ابروهام به نشونه تعجب بالا رفت،از جاش کشیده شد: اگه تمایل داشتی بری آب گرم همین توی روستا کنار ولیم زاکف دست من دم در منتظر کیوان وعاقلبم اگه خواستی خودم میبرمت تا اونجا
واز خونه خارج شد، گمون کنم یه جور خود درگیری مزمن داره!!!
حس میکردم روحم از تماس بدنم با آب گرم جلا پیدا کرده، به سمت امامزاده رفتم ؛نمیدونم چرا به محض ورودم واسه یه لحظه خودم وایلیا رو عاشق همدیگه تصورکردم!،بعد از زیارت کوتاهی به سمت خونه به مسیر اتفادم، با این که خوب خودمو پوشونده بودم اما از برخورد باد به صورتم مورمورم میشد،وقتی جلوی در خونه رسیدم کیوانو دیدم که توی درگاه از حرکت ایستاده و با اخم بهم خیره شده، بدون توجه بهش از جلوش عبور کردمو وارد حیاط شدم،پشت سرم وارد شدو در حیاط رو بست و بدون هیچ حرفی همپای من شد وبا من اومد توی اتاق، به محض ورودم خزیدم زیرلحاف وپاهامو تو شکمم جمع کرمو سرم رو هم بردم زیر ،چند ثانیه بعد گوشه لحاف بلند شد وکیوان هم اومد زیر واز پشت بغلم کردو چونه اش رو روی شونه ام قرار داد،نگاهامو بستم،آروم گونه امو بوسید همونجایی که سیلی زده بود وحالا جاش قرمز شده بود، زمزمه وار درگوشم اضافه کرد: آبجی ببخشید، دستم بشکنه که اینطور صورت خوشکلت قرمز شده
لحاف رو از روی سرمون برداشت وبه صورتم چشم دوخت: شقایق خواهش میکنم این طوری حرف نزن،وقتی مظلوم میشی میخوام خودمو بکشم
جوابشو ندادم،صورتشو آورد بازم نزدیک گوشم: رفتی امامزاده؟
با لحن محزونی بیان کردم: آره
ادامه داد: تا بحال اینجا اومده بودی؟
مولین وبابا زیاد اومده بودن اما من اامان بارم بود،جواب دادم: نه
با لحن خندونی ادامه داد: گوش دادم هر کی برای اامان بار ولیمزاده ای رو زیارت میکنه اامان حاجتی که با مشاهده کردن آرامگاهش میکنه برآورده میشه
پوزخندی زدم: خرافاتی!
تو جاش جای گرفت: شقایق میشه دیدهاتو وا کنی؟ خواهش میکنم
نگاهامو باز کردمو بهش چشم دوختم؛ گردنشو کج کرد: جون مولین آشتی؟ من معذرت میخوام
مشاهده کردم که دیگه بهشدت اصرار میکنه اخمی کردمو بیان کردم: به خاطر مولین، اما کیوان اگه یه بار دیگه کف دست روم کشیده کنی اونم تو موردی که من مقصر نباشم یا به خاطر این ایلیای چلغوز دیگه روتو نگاه نمیکنم
خم شد ورومو بوسید: باشه قربونت برم
صوتی خندون ایلیا از توی اتاق بغل اومد: حالا که آشتی کردین من شدم چلغوز؟
وپشت سرش صدای خنده عادل وپرهام، من هم که کمی از خجالت سرخ شه بودم با کیوان ریز خندیدیم.
کیوان از اتاق بیرون راهی شد ولی من به خاطر این که سردم شده بود بار دیگر زیر لحاف مچاله شدم، هر چند که فکر میکردم حرف کیوان خرافات بود اما بازم ذهنم درگیرش شد و هر چی فکر کردم یادم نیومد چه حاجتی با دیدن ولیمزاده مد نظرم اومده.
لباسی که تنم بود سفید بود،باهاش احساس خوبی داشتم، اونقدر قلبم سرخوش بود که تبسمم روی لبهام جا خوش کرده بود، با همون تبسم عریض به ایلیا که کنارم بود خیره شدم: لباسم قشنگه؟
به صورتم نگاهی انداخت وبعد مضطرب به روبرو خیره شد،تعجب کردم، خودم بار دیگر به لباسم خیره شدم، حالا که دقت میکنم لباس عروس تنمه، پف داره ودکلته خیلی قشنگه ، در عین سادگی زیباه، پایین دامنم لکه شده بود، خم شدم که از نزدیک ببینم وقتی از نزدیک دیدمش متوجه شدم که لکه خونه و هی بیشتر وبیشتر میشه با استرس به ایلیا نگاه کردم: ایلیا لباسم خونی شده حالا چیکارش کنم؟!
بازم به روبرو نگاه میکرد،قلبیل غمگینیشو نمیتونستم بفهمم، با ناراحتی به لباسم خیره شدم: ایلیابا تو ام میگم لباسم خونیه
وقتی مشاهده کردم جوابی نمیده بار دیگر بهش خیره شدم، ولی به جای ایلیا یه نفر دیگه بود، یه پسر لاغر اندام و آراسته که ته ریش داشت،اون هم به روبرو نگاه میکرد، با تعجب اظهار کردم: ایلیا کجاست؟
به من خیره شد وبعد به لباسم که حالا غرق به خون بود، به سمت لباسم خم شد که بهش کف دست بزنه، شاید قصدش کمک بود!
نگاهامو بستم وبا گریه اظهار کردم: به من دست نزن
وقتی دیدهامو باز کردم با یه جفت چشم سبز رنگ روبرو شدم که با نگرانی به من نگاه میکرد، فقط چشم بود، به سختی گفتم: ایلیا تویی؟
دیدههای سبز به من زل زدن: خوبی شقایق؟
صدای خودش بود،صوتی ایلیای من! اما یه نفر دیگه کف دستشو دور بازوم حلقه کرده بود وشاید بغلم کرده بود،انگار زیر مژه هام آتیش گحرکت کرده بود، به هق هق افتادم وبا التماس بیان کردم: ایلیا؟
نگاهامو بستم،ایلیا به سمتم اومد: جانم؟
نگاهامو به سختی باز کردم وبار دیگر فقط دوتا نگاه،با گریه بیان کردم: بگو به لباسم کف دست نزنه
بار دیگر نگاهامو بستم،گرمم بود، انگار هنوز تو آب گرم بودم، ولی دیگه اون آب گرمو دوست نداشتم، گرماش عذاب آور بود! سوزشی رو توی دستم حس کردم،و دیگه هیچی نبود…
من که هنوز گنگ بودم با تعجب بیان کردم: مامان من اینجا چیکار میکنم؟
مولینم که انگار تازه موقعیتم رو یادش اومده باشه اخماش تو هم رفت وبا حرص اضافه کرد: مگه کلی سفارشت نکردم که خوب لباس بپوش؟ حرکت کردی سرماخوردگیتو واسم آوردی؟
آه از نهادم براومد: وای؟ الان کیوان اینا کجان؟
مامان با غضب نگاهم کرد: تا صبح کیوان که هیچ ، اون سه تا بد بخت هم تو حیاط بیمارستان مضطرب توی بیفکر بودن، اون بچم کیوان که فکر کنم از بس دلواپس بود چند کیلو دیگه هم نحیف کرد،
قربون مادرم برم که تحت هر شرایطی نگران باریکاندام شدن کیوانه،با شرمندگی سرمو پایین انداختم: به خاطر من تفریحشون خراب شد.
مامان بغلم کرد: فدای سرت دختر نازم، اونا هم قصد داشتن آخر شامگاه برگردن اما به خاطر تو چند ساعتی زود تر برگشتن.
بابا کارای ترخیصم رو انجام داد وبه خونه برگشتیم، شمشاهده کرداً سرما خورده بودم ونفسم در نمیومد، دکتر دو روز برام مرخصی نوشته بود که به مدرسه نرم، نمیدونم چرا این دو روزگار باقیمونده مرخصی کیوان باهام سنگین بود، یکشنبه ساعت ده شامگاه بلیط اتوبوس داشت واسه برگشت،ساعت تقریباً هشت بود که با سینی حاوی داروهام وارد اتاقم شد، کنارم روی تخت قرار گرفت، قرصهام رو در آورد وبا لیوان آب پرتغال داد دستم،همونطور هم اخم مهمون صورتش بود،وقتی داشتم آب پرتغال رو سرمیکشیدم بالاخره صداش در اومد: شقایق یه سوال بپرسم قول میدی راستشو بگی؟
متعجب بهش خیره شدم: من تابحال به تو دروغ بیان کردم؟
به صورتم چشم دوخت وبدون مقدمه پرسید: تو نسبت به ایلیا حسی داری؟
آب پرتغال تو گلوم پرید، با چندتا سرفه مهارش کردم وبهت زده به چشمای کیوان خیره شدم، نامیل داشته اخم کردم: چی شد که چنین فکر مسخره ای کردی؟
دندوناشو به هم فشار داد ودر حالی که سعی میکرد آواش بالانره اظهار کرد: قرار شد دروغ نگی! من بچه نیستم شقایق اینو عادل وپرهام هم درک کردن، توی ماشین تو بغل من بودی اما از ایلیا که پشت فرمون بود کمک میتمایل داشتی، اونقدر راحت صوتش میکردی که یه غریبه هم میتونست به راحتی متوجه جریان بشه
از تعجب دهنم وا موند: کیوان، چی میگی؟
با همون برآشفتهت ادامه داد: کی به لباست کف دست زده بود؟ منظورت چی بود؟
از تعجب اخمام تو هم راهی شد: لباسِ من؟!کدوم لباسم؟
با اخم غلیظی واسه چند ثانیه بهم زل زد وبعد با چند تا نفس عمیق عصبیتش رو کنترل کرد بعد که ملایمشی نسبی پیدا کرد رو به من اظهار کرد: شقایق جواب منو درست بده،ایلیا رو دوست داری؟
آب دهنم رو قورت دادم، منظور کیوانو نمیفهمیدم! لباسِ من! من از ایلیا کمک خواستم!بهیکباره یه صحنه هایی جلوی دیدهم اومد، لباس عروسی که خونی شده بود! غریبه ای که بهم توجه داشت! وایلیا… دیدههای ایلیا وکسی که تو بغلش بودم، حالا میفهمم بقیه صورت ایلیا چرا وجود نداشت، اون از آینه جلوی ماشین منو نگاه میکرد ومن فقط دیدههاشو میمتوجه شدم،لبخندی روی لبم قرار گرفت، اونا یه کابوس بود ومن توی خواب چه حس زیبای نسبت به ایلیا داشتم!
کیوان با حرص بیان کرد: قصد نداری جواب منو بدی؟ برم از خودش بپرسم؟
شرمسار به کیوان نگاه کردم وزیر لب توضیح دادم: من هیچ جوابی ندارم که بهت بدم، شاید هنوز به سنی نرسیده باشم که بتونم احساس واقعیمو بشناسم ولی اینو میتونم بفهمم که هرچی که هست نسبت بهش حس بدی ندارم،
با تموم شدن جمله ام نفس عمیقی کشیدمو بهش دیده دوختم،کیوان تبسم کمرنگ ومضطربی روی لبش قرار گرفته بود که به محض دیدنم پررنگ تر شد، خم شد وپیشونیمو بوسید: قربون آبجی گلم برم که بزرگ شده
از تعجب چشام گرد شد واظهار کردم: من معنی این کارتو نمیفهمم کیوان!
سرشو عقب کشید: خب آخه معنی خاصی نداره،
بعد با خونسردی ادامه داد: فقط میمیل داشتم از احساست مطمئن بشم،ایلیا پسر خوبیه،بهشدت خوب؛ولی هرچقدر هم که خوب باشه تو حق نداری باهاش دوست بشی، میفهمی که؟
یهو انگار یاد چیزی افتاده باشه انگشت اشاره اشو آورد بالا: ویه چیز دیگه!
من که هنوز تعجب تو چشام بود سؤال کردم: چی؟
کیوان: دوست ندارم ایلیا خبردار بشه که من در جریانم،باشه؟
رو به ریحانه با آوای تو دماغی اضافه کردم: تو ندیدی سمایی بیاد؟
شونه ها شو بالا انداخت: فکر کنم امروزگار نیومده
دلشوره عجیبی داشتم و از روی استرس پنجه پام رو یک ضرب روی زمین میکوبیدم،زنگ کلاس خورد، هر لحظه منتظر بودم ایلیا وارد کلاس بشه بعد از گذشت دوروزگار احساس میکردم یک قرنه که ندیدمش،عاشق شدم بیاد وحالم رو بپرسه ولی خبرمو فقط تلفنی از کیوان گرفت حتی به اندازه پرهام هم نشد که دیشامگاه زنگ زد خونمون وحالم رو سؤال کرد،مصمم شده بودم با نگاهم سرزنشش کنم اما حالا حمه تصمیماتم دود شده ورفته بود هوا وفقط دلبسته شدم بیاد که ببینمش،خانم رفعتی وارد کلاس شد: بچه ها آقای سمایی براشون مشکلی پیش اومده نمیتونن امروزگار بیان،
بعد رو کرد به دوتا ازبچه ها وبیان کرد: برین قرآن ها رو از نمازخونه بیارین این ساعت رو قرآن میخونیم.
خودش هم قرار گرفت پشت میز،قلبم ناجور آشوب شد،چه مشکلی براش پیش اومده؟ نکنه واسه داداش هاش اتفاقی افتاده؟،نماینده ها قرآن ها رو توزیع کردن وخانم رفعتی خودش شروع کرد یک صفحه خوند وبعدش از همون ردیف اول بچه ها نفری یک صفحه خوندن، آخرین نفر من میشدم چراکه من گوشه سمت راست اامان میز میجای گرفتم،ریحانه که خوند تا راهی شدم به صورت ساده شروع کنم خانم رفعتی بیان کرد: شقایق جان با صوت بخون
جواب دادم: نمیتونیم خانم
خودش از آوای تو دماغی من تشخیص داد که چرا نمیتونم!هنوز یک آیه هم نخونده بودم که در کلاس زده شد وقامت ایلیا توی در جا گراهی شد ، با تبسم عریضی رو به خانم رفعتی سلام کرد وبیان کرد: شرمنده وسط راه ماشینم گیرم انداخت
بعد دستای سیاهش رو نشون داد ووارد کلاس شد.بچه ها از جا بلند شدن وصلوات فرستادن،کیفشو گذاشت روی میز وقتی داشت دوباره از کلاس خارج میشد رو به من با صمیمیت گفت: خوبی؟
هنگ کردم،بدون اینکه منتظر جواب من بشه از کلاس خارج شد،به وضوح از گوشه دیدهم میتونستم بال بال زدن امیدی و وول خوردن بچه ها رو ببینم،رزا از پشت سرم با بهت بیان کرد: شقایق!
با تبسم گیجی سرجام جای گرفتم، خانم رفعتی خیلی عادی برخورد کرد ورو به بچه ها اضافه کرد: ساکت بشینید تا آقای سمایی برگرده، حالا خوبه نیم ساعت بیشتر به پایان کلاس نمونده بود! ریحانه به من خیره شد وبا تبسم مرموزی رو به الهه و رزا دیدهک زد
در عرض اون نیم ساعت فقط مسئله وتمرین حل کرد وچند باری هم با تبسم به من چشم دوخت،بهشدت با انرژی بود،بعد از اینکه از تو شوک دراومدم باز اخمام رفت تو هم که چرا خبرمو نگحرکت کرده!بعد از کلاس ما ایلیا با سال اولی ها هم کلاس داشت.
زنگ خونه خورد،از قصد اونقدر لفت دادم که آخرین نفر از مدرسه خارج شم،وقتی با ریحانه وارد حیاط شدیم دیدم بــــله جا تره وبچه نیست، نه در واقع جاشم نیست! ماشین سمایی نبود، ریحانه از من برآشفته تر بود وغر میزد: اَه. الکی الکی یه فیلم هندی توپو از دست دادیما!
ناگفته نماند که برای ریحانه تعریف کردم که چه اتفاقاتی افتاد.همینطور با قیافه آویزون از مدرسه خارج شدیم، کلاً شدیم ردیف آخر بچه ها،سرم پایین بود ریحانه هم مدام زر میزد،صوتی بوق ماشینی باعث شد ریحانه واسه لحظاتی دهنش بسته بشه، یهو مثل برق گراهی شده ها با آرنج زد به پهلوم وبا صوتی ریز: شقایق سماییه، شقایق..وای خدا جونم سماییه!
میخواستم برگردم، ولی اظهار کردم بذار یه کم غرور به خرج بدم فکر نکنه الکیه! با صدای آرومی با حرص گفتم: بسیار خب،خفه باش
ولی ریحانه اونقدر ذوق زده شده بود که حد نداشت،همینطور رو پهلوی من ضرب گحرکت کرده بود: شقایق داره لبخند میزنه، داره اشاره میکنه بریم بشینیم،
از لای دندونام با حرص اضافه کردم: ریحانه آبرومو بردی!
وصوتی سمایی: بفرمایین سوار شید
دیگه ضایع بود کلاس بذارم! به سمتش برگشتم وبا اکمسیر به همجاده ریحانه رفتیم وصنقلبی عقب جای گرفتیم،از آینه جلو چشمهاشو میدیدم،با صمیمیت پرسید: بهتری ؟
با خونسردی اضافه کردم: معلوم بود که دلواپسمی!
اشاره ای به ریحانه کرد که یعنی جلو این زشته،شونه هامو انداختم بالا وبه بیرون خیره شدم،ریحانه بهشدت جدی رو به ایلیاگفت: آقای سمایی اگه میشه همین کنارها نگه دارین، من داخل شهرکار دارم.
میدونستم داره دروغ میگه، به سمتش برگشتم واظهار کردم: بذار من هم باهات میام
چنان نیشگونی از پهلوم گرفت که ضعف کردم،وبا تبسمی مصنوعی اضافه کرد: نه شقایق جان خودم باید تنها برم
سمایی هم توقف کرد وریحانه از ماشین پیاده شد، همین که ریحانه چند قدم دور شد،ایلیا با حرص گفت: شقایق پاشو بیا جلو بشین.
با کلافگی گفتم: اگر میخواین دعوام کنین، پیاده میشم وخودم میرم.
به سمتم چرخید و زل زد تو نگاهام، قلبم لرزید: بچه بازیتو بذار کنار میخوام باهم صحبت کنیم،جدیه جدی
از اینکه بهم اظهار کرد بچه لجم گحرکت کرد از ماشین پیاده شدم وجلو جای گرفتم وبا حرص در رو کوبیدم،یهو یاد تاخیرش افتادم بدون اینکه اخمم رو از کف دست بدم رو بهش گفتم: مگه نبیان کردی ماشینت خراب شده!
ماشینو روشن کرد وبه حرکت دراومد ودر همون حال جواب داد: تو مسیر خاموش شد،یه خورده دست کاریش کردم تا روشن شد
بهآرامی ومتلک وار اضافه کردم: منظورت از یه خُرده یک ساعته دیگه!
تبسمی زد: آره یک ساعت کف دست کاریش کردم، خوب شد! از کیوان چه خبر؟
نفسمو داخل کشیدم: دیشب رفت،ساعت ده
-میدونم،میگم زنگ نزدی بهش؟
با استرس نگاهش کردم: اتفاقی افتاده ؟کیوان طوریش شده؟
با مضطربی گفتم: باور کنم؟
نفسمو حبس کردم،یعنی ایلیا اینقدربیشعوره که اعتراف به علاقه ام جلوی پرهام رو به روم بیاره؟ نگاهش نکردم وسعی کردم خونسردیمو حفظ کنم: چی میگفت؟
از گوشه چشم متوجه شدم که داره نگاهم میکنه،ادامه داد: این که تو راه آبشار با هم صحبت کردین.
صوتی تپش دلم رو به وضوح میشنیدم،شرمسار سرم رو پایین انداختم، عاشق شدم یه چیزی بگه واز خجالتم کم کنه، وارد یکی از خیابونهای خلوت شدو گوشه ای پارک کرد.گلوشو صاف کرد: اهم ، به من نگاه کن
به ناچار سرمو بالا آوردم ودر همین حال هم بینیمو بالا کشیدم،به نگاههاش نگاه کردم،توی چشمهاش التماسی موج میزد که معنیشو نمیفهمیدم، لبهاشو باز کرد: تو بسیار معصومی شقایق… من .. ده سال ازت بزرگترم،تو یکی یدونه ی باباتی، …من حتی نمیدونم بابام کیه وتابحال نمتوجه شدمش،..تو.. موقعیت های زیاد وخوبی سر جادهته والان یه جایی ایستادی که میتونی واسه یه عمربرنامه بریزی ولی من.. باید واسه فردام استرس داشته باشم. شقایق… من وتو به درد هم نمیخوریم. متوجهی؟
نمیدونم کی دیدههاش پر از اشک شد،قلبم میتمایل داشت بغلش کنم وبگم من همه اینا رو میدونم وبسیار چیزای دیگه که تو بهشون فکر نمیکنی،ولی الان توی این لحظه حس میکنم ده سال بزرگتر شدم وشاید بزرگتر از اون،هیچ وقت اینطور بی مهابا به دیدههاش خیره نشده بودم،چه لذتی بالاترازچشم دوختن به دیدههای سبز وگیرای ایلیا بود که حالا شده کاسه ی خون!
نفس عمیقی کشید وازسرخی دیدههاش کم کرد: دوست ندارم کیوان در موردم فکر بد کنه که به خواهرش نظر داشتم.
میخواستم بگم کیوان میدونه که من به تو نظر دارم ولی منصرف شدم،لب باز کردم: قلبایلت قانع کننده نیست
اخمهاش تو هم حرکت کرد، چشمهاش مشکوک بود: احساس تو فقط یه حس بچگونه وزود گذره
با داد اظهار کردم: نیست
ساکت شد،..من هم…. به بیرون خیره شد و بعدش سرشو پایین انداخت: من کس دیگه ای رو دوست دارم،اینو که میتونی درک کنی!
بهت زده بهش خیره شدم، پس حرفهای پرهام چی؟در ماشین رو باز کردم وپیاده شدم وشروع کردم به دوییدن،بغضم داشت خفه ام میکرد، اون دروغ میگه کس دیگه ای رو دوست نداره، اون فقط میمیل داشت منو از سرش باز کنه،با قدمهای قد بلند میدویدم،برام مهم نبود که داره صوتم میکنه، وقتی رسیدم نفسم بالا نمیومد،زنگ درو زدم کسی جواب نداد، بازم زنگ زدم،این بار لگد زدم،در باز شد، زکیه خانوم در حالی که بچه اش بغلش بود اومد روی ایوون: سلام شقایق جان مولینت خونه نیست بیا اینم کلیداتون
از کف دستش گحرکت کردم،جوابشو ندادم واز پله ها اومدم بالا به محض اینکه در هالو بستم بغضم شکست،با آوای کشیده گریه کردم، مدام با خودم تکرار میکردم:اون یکی دیگه رو دوست نداره، اون میمیل داشت من وابسته اش نشم، اصلاً واسم مهم نیست منکه عاشقش نیستم!
سرمو بین کف دستام گراهی شدم،آب بینیم اعصابمو به هم ریخته بود،صوتی تلفن هال کشیده شد،اونقدر زنگ خورد تا قطع شد،با خودم اضافه کردم حتماً زکیه خانومه،دوباره شروع کرد به زنگ خوردن باز هم قطع شد ،مهم نیست کیه،غرورم خورد شد،منکه عاشقش نبودم، همه اش مقابل کار انجام شده قرار میگرفتم،من عاشقش نیستم،نیستم،نیستم.برای سومین بار صوتی تلفن دراومد،یه حسی از درون بهم گفت میدونم پشت خط کیه و دوبار قبلی هم همون بود به سمت تلفن جهش کردم وگوشیو گرفتم در حالی که صدام از شدت گریه میلرزید: بله؟
آوای اون هم میلرزید: جانم شقایق ضجه زدی؟
مثل توی خواب گرم وصمیمی بود،گریه ام شدت گرفت: دروغ گفتی مگه نه!
-آره گلم دروغ بیان کردم،
-ایلیا؟
-جان ایلیا
-دیگه از این دورغا نگو
وباز با صوتی قد بلند گریه کردم،با هق هق بیان کردم: من بچه نیستم
ایلیا با صدای گرمش: میدونم
-عشق من زودگذر نیست
-هرچی توبگی
شدت گریه نمیذاشت درست وحسابی حرف بزنم آب بینیم هم که راه گراهی شده بود؛حالا تو این هاگیر واگیر عشق وعاشقی دستمال از کجا بیابم، باآستینم محکم کشیدم روی بینیم،خودم چندشم شد،
ساکت شده بودم ولی هنوز هق هق میکردم،با شک سؤال کردم: ایلیا؟
ایلیا: جانم شقایق؟
-دوستم داری؟
-عاشقتم شقایق
انگار وقت متوقف شد،نفسمو نگه داشتم: بازم بگو
ایلیا صداش میلرزید: دیوونم کردی شقایق! بگو چیکارکنم؟
با التماس: بازم بگو دوستم داری
ایلیا با بغض اظهار کرد: من واست میمیرم شقایق، دوستت دارم…،بسیار
ساکت شدم،اون هم ساکت شد،آوای نفسهاشو میگوش دادم،شتابزده ونامنظم؛ با تک تک سلول هام صوتقت کلامشو درک میکردم،آرام جویا شد: کیوانو چیکار کنم؟
با آسودگی نفسمو بیرون دادم: اون با من
-به خونوادت چی میخوای بگی؟
-اون هم با من
بغضش شکست: شقایق تو مال من باش …
دیگه نتونست بقیه حرفشو بزنه،با خواهش گفتم: ایلیا گریه نکن ،حرفتو بزن
سعی کرد لابلای گریه اش حرفشو بزنه: تو مال من باش، دلدادگی من باش …من خودم نوکریتو میکنم
اشکهام سرازیر شد: من نمیخوام نوکرم باشی،کنار من باش،تکیه گاهم همه کسم باش
نفسشو داخل کشید: تو خودت همه کسِ من شدی،از روزگار اول گراهی شدارم کردی..
صدای بسته شدن در حیاط اومد،ولی دوست نداشتم قطع کنم، میتمایل داشتم به اعتراف کردن ایلیا گوش بدم،ولی از ترس کامران مجبوری بیان کردم: ایلیا یکی داره میاد
ایلیا : باشه گلم، قطع کن
من: باشه مواظب خودت باش،خدافظ
-خداحافظ
اما قطع نکرد،آوای پله ها اومد: قطع کن دیگه!
ایلیا: اول تو
من: نه اول تو
صوتی پله ها هر لحظه نزدیک تر میشد،ایلیا: شقایق قطع کن
من با خنده: نه خیرم اول تو قطع کن
ایلیا هم خنده اش گحرکت کرد: زود باش بذار گوشیو
با آوای چرخش کلید تو در تند گوشیو گذاشتمو کیفمو گحرکت کردم وپریدم تو اتاق، چند ثانیه بعد صوتی مولین توی هال پیچید: شقایق اومدی؟ بیا سفره رو پهن کن
کیفمو روی دوشم جابجا کردم،ریحانه با دوقلبی: حالا میخوای به کیوانتون بگی؟
سرمو بالا وپایین بردم ومحکم گفتم: یس
عوض اینکه من ترس داشته باشم ریحانه طفلک میترسید: شقایق داداشت چیکار میکنه؟
شونه هامو بالا انداختم: نمیدونم،اما فکر نکنم برخورد بدی کنه! من بیشتر از واکنش مولین وبابا وفامیلا میترسم
با درموندگی بیان کردم: ریحانه به خدا نمیدونم؟ اینقدر به من استرس وارد نکن.
از همدیگه جدا شدیم وجادهم روبه سمت خونه کج کردم، تو دلم اظهار کردم: خدایا کمکم کن
بعد خودم جواب خودم رو دادم: نه که بسیار نماز میخونی که حالا توقع کمک داری!
انگار که بخوام خودمو توجیه کنم گفتم: قول میدم ازاین به بعد نمازمو بخونم فقط مشکلی برای من وایلیا پیش نیاد!
مجدداً یه صوتیی از داخل جوابمو داد: تا بحال چند بار از این قول ها دادی وعمل نکردی؟
جلوی در رسیده بودم، زنگ رو زدم وبا باز شدن در رفتم داخل خونه
بعد از خوردن ناهار حرکت کردم توی اتاقم تا یه کم استراحت کنم،اونقدر خسته بودم که نفهمیدم کی به خواب رفتم: آتیش همه جارو گرفته بود ویه نفر کمک میمیل داشت، باز هم همون لباس های خونی تنم بود وایلیا که حواسش به جای اینکه به لباس من باشه به آتیش بود
با آوای مولین نگاههامو باز کردم،اتاق نیمه تاریک بود،گلوم به شدت درد میکرد ومولینم از توی هال صوت میکرد: شقایق کاری نداری؟
به سختی از جام بلند شدم ودر اتاق رو باز کردم ورو به مامان وبابا که هر دوآماده بودن اضافه کردم: کجا به سلامتی؟
مولین چادرش رو روی سرش مرتب کرد: میریم خونه مولین بزرگ، هنگامه اومده، تو که نمیای؟
(این تو که نمیای! به نظر شما یعنی چی؟) تبسمی زدم: ممنون نه،برین به سلامت: فقط هنگامه رو هم با خودتون بیارین
مولین: اگه مولینبزرگ اجازه داد باشه
همچین میگه اگه اجازه داد که انگار هنگامه بچه دوسه سالست! به محض خروجشون نگاهم خورد به تلفن، اول واسه مطمئن شدن رفتم به اتاق کامران سر زدم و وقتی خیالم راحت شد که نیست شماره پادگان رو اززیر فرش درآوردم وشروع کردم به گراهی شدن،بماند که بعد ده بارگرفتن بالاخره بوق آزاد خورد،وقتی بوق هارو میشمردم احساس میکردم دلم هم داره میاد تو دهنم،خلاصه بعد از جواب دادن به چندتا تلفن که وصل کن فلان گردان وفلان رسته و کیوان بهادری لطفاً! بالاخره صوتی کیوان توی گوشی پیچید،یعنی نیم ساعت از وقت مفیدم پرپر شد،مبمیل داشتم ذوق کنم ولی از شدت استرس داشتم میمردم: سلام کچل
کیوان با خنده: کوفتِ کچل، خوبی ؟
-ممنون، چیکارا؟ چی خبرا؟
-هی هستیم دیگه،مامان اینا کجان! تنهایی؟
مجدداً تپش قلبم از حرفهایی که میتمایل داشتم به زبون بیارم بالا رفت:رفتن خونه مولین بزرگ، خاله هنگامه اومده
کیوان با خنده : حالا اون زنگوله پا تابوت شد خاله! نگفتی! نهایی؟
-آره
یهو لحنش یه جور خاصی شد: چه خبر از ایلیا، حرفی نزد؟
نفسمو حبس کردم: اتفاقاً به همین خاطر زنگ زدم
با نگرانی اضافه کرد: چیزی شده؟
نفسمو رها کردم: بهم ابراز علاقه کرد
کیوان فوراً بیان کرد: تو چی جوابشو دادی؟
ساکت شدم، این بار باعصبیت بیان کرد: شقایق مُردی؟ میگم چی جوابشو دادی
صدام از ترس میلرزید: من … منم موافقت کردم
یهو داد کشید: تو غلط کردی
ساکت شد،با صوتی آرومی اضافه کردم: داداشی؟
با حرص گفت: داداشیو درد!
با ناراحتی اظهار کردم: کار بدی کردم؟ میخوای برم حرفامو پس بگیرم؟
با خشکی اضافه کرد: لازم نکرده،..آخ شقایق اگه اونجا بودم میدونستم چیکارت کنم،یعنی اینقدر خودسرشدی؟ مگه من ناضافه کردم قبل از هرکاری به من همه چیو بگو
با بغض گفتم: معذرت میخوام، آخه همه چی یهویی شد، حالا چیکار کنم؟
نفسشو با حرص بیرون داد: بذار با ایلیا صحبت کنم.بعدش اگه شد که مرخصی میگیرم، اگر هم نشد زنگ میزنم به بابا
فوراً اظهار کردم: وای! میخوای به بابا چی بگی؟
با همون خشکی بیان کرد: نترس کتکت نمیندازم،هرچند که حقته! به ایلیا که نگفتی من خبر دارم؟
بهسرعت جواب دادم: نه ناظهار کردم
ادامه داد: از این به بعد هم نگو بذار یه کم براش خط ونشون بکشم
یه خورده دیگه هم با هم صحبت کردیم وبعد ازش خداحافظی کردم ومنتظر مامان وبابا نشستم تا هنگامه رو بیارن
به محض گوش دادن آوای در حیاط با همون لباس تو خونه پریدم روی ایوون ودر همون حال هم با جیغ گفتم: هنگامه جونــــم
اما بر خلاف تصورم این کامران بود که اومده بود که با متوجه شدنم اخماش رفت تو هم منم تند برگشتم داخل، به محض اینکه کامران پاشو گذاشت داخل هال دهن نحسشو باز کرد: احمق بیشعور نمیبینی ایوون متوجه شد داره همینجوری میپری بیرون؟
با بی حوصلگی اضافه کردم: در ذهنش گذراندم هنگامَس!
با اخم بیان کرد: هنگامه باشه یا هر خر دیگه ای، تو جرات داری یک بار دیگه اینطوری بیا بیرون
انگار تنش میخارید من یه چیز بگم واونم کنه سر چوب و تا یه ساعت زر بزنه،جوابشو ندادم وخودمو با تلویزیون سرگرم کردم، متوجه شدم زیر لب یه فوحشی داد ورفت تو اتاقش،آخ چقدر قلبم میمیل داشت کیوان اینجا بود! آخه خیلی از کیوان حساب میبره، چند دقیقه نگذشته بود که مجدداً آوای در حیاط اومد،بدون توجه به عرایض کامران باز به همون شدت به سمت در هال دوییدم،دروباز کردم هنوز پامو رو ایوون نذاشته موهام کشیده شد وبه داخل خونه برگشتم، کامران کف دستشو از لای موهام درآورد وبا حرص گفت: از کِی دارم یاسین تو گوش خر میخونم؟
با کف دستم سرمو مالیدم وبا داد گفتم: چه خبرته وحشی؟
تا تمایل داشت جواب بده صدای خندون هنگامه مانع شد: باز این دو تا مثل سگ وگربه به هم میپرن که!
هردو به سمتش برگشتیم وتبسم به لبمون اومد، ولی باز به هم خیره شدیم ، به من اخم کرد ومنم درحالی که قیافه ام رو ترش میکردم اظهار کردم: گمشو
پریدم تو بغل هنگامه و با هم اومدیم توی خونه،کامران وهنگامه هم روبوسی کردن وباز کامران حرکت کرد تو اتاقش؛ مولین هم رفت تو آشپزخونه که شام درست کنه باباهم طبق معمول تلویزیون رو روشن کرد وبا صوتی کشیده اخبار گوش میداد، با هنگامه راهی شدیم توی اتاقم، روی تخت قرار گرفتم وهنگامه هم داشت لباساش رو عوض میکرد از روی عادت جویا شدم: خوب بگو چه خبر از دانشگاه؟کیس خوب یافت میشه یا نه فقط چپیدی تو درس؟
هنگامه لبخند زد: مرده شور اون قیافتو ببره که همه اش به فکر کیسی!
یهو با هیجان گفت: چه خبر از اون دبیر خوشکلت؟
لبخندمو به زور مهار کردم: خوبه
شلوار لیشو از پاش در آورده بود وداشت از کیفش شلوار راحتیشو درمیاورد،دست از کارش کشید وبی حرکت توقف کرد: یه چیزی بگم قول میدی بین خودمون بمونه؟
با ذوق اظهار کردم: بگو قول میدم،نکنه دلت جایی گیر کرده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن