به زنِ مردم دستدرازی کنی؟
رگهای کنار شقیقهام نبض میزد از شدت خشم.
– زن مردم کجا بود؟ یه بیوهی بیننهبابا. اومدم پرونده مروندهها رو گشتم، جیکوپوکش رو دراوردم.
یکی دیگه قبلاً تقهش رو زده. جون تو میتمایل داشتم یه “زوجتک نفسی” قبلش بخونم.
مگه حلال نیست؟!
این مرد برای وقاحتش هم حدمرزی قائل نبود.
– اونجای کار خراب شد که کلام خدا شد بازیچهی تو و امثال تو.
بسیار بیجا کردی که نگاهت به یکی از زنهای اینجا که زحمت میکشن و نون حلال درمیارن هرز رفته.
کاری که نکردی؟!
چشمهایش را بیحوصله تاب داد و دندان روی هم سایید.
– نه! سگهای هارت نذاشتن. طرف بیوهست بابا. خدا میدونه روزی چند نفر میمالنش بعد به ما که رسید اَخ شد؟ دخترها آرزو دارن من یه نیمنگاه بهشون بندازم.
تمایل داشتم ثواب کنم یه پول خوبی هم گیر اون بیاد، جای این همه حمالی.
– میخوام صد سال سیاه ثواب نکنی. کمک کردنتم به آدم نبرده مجتبی. ثواب بیچشم داشته نه به طمع تنِ اون زنِ بیچاره. فقط خدا به مسیر راست هدایتت کنه، از کف دست بنده که کاری ساخته نیست.
– درسهای اخلاقت رو نگهدار واسه بقیه. بعد چهل سال زن گرفتی، خدا میدونه چندتا از این زنهای به قول خودت بیسرپرستِ زحمتکش رو صیغه کردی. حالا واسه من شدی معلم دین و زیستن؟!
زدن دماغم رو ترکدوندن اون مرتیکهها. حیف اگه شکایت کنم پای خودمم گیره. بندازشون بیرون، خوش ندارم دیگه اینجا بیان.
نیمخیز شد تا برود که با شدت یقهاش را گرفتم و سرجایش هُل دادم.
با یک کف دست فکش را فشار دادم و غریدم.
– ببین بچه پررو، اینجا کسی رو تو استخدام نکردی که حالا به دستورت اخراج شه.
از شانس گوه من به واسطهی یه کاغذپاره شدی شریک اینجا. پس مثل بچهی آدم صبر کن تا پولت رو بندازم جلوت و بعدش هری!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن