ن
– بابا یاسین، صبر کن مرد حسابی.
کف دستی در هوا تکان دادم و برو بابایی حوالهاش کردم.
هر آن ممکن بود آن فرشهای نفیس از ایران خارج شود. البته اگر تا الان نشده باشد.
خبر داشت قیمت یکی از آنها از ماشین زیرپایش هم بیشتر است که از من انتظار صبر داشت؟!
در را پشت سرم به هم کوبیدم و بیتوجه به بارانی که رگباری میبارید، به ماشین تکیه دادم.
سرم را رو به آسمان ابرآلود گرفتم و اجازه دادم گلوی داغم با قطرههای باران خنک شود.
شاید، شاید کمی آرام میگراهی شدم.
تا خرخره زیر بدهی بودم. ماشین میلیاردیام با یک تکه حلبی به درد نخور جایگزین شده بود و در این میان، همبازی بچگیام تنگِ قبرستان خوابیده بود.
صبرصبرصبر.
مسخرهترین چیزی بود که این روزگارها از من توقع داشسریع، بیعرضهها.
جهنم و ضرری اظهار کردم و موبایلم را از جیبم بیرون کشیدم.
تا اینجای کار را خودم راهی شده بودم، مابقیاش هم با خودم.
مثل همیشه به بوق دوم نکشیده جواب داد.
مهلت ندادم الو بگوید.
– یه کار جمشاهده کرد دارم برات. باید بری زیروبم یه بابایی رو برام بکشی بیرون. بهپا ۲۴ ساعته بذاری براش. با کی میره و کجا میره.
موبهمو جزئیات میخوام ازت.
– چشم آقا. اما با این پسره چیکار کنم؟! کلافمون کرده به قرآن. مثل سگِ هاره.
بیحوصله پشت فرمان قرار گرفتم.
آب قطرهقطره از موهایم میچکید و گوشم از سرما تیر میکشید.
– خرجش سه دور چسبِ پهنه. ببند در دهنش رو، پول میزنم برات یه جای بهتر جور کن. یکی رو هم گیر بیار زخمهاش رو به هم گره بده. نیوفته بمیره جنازهش بیافته رو کف دستمون.
گوشی را روی داشبورد انداختم و پیشانیام را به فرمان تکیه دادم.
کاش میتوانستم تا ابد همینطور او را زندانی کنم.
آن وقت بود که میتوانستم با خیال آسوده کف دست زنم را بگیرم و در کوچهپسکوچههای این شهر بچرخم.
مگر چیزی بیشتر از آهستهش از این حیات میخواستم؟!
این زیستن پر ترس حقِ آهوی من نبود.
گوشهی لبم با یادآوری صورت گرد و نگاههای درشتش بالا رفت.
بسیار آرزوها داشتم برای زیستن که بعد از سالها نصیبم شده بود.
کف دستش را بگیرم و جایجای این جهان را با او وجب کنم.
حق من نبود در این سنوسال دوباره از صفر شروع کنم.
پشت سر گذاشتن کوچهپسکوچهها در میان دریایی از افکار گذشت.
دقیقاً مثل موریانه است. ذرهذره و ریزریز، اما نابودکننده.
فکر را میگویم.
بدکردار زیادی بیتعارف است.
میخورد و میجود، بیخجالت.
حرف حق که عذر و بهانه ندارد. کافیست در سرت جولان دهد، تا تمام حیاتات را به خودش نپیچد کف دست بردار نیست.
آخرش هم گورِ پدر یک کف دست مغز و دومتر آدم که سر به بیابان میگذارد.
مهمان ناخواندهی مغزهایمان زیادی پررو است.
فقط باید دمش را بگیری و با تیپا بیرونش کنی. ولی مگر میشد، میتوانستیم؟!
افکار مثل موریانه میخوردند اما به راحتی از آن جدا نمیشدند.
کنهوار میچسبیدند و وای به احوال کسی که گرفتار این درد بیدرمان شود.
غم کدام را میخوردم؟!
هر گوشه را میگحرکت کردم از طرف دیگر فواره میزد و بوم!
صبر هم چیز عجیبی بود.
آن چیزی که خدا نصیبم کرده بود، ای کاش بیشترش هم میکرد.
چیز خوبی بود، زیادی خوب و لازم.
از نان شب هم واجبتر.
تنها مسیر چاره برای نجات از این همه درد.
فکر میلیاردها سرمایه که از اندک به این حجم رسید و مانند ماهی تازه از آب گراهی شده شده، بیقرار از کف دستم پرید.
فکرِ گروگانی که ملکهی عذاب بود و مردنش ساکتشبخش حیاتام اما درنهایت حتی تصور قاتل بودن هم زندگیام را سیاه میکرد.
فکر به آهو، که تمام حیاتام بود.
مادرم و درد دل و پاهایش، نرگس و یاسر با آن حیات که خشت اولش را کج گذاشته بودند.
سیاوش مرده و زن و بچهاش که حتی نمیاطلاع داشتم کجا غیبشان زده.
مجتبی ولدزنا و آزارواذیتهایش در کارگاه.
و درنهایت دختری فرشتهنام، در یکی از کوچه خرابههای این کلانشهر…
انگار تنها کسی که نیاز نبود غصهاش را بخورم پدرم بود.
بزرگترین مشکلها همواره برای قلبهای رئوف بود.
اینکه جز درد خودت، غمِ دردهای دیگران را هم میخوردی کار را سخت میکرد.
چاره چه بود. جنگیدن با وجدان و دل، کار هر کسی نبود. دقیقتر بگویم کار من نبود.
فقط با آن سازش میکردم و البته گاهی هم فرار.
مثل همین حالا که فقط نام و آغوش پر ظرافت آهو در سرم جولان میداد و برای رسیدن به کارگاه و دیدنش، کیلومترشمار را به سقف چسباندم.
خیلی زود رسیدم. با نزدیکتر شدنم به ساختمان اصلی، تمام شوقم کور شد.
با قدمهایی سریع خود را به درِ سالن رساندم و آن را باز کردم.
این صوتها… خدا امروز را به خیر کند.
باز چه خبر بود؟
همه در یک جا جمع شده بودند و حتی متوجه حضور من نشدند.
صدایم را که بالا بردم همه برگششتابزده.
– اینجا چه خبره؟! جلسه گرفتید؟!
جمعیت حلقهمانند از هم شکافته شد و در خاموشی کامل من آنچه که باید را دیدم.
پسرک فُکُل کرواتی با یقهی جر خورده و کروات وا رفته و دماغ خونآلود، ولو شده روی زمین به صندلی تکیه داده بود و روبرویش هم دو نفر از کارگرها.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن