رمان شقایق پارت ۵

سرشو انداخت پایین: راستش از اونشامگاه که داداشت مهمونی داشت هرکاری کردم نتونستم به ایلیا فکر نکنم.

بقیه حرفاشو نگوش دادم؛ایلیا سهم من بود ومن عادت به از خود گذشتگی ندارم،آب دهنم رو قورت دادم و در حالی که سعی میکردم خونسرد باشم با خنده اظهار کردم: خاله کوچولو سعی کن کف دست بذاری رو یکی دیگه نه ناموس مردم

شلوارشو پاش کرد: همچین میگه ناموس مردم که انگار پسره رو تور کرده!

من که متوجه شدم داره مسیر صحبت به سمت قلبخواهم میره ادامه دادم: از کجا میدونی موفق نشدم؟!

خشکش زد: داری شوخی میکنی شقایق؟

منم کل ماجرا رو تعریف کردم و وقتی به انتها رسیدم دیدم هنگامه با تبسم بغلم کرد: قربونت برم که نذاشتی بیشتر از این با فکرش غرق بشم

با تعجب نگاهش کردم: یعنی از کف دستم دلخور نشدی؟

کنارم قرار گرفت:میدونی چیه شقایق؟ ایلیا هم ظاهرش هم حجب وحیاش باعث میشه هر دختری تو برخورد اول جذبش بشه، شاید اگه من جای تو بودم، وقتی میمتوجه شدم که ایلیا پدر ومادرشو نمیشناسه سعی میکردم رو دلدادگیم سرپوش بذارم ولی تو به کیوان اضافه کردی واین نشون دهنده ی اینه که تو بسیار از من که از تو بزرگترم جلوتری.

با لخند خودمو انداختم تو بغلش: مرسی خاله جون

با بدجنسی اضافه کرد: خوبه باز تحت فشار احساسی میشم خاله!

ودوتایی با هم خندیدیم؛

با ذوق گوشی نوکیا1100 رو که ایلیا برام گحرکت کرده رو توی کف دستم گحرکت کردم، ایلیا در حالی که سعی میکرد شرم صوتشو توی تبسمش مخفی کنه اظهار کرد: به محض اینکه دانشگاه پرهام وقسط ماشینم تموم بشه واسط یدونه خوشکلشو میخرم

گوشی رو گذاشتم توی کیفمو با ذوق گفتم: واسم فرقی نمیکنه گوشیم چه مقلبی باشه مهم اینه که باهاش فقط با تو صحبت کنم

لبخند قشنگی صورتشو پوشوند: شقایق تو بسیار خوبی

خودم از جمله ای که به کار برده بودم خرکیف شده بودم،یهو لبام آویزون شد: ایلیا؟

درحالی که به روبرو خیره بود: جان ایلیا؟

– میگم من که با کسی مسیج بازی نمیکنم،پیام زیبا از کجا بیارم واست بفرستم؟

با صدای بلند لبخند زد: قربونت برم تو پیام خالی هم بفرستی من باهاش خوشم

خودمو لوس کردم: جدی؟

در حالی که لبخند مجددا رو لبم اومده بود به بیرون زل زدم، ایلیا اضافه کرد:شماره پرهام وعادل رو هم تو سیمت سیو کردم شاید یه وقتی لازمت شد، هرچند که پرهام به زور شمارتو گراهی شد؛

خندیدم: داداشای خوبی داری

تبسم محزونی زد: قبل از تو اونا تنها کسای من بودن. عادل مادر داره ولی شوهر کرده وراهی شده و پرهام هم خواهرش رو توی بچگی به فرزندی گحرکت کرده بودن، اونها هم جز من کسی رو ندارن، البته الان جفتشون تو رو به عنوان خواهر قبول دارن

از ذوقم کف دستامو به هم کوبیدم: قربونشون برم

با شوخی نگاهاشو گرد کرد: چی؟

با صدای قد بلند ریز خندیدم،نزدیکیای کوچمون نگه داشت: خب قربونت برم از اینجا به بعدشو با عرض شرمندگی خودت برو

رو بهش گفتم: اشکالی نداره، خودم میرم

با مهربونی گفت: مواظب خودت باش، به هنگامه هم سلام گرم منو برسون

از ماشین پیاد شدم وبا شیطنت گفتم: تو از کجا میدونی که من یه راست میرم خونه؟

ابروهاشو داد بالا: برو بچه پررو!

نگاهکی براش زدم وبه سمت خونه راه افتادم؛ وقتی جلوی در خونه رسیدم سرمو برگردوندم وسر کوچه روچشم دوختم، ماشین ایلیا سرکوچه بود وداشت نگاهم میکرد، وقتی در حیاط باز شد ونیم تنه حرکت کردم داخل اون هم حرکت کرد ورفت.

خنده ام گراهی شد براش فرستادم: چیه فکر کردی جدی جدی نمیخوام برم خونه؟

البته چون تابحال گوشی نداشتم یه خورده کف دستم کند بود، همین حدش هم از بس باگوشی کیوان وهنگامه ور راهی شدم یاد گراهی شده بودم، جواب داد: نخیر عزیزم، اگه اونطور بود که تیکه بزرگت گوشت بود!

تند گوشی رو گذاشتم رو سایلنت وحرکت کردم از پله ها بالا نباید کسی متوجه موبایلم میشد،به مامان سلام گفتم ورفتم داخل اتاقم، هنگامه روی تختم خوابیده بود بدجنسیم گل کرد، کیفمو گذاشتم گوشه ای ونزدیک تخت راهی شدم، یهو با تمام قدرت پریدم روی تخت وشروع کردم به ورجه وورجه کردن، هنگامه با ترس تو جاش جای گرفت ووقتی مشاهده کرد منم افتاد به جون موهام: ذلیل مرده مردم از ترس، مگه آزار داری؟

بعد که کف دست از زدنم برداشت، همینطوری روی تخت ولو شدم و همچنان میلبخند زدم، هنگامه روم خم شد: راستشو بگو زلزله، چی شده که اینقدر شارژی!

از رو تخت کشیده شدم وگوشی رو از تو کیفم درآوردم وبهش نشون دادم: ایلیا داده

تبسمی زد: چه کارا!

ریز خندیدم ومجدداً روی تخت جای گرفتم،گوشی رو از کف دستم گحرکت کرد وسریع به خودش تک زد وبعد با آوای آرومی اظهار کرد: مامانت اینا که قرار نیست خبردار بشن؟

تند گفتم: نه، تازه به کیوان هم نمیگم

گوشی رو بهم داد: باشه؛عوضش من که درک کردم برات پیام های خوشکل مشکل میفرستم بدی به ایلیا

بوسیدمش وگفتم: راستی ایلیا گفت بهت سلام گرمشو برسونم

هنگامه منو از خودش جدا کرد وجواب داد: سلامت باشه

از هر سری یه آوایی در میومد وهرکی یه اعتراضی میکرد ورفعتی هرجور میخواست بچه ها رو ساکت کنه نمیتونست،یهو از ته گلو جیغ کشید: ســـاکت

همه ساکت شدن، رفعتی باغرغر ادامه داد: مثلاً دخترای بزرگین وسال آخرین، این چه رفتار زشتیه؟

امیدی برای اامان بار داشت حرفهای قشنگ میزد گفت: آخه خانوم دارین حرف زور میزنین، به قول خودتون ما سال آخریم

رفعتی با کلافگی اضافه کرد: میگین چیکار کنم؟ بابا خانوم ولینی مرخصیش تا آخر اسفنده وبعد از عید برمیگرده کلاس؛ شما هم سعی کنین که تصور کنید بعد از عید سال جمشاهده کرده ودبیر جمتوجه شد دارین

رکسانا که تنها دانش آموز کلاس بود که نامزد داشت بیان کرد: آخه خانوم ماتدریس خانوم ولینی رو پارسال متوجه شدیم تدریس آقای سمایی یه چیز دیگه اس

بچه ها هم که متوجه شدن قلبیل رکسانا قانع کننده تره باز صداشون بالا رفت وهمهمه کلاسو در برگحرکت کرد، خانوم رفعتی یه بار دیگه هم بچه ها رو ساکت کرد و وقتی دید حریف بچه ها نمیشه گفت:من نمیدونم اداره تصمیم میگیره فعلاً هم ساکت دبیرتونو نیم ساعته توی دفتر معطل نگه داشتم،

بعد راهی شد و خانوم والا دبیر دین وزیستنمون وارد کلاس شد وبچه ها کشیده شدند وصلوات فرستادن، در تمام مدت درس دادنش توی فکر بودم؛ دو هفته به پایان سال نمونده بود واز دوستی من وایلیا دو هفته میگذشت، کیوان هم نتونسته بود مرخصی بگیره اما حسابی همون تلفنی هم که شده گوش ایلیا طفلک رو تاب داده بود، ولی به بابا چیزی ناظهار کرده بود ومیتمایل داشت حضوری بگه ایلیا هم مدام مضطرب بود وحرفها وعاشقی بروز دادن های منم تاثیری روی بیتابیش نداشت، همه اش استرس داشت که بابام چه جوری برخورد میکنه! یه جا از صحبت های خانوم والا باعث شد گوشام تیز بشه حرف از رویای صادقه میزد: گاهی اوقات میشه یک صحنه هایی رو ببینی وبا خودت بگی که من این صحنه رو قبلاً یه جایی مشاهده کردم

یه سری از بچه ها با هیجان حرفشو تایید کردن واسه خودمم چند بار این اتفاق افتاده بود، یکی از بچه ها سؤال کرد: اگه یه خوابی رو چند بار ببینی چی؟

خانوم والا: یه خوابی رو ممکنه یه بار ببینی وتعبیر پیدا کنه ویکی دیگه رو چند بار ببینی اما تعبیر نشه، یه سری چیزا مثل اینکه قبل از خواب به چی اندیشیدی وگرسنگی وسیری هم تاثیر داره

از صحبتهاشون به نتیجه ای نرسیدم، شاید دلبسته شدم یکی مستقیماً بگه تعبیر اون خوابی رو که دوبار مشاهده کرده بودم چیه ولی با خودم اضافه کردم: خانوم والا یه دبیر ساده اس، معبر که نیست!

خنده ام گرفت،با خودم اضافه کردم: چرا ایلیا بهم چیزی درمورد اینکه قراره خانوم ولینی برگرده ناضافه کرده؟ یعنی خبرنداره؟ تو همین فکرا بودم که زنگ خونه خورد، وسایلم رو جابجا کردم وباز هم منتظر موندم تا آخرین نفر از مدرسه خارج بشم میدونستم ایلیا میاد دنبالم خودش صبح بهم اضافه کرده بود،ریحانه هم کیفش رو مرتب کرد ورو بهم اظهار کرد: من هم حتماً باید بیام؟

بهش اظهار کردم: مگه به مولینت نگفتی با من میای؟

تبسمی زدم: نه بابا زشته چی؟ من به مولینم گفتم با تو میخوام برم بیرون تو نیای ضایع میشم

آخرین نفری بودیم که از مدرسه خارج میشد، گوشیمو درآوردم صفحه اش روشن خاموش میشد، ایلیا بود جواب دادم: بله؟

– سلام گلم، بیا خیابون پشتی من منتظرتم،

قطع کردم وبا ریحانه راهی شدیم خیابون پشتی، به محض اینکه از دور دیدمش لبخند روی لبهام اومد، اون هم واسم تبسمی زد واز ماشین پیاده شد ورو به من وریحانه سلام کرد، من جلو قرار گرفتم وریحانه هم راهی شد عقب،حرکت که کرد رو به من بیان کرد: خب کجا بریم؟

قبل از اینکه من جواب بدم ریحانه بین صنقلبی منو ایلیا جهش کرد: بریم کافی شاپ …

خوبه این بچه خجالت میکشید!! ایلیا با لبخند رو به من اضافه کرد: بریم؟

لبامو جمع کردم: اما من بیشتر دوست دارم بریم خونتون

ایلیا متعجب بهم چشم دوخت: چرا؟

ریحانه لب ولوچه اش آویزون شد وتوی صنقلبیش فرو حرکت کرد، اضافه کردم: دوست دارم اتافتو ببینم

ریز خندید وبه ریحانه اشاره کرد: واسه اون وقت زیاد، ولی فکر نمیکنی باید به دوستت هم خوش بگذره

برگشتم عقب وملتمسانه به ریحانه نگاه کردم،خنده اش گرفت وزیر لب بیان کرد: کوفت

با ذوق به سمت ایلیا برگشتم وگفتم: میگه موافقه

ایلیا لبخند زد: معنی کوفت یعنی موافقم!

من وریحانه هم ریز خندیدیم، به سمت خونه تغییر مسیر داد ویک ربع بعد جلوی یه ساختمون دوطبقه توقف کرد، از ماشین پیاده شد ودر حیاط رو باز کرد وماشین رو داخل حیاط پارک کرد، من وریحانه هم پیاده شدیم، با صدای آرومی اضافه کردم: با صاحبخونه زندگی میکنید

رو بهم جواب داد: نه،طبقه بالایی هم مستاجره جادهمون هم جداست

وبا کف دست به من وریحانه راهو نشون داد: بفرمایید وبا اظهار کردن ببخشید از ماجلو زد ودر خونه رو باز کرد ومن وریحانه وارد شدیم،دوتایی توی هال کوچکشون قرار گرفتیم، یه خونه سه خوابه بود ویه هال کوچک با آشپزخونه طرح اُپن،یک سمتش هم سرویس بهداشتی بود، ویکی از اتاقها به وسیله چند تا پله بالاتر از سطح خونه قرار گراهی شده بود، رو به ایلیا بیان کردم: اتاق تو کدومه؟

با کف دستش یکی از اتاقهایی که پایین بود رو اشاره کرد: اونه، فقط یه خورده شامگاهیه بازار شامه، وحشت نکنی!

کیفمو کنار ریحانه گذاشتم واز جام کشیده شدم،ایلیا هم داشت بساط چای رو روبمسیر میکرد،در اتاقش رو باز کردم، اتاق ساده ای داشت، یک سمتش تختش بود که خیلی هم نامرتب بود و کلی هم روش لباس پهن بود، یه کف دست رخت خواب هم روی زمین پهن بود، بالای تختش یه تابلوی “وان یکاد” به دیوار نصب بود، سمت دیگه اش هم میز کامپیوترش بود، دو سه تا تابلوی به‌شدت زیبا از رنگ وروغن هم قاب نکرده به دیوار اتاقش نصب بود، البته هرچی بود از اتاق من بیشتر وسایل داشت، تفاوت اتاق من این بود که اولاً کامپیوتر نداشتم، دوماً دیواراش پر از عروسک بودن. جلوی تابلو ها از حرکت ایستادم ومحو تماشاشون شدم، ایلیا در زد وسرشو آورد داخل: گم نشدی؟

خندیدم وبه رخت خوابی که رو زمین پهن بود اشاره کردم: کی اینجا خوابیده بوده؟

به رخت خوابش خیره شد وخنده اش گحرکت کرد: این مال خودمه آخه تختم شلوغ بود حوصله مرتب کردنش رو نداشتم

ابروهامو بالا بردم: تو دیگه چقدرتنبلی!

خم شد وشروع کرد به مرتب کردن اتاقش بدون اینکه جلوشو بگیرم بار دیگر به تابلوها زل زدم وبیان کردم: باید اتاق منو ببینی تا معنی تمیزی رو درک کنی

زیر لب گفت: ایشالله

من هم آهسته اضافه کردم: ایشالله

در همون حالت که داشت اتاقو مرتب میکرد اظهار کرد: امروزگار کیوان زنگ زد؛

به سمتش برگشتم: خب؟

تو جاش توقف کرد: بازم کلی سفارش کرد وهی ته دلمو خالی کرد

نفسمو فوت کردم: از روبرو شدن باهاش خجالت میکشم

سرشو انداخت پایین: میاضافه کرد هفته دوم عید میاد واز من هم تمایل داشت خودمو آماده کنم

قلبم شروع کرد به تپیدن با صدای لرزونی اضافه کردم: وای حالا چی میشه؟

تبسم گرمی زد وکمی نزدیکم شد: مهم نیست که چی میشه، مهم اینه که من تا آخرش باهاتم

همونطور تو چشاش زل زدم، دلم میخواست کف دستش صورتمو نوازش کنه ولی حریم ایلیا محکم تر از این حرفها بود اونقدر محبتش تو این مدت کوتاه ریشه دوونده بود که به خودش اجازه نمیداد قبل از محرم شدنمون بهم دست بزنه، وکرم ریختنای من هم تاثیری نداشت.واسه عوض کردن جو تابلوی روبرو رو اشاره کرد واضافه کرد: کار عاقلبه

به سمت تابلو برگشتم وبا تعجب اضافه کردم: جدی؟

– آره، عاقلب نقاش ماهریه، اما چون وقتش بهش اجازه نمیده کم کار میکنه

با بهت به تابلوها نگاه میکردم: واقعا قشنگن!

سرشو نزدیک گوشم آورد: یه چیزی بهت نشون بدم قول میدی به روش نیاری؟

با هیجان به سمتش برگشتم: آره قول میدم

با هم از اتاقش بیرون حرکت کردیم، دیدم سینی چای وظرف میوه جلوی ریحانه است، لیوانش خالی وداره واسه خودش پرتغال پوست میگیره، خنده ام گحرکت کرد: به خودت برس عزیزم

با بدجنسی تبسمی زد واظهار کرد: به کوری نگاه تو میرسم

ایلیا اتاق بالایی رو اشاره کرد وبیان کرد: اینه

وبعد رو به ریحانه گفت: شما هم میتونین بیاین، البته اگه دوست داشتین

ریحانه هم از خدا خواسته از جاش بلند شد وبا ما اومد، اول ایلیا وارد اتاق شد رو به من اضافه کرد: چشماتو ببند

نگاهامو بستم، ریحانه کف دستمو گحرکت کرد، ایلیا اضافه کرد: آروم بیا داخل

هنوز چشمام بسته بود که ریحانه جیغ خفیفی کشید: وای خدای من محشره

قبل از اینکه ایلیا بگه دیدهاتو باز کن وا کردم واز متوجه شدن اونچه که روبروم بود دهنم واموند، یه شمایل از صورت من با مقنعه مدرسه ام، حتی نوار طوسی رنگ روی مقنعه ام رو هم کشیده بود،ناخودآگاه اشک تو چشام حلقه زد، میدونستم این تصویر از روی عکسیه که ایلیا ده دوازده روزگار پیش ازم توی ماشین با گوشیش گرفت، نزدیک تابلو شدم دلبسته شدم روش دست بکشم ولی معلوم بود هنوز خیسه، ایلیا با آوای آرومی اظهار کرد: دیشامگاه تمومش کرد، بهش چیزی نگو میخواد سوپرایزت کنه

در همین حین صدای بسته شدن در هال اومد به سمت ایلیا برگشتم، ایلیا با نگرانی گفت: حتماً عاقلبه

عاقلب وارد اتاق شد وبه محض ورود رو به ایلیا اخم کرد ولی قبل از اینکه چیزی بگه من رو بهش اظهار کردم: داداشم یه دنیا ممنون

عاقلب هم تبسم عریضی زد وبه کل ایلیا رو فراموش کرد واظهار کرد: قابل آبجی خوشکلمو نداره

ایلیا نفسشو فوت کرد: خدارو شکر به خیر گذشت

عاقلب در حالی که هنوز نگاه مهربونش به من بود در جواب ایلیا زیر لب گفت: بعداً حساب تو یکیو میرسم

با خوردن زنگ خونه بچه ها یک آوا جیغ کشیدن، خانوم سالاریان لبخندی زد و رو به بچه ها اظهار کرد: دخترهای گلم ایشالله همواره خوشحال باشید سال نوتون هم پیشاپیش مبارک

ریحانه آروم ریز خندید وزیر لب گفت: جون من شقایق بیا تورش کنیم بدجور احساس ضایع شدن میکنم، میخوام جلو الهه که با پسرعموش دوست شده کلاس بذارم

یه ابرومو دادم بالا: کی بود میاضافه کرد به جهنم که ضایع شدی و نمیدونم تو رو چه به لجبازی واز این حرفها

پسره هنوز از تو مغازه اشاره میزد که بریم داخل، ریحانه ریز لبخند زد: خیلی خب تو هم، حالا وقت ضایع کردن من نیست

با هم وارد شدیم،به جز اون دوتاپسر عمو که همیشگی با هم تو مغازه بودن حالا دونفر دیگه هم بودن که انگار نیرو کمکی گحرکت کرده بودن،پسری که به ما اشاره زده بود وظاهراً اسمش طاها بود رو به یکی از اون پسر غریبه ها اشاره کرد که حواسش به مشتریهای روبروش باشه و رو به من تبسمی زد واز مشتریهاش فاصله گرفت: در خدمتم خانوما

ناتمایل داشته لبخندی عریض روی لبم جای گرفته بود که قابل جمع کردن نبود،ریحانه زد به پهلوم ودر جواب طاها اضافه کرد: دوستم یه جفت کفش میخواد

طاها با همون لبخند چندشش بدون اینکه به ریحانه نگاه کنه بیان کرد: شماره پاتون؟

کمی از گسرخوشی تبسمم جمع کردم وجواب دادم: ۳۷

بدون اینکه دیدهای هیزشو جمع کنه با دستش کفشها رو نشون میداد: اینا طرح جمتوجه شده، بیشترین فروشو داشته،

و هزار جوربازار گرمیه دیگه،ریحانه لباش آویزون شد چراکه پسره فقط به من نگاه میکرد، اون کفشهایی که طاها نشون میداد همش گرون بودن، با کف دست یکی از کفشهای اسپرت رو نشون دادم: میشه اونو امتحان کنم؟

با تعجب به کفش چشم دوختو گفت: البته اون از خرید قبلیمونه

با اعتماد به نفس گفتم: واسم فرقی نمیکنه، مهم اینه که خودم خوشم بیاد

طاها که ضایع شده بود کفش رو گحرکت کرد وشمارشو نگاه کرد وزیر لب بیان کرد: فکرکنم داشته باشیم

بعد رو به پسرعموش یعنی دوست پسر الهه گفت: آرمین سی وهفتِ اینو بیار

ریحانه که منظورمو متوجه شده بود با خنده بیان کرد: اون نامزد زن ذلیل تو هرچی که تو بِپسندی میپسنده

ودوتایی خندیدیم، دیدم طاها لباشو جمع کرده وداره بهم نگاه میکنه، تامتوجه شد دارم نگاهش میکنم رو به ریحانه گفت: شما چیزی نمیخواین؟

خنده امو به زور کنترل میکردم، آرمین با یه جعبه اومد وکفش ها رو به کف دستم داد، خداروشکر اندازه ام بود، قیمتش هم مناسب بود، تو این مدت ریحانه هم کلی به طاها چراغ داد،پول کفشو حساب کردم وبا هم اومدیم بیرون فقط من نمتوجه شدم ریحانه کی شماره پسره رو گرفت،به محض خروجمون اظهار کردم: ریحانه واقعاً از این داغون تر پیدا نکردی؟

ریحانه کارت رو توی کیفش گذاشت وبیان کرد: خوشکله که!

تو جام توقف کردم، به سمتم برگشت: چرا واستادی؟

قیافه ی غم زده به خودم گحرکت کردم: کادوی ایلیا رو چیکار کنم؟

ریحانه: میخوای واسش پیجادهن بگیر، یا بلوز اسپرت

لبخندی زدم: آره فکر خوبیه؛ فکر کنم پولم برسه

ریحانه تبسم مهربونی زد: من هم یه مقدار همجادهم هست، اگه کم اومد بهت میدم

با تبسم تشکری کردم وبا هم مسیر افتادیم، راهی شدیم بوتیک یکی از آشناهاشون وبعد از اینکه کل قفسه ها رو واسمون پایین ریخت یه بلوز اسپرت سبز یشمی یقه هفت انتخاب کردم، احساس میکردم رنگ سبز بیشتر ازبقیه رنگها بهش میاد با کلی ذوق وشوق واسم کادوش هم کرد، سر جاده یه شاخه گل رز قرمز مصنوعی هم خریدم و جفتش رو تویه پاکت قشنگ گذاشتم وجا دادم توی کیفم وبا ریحانه به سمت خونه راه افتادیم

صدای شلیک توپ پیچید وبعد صوتی گوینده تلویزیون: یا مقلب القلوب والابصار…یامدبرالیل والنهار… یا محول الحول والاحوال.. حول حالنا الی احسن الحال.. آغاز سال یکهزار وسیصد وهشتاد وشش هجری شمسی بر ملت مسلمان ایران مبارک

و آهنگ شادی شروع به نواختن کرد جمع چهارنفره ی ما با هم روبوسی کردیم،بابا از یک ساعت قبل مشغول گحرکت کردن شماره ی پادگان بود، مامان هم داشت گریه میکرد، درحالی که بغلش میکردم گفتم : مامان جونم واسه چی گریه میکنی هفته دیگه میاد

با کف دست سفره رو نشون داد: الان اگه بود هیچی از سفره باقی نمیذاشت

کامران با صوتی قد بلند لبخند زد: خوبه قبول دارین که کیوان چقدر شکم پرسته

مولین هم خنده اش گراهی شد.یهو بابا با ذوق اظهار کرد: خانوم بوق آزاد میزنه

مولین از جاش کشیده شد وبه سمت تلفن راهی شد، کامران داشت از ظرف آجیل پسته هارو جمع میکرد، زدم پشت کف دستش: کارمران گند بازیتو بذار کنار

فوراً زد رو کف دستم: به تو چه!

زدم پس کله اش: شکم پرست تویی نه کیوان

کف دست انداخت تو موهام واونها رو کشید: بازم به تو ربطی نداره

با کف دست هولش دادم : فعلاً گمشو اون ور میخوام فاز ملکوتی بگیرم

خنده اش گراهی شد: فاز ملکوتیت منو کشته، نماز نمیخونه واسه ما فاز ملکوتی میاد

بهش چپ چپ خیره شدمو قرآن رو از توی سفره برداشتم ودر جوابش گفتم: هروقت خودت خوندی بعد به من متلک بنداز

چشمامو بستمو نیت کردم ،نیتم این بود: خدایا عشق منو ایلیا رو محکم تر کن

وآرام قرآنو باز کردم، آیه نود وشش سوره اعراف اول صفحه بود، چراکه عثمان طه بود معنی نداشت،فقط از روش روخونی کردم، زیرا حسم گحرکت کرده بود با صوت وصوتی قد بلند خوندم؛وقتی سرمو برگردوندم دیدم کامران داره با دهن باز نگاهم میکنه، با لبخند گفتم: جمع کن دهنتو مگس نره توش!

با تعجب گفت: این آوا از کجات دراومد؟

ریز خندیدم؛خودش هم به جمله خودش ریز خندید؛ ولی از اونجایی که عادت نداشت ازم تعریف کنه از جاش بلند شد وکنار مولین وبابا ایستاد، من هم به جمعشون پیوستم وبه محض اینکه کیوان جواب داد یکی یکی باهاش صحبت کردیم وبعد آماده شدیم وحرکت کردیم خونه بابابزرگ، اونجا به هنگامه اضافه کردم که قراره کیوان هفته دوم عید با بابا صحبت کنه.اون هم مثل من استرس گرفت

از استرس ناخن هامو میجوییدم،هنگامه کف دستشو گذاشت روی کف دستهام: به خدا توکل کن شقایق

خدا! چطور روم میشه؟ نگاهامو بستم وتوی قلبم بیان کردم: خدایا قول میدم از امشامگاه نمازمو بخونم،بابا قبول کنه ایلیا بیاد

یهو صدای برآشفته کیوان باعث شد تنم بلرزه: پدر من متوجه هستی که چی میگی؟ حتی در ذهنش گذراندن به این موضوع گناه داره

به هنگامه نگاه کردم: منظورشون چیه؟

هنگامه شونه هاشو بالا انداخت: نمیدونم

بابا در جواب کیوان اضافه کرد: میگی چیکار کنم،یدونه دخترمو با دستای خودم بدبخت کنم؟

دوباره آواشون پایین رفت،دیگه از شدت ترس لرزم گحرکت کرده بود، چند دقیقه بعد کیوان اومد توی اتاقم وبا برآشفتهت جای گرفت روی تخت، جرات نمیکردم چیزی بگم، هنگامه پرسید: کیوان بابات چی میگه؟

در حالی که سعی میکرد عصبیتش رو کنترل کنه اضافه کرد: هیچی؟

فهمیدیم که قصد نداره بگه، باز هنگامه سؤال کرد: نتیجه چی شد؟ اجازه تمایل داشتگاری نداد؟

به صورت هنگامه نگاه کرد: میگه اول با عمو حسن مشورت کنه ودر مورد ایلیا تحقیق کنن بعد اجازه میده بیاد ولی فعلاً هیچ جوابی نمیده تا شقایق دیپلمش رو بگیره

سرمو پایین انداختم، کیوان کف دستشو روی موهام کشید: شقایق خیالت تخت، ایلیا هیچ خطایی ازش سر نزده خود بابا هم میدونه که پرونده اش پیش گزینش اداره پاک پاکه

بهش نگاه کردم، لبخندی زد واضافه کرد: خدا بزرگه

از حمایت کیوان حس میکردم خدا جهان رو بهم داده،با ذوق بغلش کردم واظهار کردم: دوستت دارم داداشم

کیوان هم لبخند زد واظهار کرد: الحمقلبله کلاً حیا رو گذاشتی کنار دیگه نه!

هنگامه هم ریز خندید…

…غروب بابا وعمو حسن داشتن توی اتاق جلویی یعنی اتاق کیوان اینا با هم صحبت میکردن، کیوان وکامران هم راهی شده بودن بیرون ،میخواستن برن خونه ایلیا هرچی به کیوان اصرار کردم منو هم با خودتون ببرین اضافه کرد زیرا کامران هست نمیشه، کادوی ایلیا هم رو دستم باد کرده بود، مولین وهنگامه هم راهی شده بودن پایین پیش زکیه خانوم، البته من هم باهاشون راهی شده بودم پایین ولی یواشکی جیم زدم واومدم بالا تا ببینم بابا وعمو حسن چی به هم میگن، گوشمو چسبوندم به در، یه جمله مربوط به من میگفتن پنجاه تا جمله راجع به موضوع های دیگه یه خورده خاموشی کردن که عمو حسن با صدای آرومی گفت: از کجا معلوم حرومی نباشه!

تنم یخ کرد منظورشون چی بود؟

بابا جواب داد: من هم از همین میترسم، والا که همه تاییدش کردن،گزینش هم تاییدش کرد

عمو حسن با غضب گفت: این دختر هنوز بچه اس! مسلماً موقعیت های بهتری براش پیش میاد حالا چه عجله ای؟

قلبم میتمایل داشت کله عمو حسن رو بکنم؛بابا در جوابش گفت: کیوان رفیقشه اصرار داره یه جلسه واسه تمایل داشتگاری بذارم

عمو حسن: به کیوان چه! شوخی که نیست! پسره معلوم نیست ننه باباش کی ان، بلند شه بیاد میل داشتگاری فردا روزگار هر ننه قمری به خودش اجازه میده در مورد دخترت حرف بزنه

اشک تو چشام جمع شد: ایلیای من حروم نیست! اون نباید در مورد ایلیا اینشکلی حرف بزنه.

نفس هام با لرزش از هنجره ام خارج میشد، بابام با لحن خسته ای گفت: نظرت چیه با سیدرضا مشورت کنم؟

سید رضا ولیم جماعت مجسد محل بود که هم تحصیل کرده بود وهم مورد اعتماد اهل محل، عمو حسن با کمی مکث جواب داد: باشه فکرخوبیه

بابا موبایلشو گذاشته بود رو اسپیکر ومن اینور باگوش دادن صوتی هر بوقی دلم پر پر میزد، صدای سید رضا تو پیچید: بفرمایید

بابا: سلام سید، بهادری ام، حسین

سید: بــه جناب بهدری عزیز، چه طوری حاجی

کلی با هم چرت وپرت گفتن تا بالاخره بابا موضوع من بدبختو مطرح کرد

بابا:سید غرض از مزاحمت برای دختر ما تمایل داشتگار قراره بیاد

سید رضا:به میمنت ومبارکی انشاءالله،چه کمکی از من برمیاد؟

بابا با کمی مِن ومن گفت:راستش سید،این آقا پسر پدر ومادر نداره،در واقع هیچ نشونی هم نداره

سید اومد میون کلام بابا:میدونم دردت چیه حاجی نمیخواد ادامه بدی

پاهام شل شد وروی زمین جای گرفتم،سید رضا اظهار کرد:کسی نمازخوندنشو دیده؟

بابا: پسرم مشاهده کرده

سید رضا:کارش چیه؟

بابا:معلمه

سید رضا: پس بسم الله،کسی که نماز میخونه دروارد شدش حلاله تو اصلاً نباید به بافی مسائل فکر کنی

بابا:آخه سید!

سید رضا:حتی به زبون آوردنش معصیته،اجازه بده بیاد بعد بقیه جوانب به غیر از این یه مورد رو بسنج،این که تو نمیخوای دخترتو شوهر بدی اون بحثش جداست

دیگه بقیه حرفاش مهم نبود با خوشحالی به سمت اتاقم دوییدم؛سید رضا دورت بگردم

دستامو از دور کمر کیوان باز کردم واز پشت موتورش پیاده شدم، داشتم شالم رو مرتب میکردم، با لبخند بدجنسی گفت: وای به حالت اگه بیشتر از پنج دقیقه بشه!

لبامو جمع کردم: پنج دقیقه که یعنی برم سُک سُک کنم!

خندید: تا فردا شب طاقت بیار، تا اینجاش که به خیر گذشته ایشالله بقیه اش هم درست میشه

با کف کف دست زد تو سرم: یعنی خاک بر سرت شقایق که آبرومو بردی

با دلخوری بیان کردم: گمشو شالمو تازه درست کرده بودم

تلفن رو قطع کرد وبه من اشاره کرد که برو،به دقیقه نکشید که در توسط ایلیا باز شد، ایلیا اومد توی کوچه وبا کیوان دست داد وبهش تعارف زد که بیاد داخل، کیوان در حالی که میخندید گفت: کاری نکن پاشم بیام تو از کنارتون جم نخورما!

ایلیا با صوتی قد بلند ریز خندید و آهسته در گوش کیوان چیزی بیان کرد که کیوان در حالی که سعی داشت خنده اشو کنترل کنه به ایلیا هم چپ چپ نگاه میکرد، ایلیا به سمت من اومد وتعارفم کرد برم داخل، وقتی وارد حیاط شدیم آوای خندون کیوان از بیرون اومد: در حیاطو باز بذار

با قلبخوری به سمتش برگشتم: واقعاً فکر میکنی خوش بودم؟

به سمت اتاقش رفتیم، رو به ایلیا اضافه کردم: عادل وپرهام نیستن؟!

ریز خندید: فرستادمشون دنبال نخود سیاه ، البته شما قرار بود یه ساعت پیش بیاین، اونها هم الاناست که پیداشون بشه

پاکت هدیه اشو به سمتش گراهی شدم: قابل ایلیای منو نداره، هرچند که یه خورده دیر هم شده

تبسمی زد وبا ذوق پاکت رو ازم گراهی شد وبازش کرد در همین حال هم اظهار کرد: اونقدر ها هم دیر نیست همه اش هشت، نه روزگاره

کادوشو در آورد وبا ظرافت خاصی که سعی داشت کاغذ کادوش پاره نشه بازش کرد، به پیجادهن نگاه کرد وتبسمی صورتشو پوشوند: دستت درد نکنه عزیزم

کرمم گحرکت کرد: بپوشش

گل رو هم از پاکت درآورد و توی قاب وان یکاد بالای تختش جا کرد وبیان کرد: ایشالله فردا شامگاه میپوشمش

خودمو لوس کردم: الان بپوش

یه طرف لبش به لبخند بالا رفت: شیطون نشو شقایق

از کمد میز کامپیوترش جعبه کادویی زیبایی رو در آورد و رو به من گرفت: تقدیم به عاشقی خودم

جعبه رو از کف دستش گرفتم ،توی نگاهش اضطرابو دیدم، با خودم گفتم اگه خوشم نیومد هم نشون میدم که به‌شدت ذوق دارم، بازش کردم، توی جعبه کتاب مورد علاقه ام یعنی فال حافظ بود به همجاده یه شال سفید با طرح های خاکستری وسبز روشن، ودور تا دور این دوتا پر از گلبرگهای رز بود که به خاطر اینکه به شال رنگ پس نده شال رو توی پلاستیک گذاشته بود، بوی گل محمدی اتاق رو گحرکت کرده بود، البته رنگ گل ها به قهوه ای میزد، سرشو خم کرد: قصد داشتم گلبرگ ها رو عوض کنم ولی متوجه شدم صفاش به اینه که همونی رو که از اول گذاشتم بهت بدم، تا جایی که لبهام کش میومد تبسم زدم رو بهش اظهار کردم: اجازه میدی یه کاری کنم؟

به حالت سوالی نگاهم کرد وبا گیجی اضافه کرد: چی کار؟

بهش فرصت عکس العمل ندادم، با دوتا دستام دوطرف صورتشو گحرکت کردم وتند گونه اش رو بوسیدم وازش فاصله گراهی شدم واضافه کردم: ممنون

اول متعجب با لبهای نیمه باز نگاهم کرد وبعد تبسمی زد وبیان کرد: قرار بود شیطون نشیا!

چهارزانو روی تخت جای گرفتم وگفتم: حالا که شدم، میخوای چیکار کنی؟

متوجه شد دارم کرم میریزم، به سمتم خم شد ، کمی خودمو عقب کشیدم، با صوتی آرومی بیان کرد: من آتیش زیر خاکسترم، به وقتش خیلی از تو شیطون ترم

مجدداً قامتشو راست کرد وگفت: در ضمن الان فکر کنم برادر محترمت تو کوچه زایمان کرد به خاطر تاخیرمون

بعد که حس کرد غمگین شدم، با کف دستهاش صورتمو چسبید وپیشونیمو بوسید: قربون اخمت برم، قلبم روشنه که فردا شب مشکلی پیش نمیاد ومیتونم محبت خونوادتو جلب کنم

من توی شوک بوسه اش بودم، حس میکردم پیشونیم گر گرفته،لبامو گزیدم وتبسمی زدم و با استرس جویا شدم: فردا شامگاه کیا میاین؟تو وپرهام وعادل؟

با تعجب بیان کردم: مگه با مادرش ارتباط داره

جواب داد: آره، چهار پنج سالی هست که باهاشون راهی شد ووارد شد داره، وضع مالیشون خوب نیست واِلا آدمهای مهربونی هستن

حالا که خیالم تا حدی راحت شده بود نفسمو بیرون فرستادم: خدارو شکر

آوای گوشیش بلند شد به صفحه چشم دوخت ورو به من با خنده اضافه کرد: نگفتم داداشت الان زایمان میکنه! پاشو بریم

با خنده از جام کشیده شدم وبا هم به سمت در حیاط راه افتادیم، پرهام وعادل هم کنار موتور کیوان ایستاده بودن ؛سلام واحوال پرسی کردیم و بعد با کیوان ازشون جدا شدیم

هنگامه کف دستهاشو زیر چراکهه اش گذاشته بود و در حالی که به یه نقطه نامعلوم خیره شده بود الکی با خودش تبسم میزد، شالی که ایلیا برام خریده بود رو از سرم درآوردم وبا خنده بیان کردم: هنگامه فکر کنم خل شدی راهی شد!

نگاهشو به من دوخت: الان یه حسی دارم که نمیدونم گریه کنم یا بخندم.

مستاصل روی تخت نشستم: خودم هم همینطورم، دیدیش چقدر ناز شده بود!چقدر بلوزی که واسش خریدم بهش میومد!

یهو انگار چیزی یادش اومده باشه با مشت کوبید روی زانوش: آخ که قلبم میتمایل داشت عمو حسنتو بکشم

در باز شدو کیوان وارد شد: بیام تو؟

هنگامه در حالی که پشت دیدهشو نازک میکرد گفت: تو که دیگه اومدی! اجازه گرفتنت چیه؟

به گردنم تابی دادم ورو به هنگامه بیان کردم: داداشمو اذیت نکنا! اضافه کرده باشم

کیوان بادی به غبغب انداخت ورو به هنگامه گفت: شنیدی زنگوله!

هنگامه پخی زد زیر خنده: کیوان خودت هم خوب میدونی خَرِ شقایق از پل بگذره دیگه تحویلت نمیگیره پس جو نگیرَتت.

کیوان ریز خندید ودر حالی که حالت گریه میگراهی شد بیان کرد: هـــِی .. خودم هم میدونم عمر این تحویل گرفتنا کوتاهه اما چه کنیم؟ دلخوشیم به همین محبت های زود گذر

از جام بلند شدمو دستامو دور کمرش حلقه کردم: قربونت برم داداشی تو همیشه تاج سر منی

رو به هنگامه زبونشو درآورد: چشات درآد زنگوله

مجدداً روی تخت قرار گرفتم وبا استرس بیان کردم: کیوان نتیجه؟

کیوان نگاهی عاقل اندر سفیه بهم انداخت: نیم ساعت نیست که رفتن آخه چه نتیجه ای؟

لبامو جمع کردم: یعنی هیچی از قیافه بابا اینا معلوم نیست؟

دستشو به صورتش کشید وآهسته اظهار کرد: گمون نمیکنم بدشون اومده باشه، عمو حسن موقع رفتن آرام به بابا میاظهار کرد به نظر میاد پسره خوبی باشه بیشتر روش فکر کن

هنگامه با ذوق گفت: پس یه جورایی قضیه حله درسته؟

کیوان اضافه کرد: متوجه شدم که بابا به مولین وعمو میاظهار کرد میترسم جواب نه بدم آهش مارو بگیره

نمیدونستم با این حرف کیوان ذوق کنم یا آزرده بشم در حالی که نگاهم به فرش بود زمزمه وار گفتم: حتی اگه به همین قلبیل هم با ازدواج من وایلیا موافقت کنن بازم جای شکرش باقیه

آهی کشیدم: خدا کنه