رمان شوکا پارت ۱۱۹

بچه‌تر از آنی بود که زورش به من بچربد. تنها قدرتش پول بود، آن هم ثروتی که برای ریالی از آن زحمت نکشیده بود.

– کاری نکن برم شکایت کنم بفرستمت هولفدونی! انگار یادت راهی شده من کی هستم.

– نه یادم نراهی شده. یه بچه ریقو که اگه پول باباش رو ازش بگیری، تو گوهِ خودش غلت می‌زنه!

از پشت کت گراهی شدمش و به‌سمت در هدایتش کردم.

– بیا برو از جلو نگاهم. حواست باشه کف دست از پا خطا کنی، فیلم‌های دوربین مداربسته رو درمیارم چهارتا شهودی می‌ذارم روش و بعدشم پرونده تجاوز نکرده برات می‌سازم!

تو پول داری خرت می‌ره، منم بدتر از تو. پاش بی‌افته فرش زیرپامم می‌فروشم تا آدم ناحق رو زمین بنشونم. تا وقتی‌که پولت رو می‌دم دیگه نبینمت این دور و برا.

انقدر تند عمل کردم که به خودش نیامده با یک هُل از اتاق بیرون انداختمش و در را پشت سرش به هم کوبیدم.

انتظار برگشتن و سروآوا کردن داشتم ولی در کمال تعجب هیچ خبری نشد.

کف کف دست‌هایم را روی میز گذاشتم و نفسم را آوادار بیرون دادم.

احساس آزردهی و پیروزگاری هممدت سراغم آمده بود.

ناراحتی به‌خاطر اتفاقی که هیچ‌وقت سابقه نداشت در جایی که من صاحبش بودم بی‌افتد و پیروزگاری به خاطر آتوی سفت و سختی که مجتبی کف دستم داده بود.

یک زهره‌چشم کوچک هم در این بلبلشو خودش کلی از مشکلاتم را حل می‌کرد.

خودم‌ را روی صندلی انداختم. دیده‌هایم را در همان حالت بستم تا از خاموشی زیاد اتاق آرامش بگیرم.

ای کاش آهو هم اینجا بود.

روی پایم می‌نشست و من فارغ از جهان، سر در گریبانش فرو می‌بردم.

انگار فرشته‌ی آمین روی شانه‌ام‌ قرار گرفته بود که کسی در اتاق را به‌شدت ناغافل و بدون اجازه باز کرد، همان کسی بود که انتظارش را می‌کشیدم.

– سلام عرض شد، آقا یاسین.

سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و با ابروهای بالارفته نگاهش کردم.

– علیک‌سلام خانومِ خونه‌م. چرا در رو قفل می‌کنی؟

برای بار آخر کلید را در قفل چرخاند و با شیطنت چرخید که چادرش روی شانه‌هایش افتاد.

– هیچی همینجوری. اظهار کردم بیام بهت یه سر بزنم.

امروز از صبح نمشاهده کردمت. خوبی؟

– خوب که چه عرض کنم. خودمم بخوام، بقیه نمی‌ذارن. اما گمون کنم اگه یه خانوم خوشگل که با اون سرمه‌ی غلیظ چشمش ما رو کشته، بیاد بشینه بغلم، غم عالم و آدم از یادم بره.

به قول شاعر

“مبتلای نگاه تو درمان نمی‌خواهد عزیز

زل بزن در نگاه من بهبود می‌یابم خودم”

لبخند زد و با جمع کردن چادرش، روی پاهایم جای گرفت.

با یک کف دست صورتم را نوازش کرد و معترض اظهار کرد:

– یاسین، خوبه من زیاد اهل سرخاب سفیداب نیستم انقدر این سرمه رو زدی تو سر من امروزگار.

با لذت نگاهی به صورتش کردم و گیره‌ی کنار روسری‌اش را باز کردم.

– چون می‌دونم این مژه‌های تاب‌خورده و دیده‌های درشت وقتی دورشون حصار سیاه کشیده می‌شه، تاب و توان نگاه گحرکت کردن ازشون رو از هر بنی بشری می‌گیره. قلبیل از این محکم‌تر؟

بوسه‌ای روی جفت پلک‌هایش نشاندم و ادامه دادم.

– نکن خانومم، انقدر این سیاهچاله‌های قلب من رو چشم‌گیر نکن. دلم قراره تا آخر عمر توشون زندانی باشه. نمی‌ذارم کسی جز خودم از دلنشینی‌شون کیف کنه.

از معجزات عشق قانع کردن طرف مقابل بدون جنگ‌وجقلب بود.

– شاعر شدی، حرف‌های زیبا‌قشنگ می‌زنی.

بی‌تعارف دستم را از زیر مانتویش رد کردم و پهلوی برهنه‌اش را در مشت گحرکت کردم.

شاعر؟! اغراق می‌کرد.

– بلد که نیستم مثل شاملو برای آیدام اونچه که قلب می‌گه رو به قلم بیارم، دوستت دارم عزیزم‌های ساده که از کف دستم برمیاد.

در آغوشم سست شده بود. مانند یک بستنی خوشمزه در یک روز گرمِ تابستانی.

– منی که عاشق همین سادگی کلامتم چی بگم که حق مطلب ادا شه؟! بی‌انصافی می‌کنی.

بی‌انصاف زندگی‌مان بود که گاهی زیادی سخت می‌گرفت.

حوصله‌ی اندیشیدن به این حرف‌ها را نداشتم.

لاله‌ی گوشش را به دندان کشیدم و خمار از عطر تنش لب زدم.

– چقدر دلم هوات رو کرده.

حتی در همین حالت هم دیده‌های گرد شده‌اش را می‌توانستم تصور کنم.

– شوخی می‌کنی؟ الان؟!

سرم را عقب بردم تا دقیق صورتم را ببیند.

– به قیافه‌ی من می‌خوره شوخی داشته باشم؟ هلاکتم به مولا. در هم که خودت قفل کردی، همه‌چیز حاضره‌.

خودش هم به هیجان رسیده بود اما کمی ناز کردن عادت همیشه‌اش بود.

لبخند زد و پرشور از تجربه‌ی جمتوجه شد با خنده اضافه کرد:

– من در رو قفل کردم تهش واسه چهارتا ماچ و بوسه. آخه اینجا؟!

کف دست زیر ران‌هایش انداختم و با یک حرکت روی میز گذاشتمش.

– اینجا چشه مگه؟ تجربه جدیده. شدیم مثل پیرزن پیرمردای دهه‌ی ۵۰، تکراری و بی‌شور و حال. یاد می‌شه، باور کن.

کف دست به سمت دکمه‌های مانتویش بردم و کلافه نگاهی به میز شلوغ انداختم.

حتی طاقت پهن کردن قالیچه‌ی گوشه‌ی اتاق را نداشتم.

در یک حرکت، تمام وسایل را روی زمین ریختم و تمام.

صوتی برخورد منگه و شکستن پایه چسب و ترق و تروق بقیه‌ی وسایل دروارد شد.

می‌میل داشت جدی باشد ولی خنده‌اش گرفته بود.

– خدا خفت نکنه یاسین. چرا خسارت به بار میاری؟ هرکی ندونه انگار اولین‌بارته.

گذاشتن لب‌هایم روی لب‌هایش از هزار جواب بهتر بود.

او که جای من نبود بداند این همه عاشقی و علاقه من را هر روزگار تشنه‌تر می‌کرد.

البته گمان کنم لفظ “جای من نبود” را اشتباه وارد شدم.

او همین دقیقاً مثل من بود.

همانقدر تشنه و پرکشش. فقط کمی نازِ زنانه میانِ کلامش بود و عشوه و غمزه…