رمان شقایق پارت ۱۰

… نزدیک دو ماه گذشت ودیماه بود وچند روزگار مونده بود به محرم،جوونا داشتن خونه وحیاط رو برای محرم آماده میکردن،با این که ازایلیا خبر نداشتم یا شاید یه قسمت از ذهنم اجازه نمیداد زیاد بهش فکر کنم ولیگله ای هم از وضع کنونیم نداشتم میشه بیان کرد از اول که بسیار بهتر بود با حمیدرضا بیشتر حرف میزدیم میاضافه کرد یه واحد آپارتمان با کمک پدرش تو یکی از خیابونای نزدیک حرم قبلاً خریده والان مستاجر داره ومهلت قراردادش تاتیرماهه وبعدش با هم میریم خونه خودمون،از این بابت خرسند بودم چرا که گاهی اوقات واقعاً از کف دست حاج خانوم وحامد خونم به جوش میومد،حمیرا: لباس سیاه داری؟

در حالی که پارچه های سیاه رو که حاج خانوم داده بود رو اتو میکردم اظهار کردم: آره دارم

کف دستشو گذاشت روی شونه ام وبا تبسمی بیان کرد: ممنون که راهی شدار زشت مولین وحامد رو به روت نمیاری.

تا سرم رو پایین انداختم دوباره گفت: جای تعجب داره که حمیدرضا دیگه به کبودی صورتت گیرنداد!

با خنده گفتم: ولی توبجاش بسیار گیری! بابا رضایت بده نزدیک به دوماهه که گذشته.

با حسرت آه کشید: به دست حامد تابحال دقت کردی که این حرفو میزنی؟

با کلافگی بیان کردم: حمیرا میشه این دوتا موضوع رو به هم ربط ندی؟

تا تمایل داشت چیزی بگه با تحکم گفتم: بس کن

ساکت شد وبه تا کردن پارچه ها ادامه داد.من به کف دست حامد دقت کرده بودم، به انگشتهایی که حالا دوتاشون بی قلبیل از کار افتاده بودن و روی مچ دستش که کورک بزرگ چرکی زده بود وبا گذشت دوماه هنوز سرباز نکرده بود . حمیرا میاظهار کرد لابد به خاطر سیلی بوده که به من زده ولی من مخالفت میکردم و سعی میکردم این فکرهارو ازش دور کنم،

حمیدرضا داخل اتاق حمیرا که توش بودیم اومد ورو بهمون بیان کرد: پارچه ها آماده ان؟

حمیرا اونهایی رو که تا کرده بود رو به کف دستش داد،پارچه ها رو گحرکت کرد ورو به من با تبسم اضافه کرد: خسته نباشی؟

لبامو جمع کردم: نیستم

حمیدرضا با حرص نگام کرد: آدم باش شقایق، محض رضای خدا یه کم آدم باش

منو حمیرا خبیثانه لبخند زدیم، حمیدرضا سرشو تکون داد واز اتاق خارج شد.حمیرا رو بهم گفت: از اذیت کردن داداش من چی نصیبت میشه؟

سرمو تکون دادمو مثل بچه ها اظهار کردم : کیف میده

حمیرا لبخند زد وبه کارش مشغول شد، لبخندم محو شد وبه فکر فرو حرکت کردم، حمیدرضا خیلی پوست کلفت بود که سردی های منو تحمل میکرد. منی که حتی یکبار هم با لذت نبوسیده بودمش وهر بار اون مجبور بود برای خوابیدن با من عذاب بکشه.درست چند شامگاه بعد از یکی شدنمون اعتراف کرد که از لحظه اول که منو با لباس عروس مشاهده کرده بود دلش لرزیده، ولی چون من صاحب داشتم این فکر رو از خودش دور کرده ولی با رای دادگاه وتماس من این ریسک رو کرده وپیشنهاد ازدواج رو داده واصلاً فکر نمیکرده که من قبول کنم یا حتی بتونه خونواده هاشونو راضی کنه، اون معتقده که ما سهم همیم وبا قلب وجون سختیش رو تحمل میکنه، من از ته قلب این اراده اش رو تحسین میکنم، بی شک حمیدرضا مرد خوبیه اگر مادر وبرادرش بذارن.حاج خانوم با عصبانیت وارد اتاق شد: چهارتا پارچه اتو کردن مگه چیکار داره که اینقدر لفت میدین؟

به سمت من اومد وبا غیظ چنان اتو رو کشید که وقتی اتو رو به سمت خودش برد لبه اتو با پشت کف دستم برخورد کرد واز سوزش جیغ کشیدم، حمیرا با ترس از جاش پرید: مامان چیکار کردی؟

حمیدرضا سراسیمه وارد اتاق شد: چی شد؟ واسه چی جیغ میزنی؟

مادرش با برآشفتهت ساختگی بیان کرد: دختره کاما یکی ندونه فکر میکنه من داغش کردم!

اتو رو با حرص روی میز اتو کوبید واز اتاق بیرون راهی شد، حمیدرضا با عصبانیت گفت: نمیدونی تو حیاط شلوغه اینطور صداتو ول میکنی؟

کف دست دیگه ام رو روی پشت کف دست سوخته ام گذاشتم ونگاهمو ازش گحرکت کردم، حمیرا با دلخوری اظهار کرد: بجای اینکه ببینی واسه چی جیغ زده دعواش میکنی؟

حمیدرضا چپ چپ به حمیرا نگاه کرد ورو به من بیان کرد: واسه چی جیغ زدی؟

حمیرا هولش داد: به تو ربطی نداره

در اتاق رو باز کرد وحمیدرضا رو به زور انداخت بیرون.به سمتم اومد وبه کف دستم خیره شد، پشت کف دستم قرمز ومتورم شده بود واز داخل میسوخت.حمیرا از روی تاسف سرشو تکون داد واتو رو از پریز کشید: بسه هر چقدر اتو کردی.ایشالله ولیم حسین تا همین جاشو قبول کرده باشه.

درسته که حمیدرضا سعی داره توی هر شکل وقالبی محبتش رو اعمال کنه ولی یه چیزی هست که باعث میشه نتونم زیاد بهش وابسته بشم واون اینه که توجه حمیدرضا به من، فقط به خونه محدود میشه یعنی هنوز منو از خونه بیرون نبرده یا حتی بهم اجازه نداده که خودم برم بیرون ویه چیز دیگه هم هست که شاید حمیدرضا در برابر حامد ازم دفاع کنه ولی دربرابر تیکه های مادرش موشه و من علت این حرکت کردارش رو چند روزگار بعد فهمیدم…

چادرم رو سرم کردم واز اتاق حمیرا بیرون اومدم، تا جایی که میتونستم رو گحرکت کردم که حمیدرضا بهم گیر نده، راهی شدم به طرف حیاط پشتی که جوونها مشغول درست کردنش بودم،از دیدن اون صحنه اشک تو نگاهام جمع شد، کل حیاط به اون بزرگی رو چادر خیلی بزرگی زده بودن که شامگاهیه به چادر رزمنده ها تو جبهه بود، داخلش رو هم با پرچم ها وپارچه های سیاه وسبز آراسته بودن،پارچه های مخمل مشکی که روشون رو با نوحه ها وسلام ها به رنگهای سرخ وسبز سوزن دوزی کرده بودن. چیزی که از محرم های هر سال یادمه شامگاه به شب مسجد راهی شدن اونم به زور مامان بود و تو خیابونا واستادن ودسته نگاه کردن. گوشه ای از چادر وسایلی مثل طبل وسنج وعلمو یه سبد بزرگ پر از زنجیر و….وحامد که گوشه ای ایستاده بود وحسابی دمغ بود. با صدای پژمان به خودم اومدم که اظهار کرد: سلام زن داداش

واقعاً حقش نبود بزنم لهش کنم؟ خنده ام گحرکت کرد: سلام.

تبسمی زد وگفت: هوا سرده برین تو سرما می خورین

تا میل داشتم جواب بدم حمیرا کنارم واستاد و رو به پژمان سلام کرد واضافه کرد: اشکال نداره اینجا واستم و نگاه کنم

پژمان تبسمی از سر شرم زد وگفت: چه اشکالی؟

ابروهامو بالا بردم ورو به پژمان اظهار کردم: هوا فقط واسه من سرده؟!

پژمان تا بناگوش سرخ شد وبا اظهار کردن ببخشیدی از ما فاصله گراهی شد.حمیرا اظهار کرد: چی شد این اینشکلی شد؟

در حالی که به داخل میومدم براش تعریف کردم،زد به بازوم: گناه داره اذیتش نکن خجالتیه

داخل اتاقم حرکت کردم وروی تخت دراز کشیدم وبه بدنم کش وقوسی دادم،دیروز وقتی باحمیرا رو پشت بوم داشتیم برف ها رو کنار میزدیم وسط کار کف دستشوییم گراهی شد وبرگشتم پایین، وقتی از دستشویی بیرون اومدم هممدت با من حاج خانوم از اتاق من وحمیدرضا بیرون اومد ووقتی منو مشاهده کرد جاخورد وتابلو هول کرد، ولی سریع خودش رو جمع کرد وبا اخمی به من راهی شد آشپزخونه، تو اتاق چیزی به هم نریخته بود یعنی چیکار داشته؟ تقریبا ماه قبل هم فکر کنم کسی تو اتاقم بود چراکه وقتی از حموم دراومدم دیدم جای بالش من وحمیدرضا عوض شده، چون بالش من کم بارتر ونرم تر بود.اونقدر تو بیکاری اتاق رو مشاهده کرد زده بودم که سوراخ سمبه هاشو تک به تک یاد داشتم.ولی گذاشتم به حساب اینکه لابد خودم جاشو عوض کردم ویادم نیست اما با اتفاق دیروز شَکم پر رنگ تر شده بود،

شامگاه موقع خواب که رسید مثل سه چهار دفعه پیش بهم سخت گذشت و درد عایدم شد وتا نیمه های شامگاه کارمون به طول انجامید. قبل از طلوع صبح به حموم رفتم و غسل دادم، چیزی که عذابم داد این بود که حمیدرضا نتونست جلوی خودش رو بگیره. وقتی از حموم بیرون اومدم خیلی پکر بودم وهمه اش گریه میکردم که من خودم بچه ام وتکلیف حیاتم معلوم نیست واینقدر غر زدم که صبح علی الطلوع حمیدرضا با گوشیش زنگ زد به راضیه وداد به دستم که از اون کمک بگیرم، برای راضیه تعریف کردم واون گفت واسه خودش یه بار پیش اومده واون هم دوتا قرص LD با هم خورده وبه خیرگذشته، من هم اونچه گفته بود رو عملی کردم، اما بازم استرس داشتم. صبحش حاج خانوم اونقدر از کثیفی حیاط جلویی غر زد که انگار داشت غیرمستقیم به من میاضافه کرد برو حیاط رو بشور.حیاط رو که میشتم شلوارم تا مچ پام خیس شده بود ومورمورم میکرد، وقتی برگشتم داخل زورم اومد شلوارمو عوض کنم وهمونطوری راهی شدم زیر پتو وخوابیدم،ظهر که از خواب بیدار شدم گلوم عجیب درد میکرد وسرم هم سنگینی میکرد وانگار در آستانه سرماخوردگی بودم.حمیرا که حالم رو متوجه شد یه قرص سرماخوردگی ویه کپسول چرک خشک کن داد خوردم.اما تا صبح روزگار بعد بدنم درد میکرد. نوزدهم دی ماه بود وشبش شب اول محرم بود.خیمه داخل حیاط مردونه بود وداخل خونه هم زنونه. کم کم جماعت توی خونه رو پر میکردن، یه دامن ماکسی مشکی به حممسیر بلوز مشکی تنم کرده بودم ودمپایی روفرشی هم پام بود نگاه ها به من متفاوت بود یکی با خشم یکی با ترحم یکی به حالت رفاقت یکی با لحن پر از کنایه ولی عذاب آور ترین مهمون مادر فرشته بود.راضیه بنا به سفارش حمیدرضا تا آخر شب از کنارم جم نخورد ومنو به هر کی میجویا شد معرفی میکرد کاری که در اصل باید حاج خانوم انجام میداد. زنعمو زیاد بهم نگاه نمیکرد حالتش بیشتر از این که ازم متنفر باشه بیتفاوت بود، مثل یه آدم قلبمرده، یاد اون تصادف کذایی افتادم، اگه من اون بچه بازی رو درنمیاوردم وایلیا رو ذوق زده نمیکردم و خوشحالیشو کنترل میکردم کار به اینجا نمیکشید.بعد از مداحی ودعا خوندن بساط شام رو چیدیم، وقتی سفره رو به هممسیر ظرف و سبزی و مخلفاتش پهن کردیم خانوما حجاب کردن وآقایون اومدن داخل وپذیرایی کردن، منظور حمیدرضا وپژمان وشوهر راضیه بودن، حامد هم که وضعش معلوم بود وکار خودش رو به سختی انجام میداد،حتی امتحاناتش رو یکی درمیون میداد وترم بعد رو هم قصد داشت مرخصی بگیره چون کف دستش واقعاً امونش رو بریده بود.از شامگاه پنجم به بعد هیات بعد از شام بیرون میرفت وزنها هم پشت سرش، به‌شدت قلبم میتمایل داشت برم ولی حمیدرضا اجازه نمیداد.زیرا خودش هم نمیراهی شد وبعد از رفتن هیات توی حیاط می موند ودیگ ها رو میشست ووقتی کارش تموم میشد سرتاپا خیس وارد حموم میشد ومن براش لباس میبردم،میگفت هرساله خودش دیگها رو میشوره. یادمه شامگاه عاشورا بود یعنی تاسوعا شامگاهش، اَوَلای زیارت عاشورا بود که برقها راهی شد وحتی موتور برق هم قاطی کرده بود. تا راضیه وحمیرا برن واز تو کابینت ها شمع بیارن صدای حاج خانوم تو تاریکی اومد که خطاب به زنی اظهار کرد: حاج رقیه اگه ممکنه ادامه زیارت عاشورا روبخون تا جمع آروم بشه، حاج رقیه : راستش خانوم جان من حفظ نیستم تو تاریکی هم چیزی نمیبینم.

حاج رقیه ادامه داد: دخترای گلم اگه کسی حفظه بخونه صدا هم بیرون نمیره خیالتون راحت.

من دعا رو حفظ بودم یهو دلم لرزید قبل از اینکه کسی اقدامی بکنه شروع کردم به خوندن، جمع آروم شد اونقدر آروم که صوتی تپش دلم رو میمتوجه شدم. بعضی جاهاشو که معمولاً بقیه باید همراهی کنند رو کسی همجادهیم نکرد فقط یکی دونفر.نزدیک به انتهای دعا بود که برقها اومد، وهمه با چشم به دنبال صدا گششتاب‌زده ونگاه ها روی من متوقف شد نوبت دعای مربوط به سجده بود، راضیه که متوجه موقعیتم شد با اجازه ای بیان کرد وشروع کرد به خوندن دعای سجده همه به سجده راهی شدن، من زیرا حفظ بودم به‌سرعت خوندم وزودتر از بقیه سر راست کردم ورفتم تو آشپزخونه.کف دستهام میلرزید یه حس ناشناخته داشتم هم احساس سبکی میکردم هم سنگینی وسر انگشتهام یخ کرده بود، عادت نداشتم هیچ وقت خودم شروع کنم همواره دیگران اصرار میکردن بعد قبول میکردم.پشت سرم راضیه اومد وبغلم کرد ودر گوشم بیان کرد: صدات آسمونیه شقایق حتی واسه ثانیه ای فکر نکردم که تو باشی، ندیدی بقیه چطور تو نگاهشون تحسین موج میزد وحالا پچ وپچشون به راهه.

بعد از شام بازم هیات حرکت کرد بیرون وخونه خالی شد وحمیدرضا تو حیاط جلویی مشغول شستن دیگها شد.داشتم از رو ایوون نگاهش میکردم که بهم بیان کرد: شقایق جان اگه زحمتی نیست برو چراغ های خیمه رو خاموش کن.

رفتم رو ایوون که لامپ ها رو خاموش کنم متوجه شدم که حامد کنار سبد خالی از زنجیر قرار گرفته وزنجیری سنگین رو با دست چپش که سالم بود گراهی شده وبا بغض نگاهش میکنه،با صدای آرومی اظهار کردم: حمیدرضا گفت برقا رو خاموش کنم

با اخم نگاهی بهم انداخت ومجدداً نگاهشو ازم گرفت وزیر لب بیان کرد: یک سال گذشت

دستم رو کلید مونده بود. زنجیر رو روی زمین گذاشت وبا کف دستش اشکاشو پاک کرد: همینجا تو همین حیاط بهش اضافه کردم دوستش دارم.

از پله ها پایین اومدم ،چادرم رو روی سرم مرتب کردم وتو چند قدمیش واستادم،از پایین نگاهی به صورتم انداخت وباز سرشو پایین گراهی شد: ولی اون مسخره ام کرد، به من گفت تو بچه ای ودهنت بو شیر میده

باز اشکهاش بروی گونه اش چکید.دوست داشتم بپرسم داره در مورد کی حرف میزنه ولی زیرا راهی شدار حامد غیرقابل پیش بینی بود ترجیح دادم ساکت بمونم.یهو تمام رخ به سمتم برگشت: من عاشق فرشته بودم،..

با دهن باز بهش چشم دوختم.ادامه داد: هرکاری کردم تا خودمو بهش ثابت کنم ولی اون منو بیشتر از خودش میروند از نظر اون من اصلاً وجود نداشتم. یه علتش این بود که دوسال ازش کوچیکتر بودم.درست زمانی که یه خورده باهام خوب شد در کمال تعجب با حمیدرضا نامزد کرد وبعد اون اتفاق لعنتی…درست مدتی که داشتن میحرکت کردن ویلای بابلسر ماه عسل

حالا گریه میکرد.یهو کف دست انداخت ولبه پایین چادرم رو گحرکت کرد از ترس میخواستم برم عقب با گریه اضافه کرد: من در حق تو بد کردم شقایق.کف دست خودم نبود وقتی تو رو میدیدم یاد اون میافتادم به این فکر میکردم که حالا دیگه حتی از مشاهده کردنش محروم شده بودم

نمتوجه شدم که کِی اشک از نگاهم چکید، کلاً با گریه کردن مرد مشکل داشتم چیزی که تو این یک سال زیاد دیده بودم، پدرم، برادرم، عادل، پرهام، ایلیا…ای وای ایلیا.حامد زنجیر رو جلوی چشماش گراهی شد وبا گریه زمزمه میکرد: منو ببخش من بد کردم من بد کردم

ازش فاصله گحرکت کردم وبا گریه به داخل برگشتم، آوای حمیدرضا اومد: چی شد شقایق چرا برقا رو خاموش نمیکنی؟

بدون اینکه جواب بدم راهی شدم تو اتاقم بیصدا ضجه زدم.وقتی حمیدرضا اومد داخل وازم علت گریه ام رو پرسید اضافه کردم : قلبم به حال حامدسوخت ویا بردارم افتادم، حمیدرضا لبخندی زد وسرم رو در آغوش گرفت: چقدر تو مهربونی که با اینهمه بدی که حامد در حقت کرده باز واسش قلب می سوزونی!

صبح زود بودکه با صوتی ناله حامد همه که داشتیم صبحونه میخوردیم به سمت اتاقش کشیده شدیم، وقتی حاج اسد در اتاق رو باز کرد مشاهده کردیم حامد مثل مار داره به خودش میپیچه وهمه آستینش خونی شده، حاج خانوم با دست به صورتش زد،حمیدرضا وشوهر راضیه به سمت حامد راهی شدن ونگهش داشتن، یه ریشه به رنگ سبز کدر از لابلای خون از پشت دتش تا نیمه اومده بود بیرون وپش کف دستش چاک خورده بود، از دیدن این صحنه فشارم افتاد پایین واز اتاق اومدم بیرون.حامد اونقدر ناله کرد که از حال راهی شد، زخم کف دستش سر باز کرده بود، حمید رضا لباساشو عوض کرد وبا راضیه حامد رو بردن بیمارستان، قبل از راهی شدنش رو بهم گفت: شقایق تو باهاشون نمیری خودم اگه زود اومدم میبرمت حرم

وقتی راهی شد ساعتی بعد جماعت تو حیاط جمع شدن وکف دسته تشکیل دادن وبه هممسیر بقیه اعضای خونواده حاج اسد که حالا دلواپسی تو چهرشون موج میزد خونه رو ترک کردن.من موندم ویه خونه بزرگ وباز هم از متوجه شدن حرم محروم شدم. تا شامگاه وبعد از شام غریبان تو خونه تنها بودم وبرنامه تلویزیون رو دنبال میکردم واونقدر ضجه زدم که جلوی تلویزیون خوابم برد، متوجه شدم کف دستی از روی زمین قد بلندم کرد، به سختی اظهار کردم: حمیدرضا تویی؟

صداش رو گوش دادم: چیه عزیزم؟

بار دیگر پلکام سنگین شد وبه خواب حرکت کردم.

نفسمو توی سینه ام حبس کردم از سر کوچه تا خونه ده بار نه صد بار زمین خوردم، در حیاط باز بود هولش دادم وباز کردم از ذوق گریه میکردم، از پله ها به سختی بالا حرکت کردم ودر خونه رو باز کردم، خدای من اینجا چه خبره؟ یه عالمه زن دورتادور خونه با لباس سیاه قرار گرفته بودن ونوحه سرایی میکردن یکی هم وسط هال دراز کشیده بود وروش پارچه سفید کشیده بودن، با پاهای لرزون به سمتش راهی شدم ودر حالی که دلم تو دهنم بود پارچه رو کنار زدم، خدایا این ایلیاست!!!

کف دستمو نزدیک صورتش بردم که صوتی گرفته ی یه نفر مانع شد: واسه چی اومدی؟

به سمت صدا برگشتم، پرهام بود چشماش به خون قرار گرفته بود. با بهت بیان کردم: این ایلیا نیست مگه نه!

خم شد وبازومو گرفت: گمشو از اینجا برو، به خاطر تو زندگیمون از هم پاشید، اومدی چیو ببنی؟

گریه ام گحرکت کرد: پرهام من… این… ایلیای من نیست … مگه نه!

منو کشون کشون به سمت در برد وبا فریاد میگفت: چرا خودشه، خودکشی کرد خیالت راحت شد؟ به خاطر تو کتک خورد …به خاطر تو اشک ریخت…حالا هم به خاطر تو مرد..

این صدا تو گوشم پیچید: به خاطر تو مرد…

جیغ زدم: ولم کن تو داری دروغ میگی اون فقط خوابیده…تو داری دروغ میگی

بازوهامو محکم چسبید: شقایق نگاهاتو واکن ببین اون مرده..دست از سر ما بردار.. شقایق نگاهاتو وا کن

تکونم داد: شقایق چشماتو واکن ببین این منم ایلیا مرده…چشماتو واکن

چشمامو باز کردم، حمیدرضا داشت تکونم میداد، اخم کرده بود.سینه ام بالا وپایین میرفت ولی نفسی در کار نبود، هق هق کردم اما نفسم بالا نمیومد، تکونم داد: گریه کن

چشام داشت سیاهی میرفت ولی نفسم همچنان حبس بود که با سیلی که حمیدرضا به صورتم زد بغض لعنتیم شکست وبا صدای بلند ضجه زدم، سرمو توی سینه اش گحرکت کرد: خواب بد میمتوجه شدی هیچی نیست.

سرمو کشیده کردمو با گریه اضافه کردم: من از خوابهام میترسم..من نمیخوام خوابم تعبیر بشه

سعی میکرد آرومم کنه: تعبیر نمیشه، ایشالله که خیره

من با گریه میبیان کردم: اگه تعبیر بشه خودمو میکشم

کف دستشو روی موهام کشید: چیزی نیست عزیزم به خاطر شام سنگینیه که خوردی

با گریه اضافه کردم: اگه ایلیا بمیره من خودمو میکشم

یهو اخماش تو هم حرکت کرد وبا حرص ولم کرد.من صورتم رو تو دستام گحرکت کردم وباز اشک ریختم: اگه خودشو کشته باشه چی؟

یهو به حالت عصبی وغیر ارادی بهش حمله کردم: آشغال همه اش تقصیرتوئه

با مشت زدم به سینه اش: همه اش تقصیر توئه

مچ کف دستامو چسبید: بس کن شقایق داری شورشو در میاری!

من تقلا میکردم: اگه خودکشی کرده باشه چی؟

با عصبانیت هولم داد روی تخت: خفه شو، نمیخوام چیزی بشنوم،

ساکت شدم اما همچنان هق هق میکردم،با عصبانیت شروع کرد به جاده حرکت کردن: بد کردم نذاشتم اعدام بشه؟

با حرص گفتم: تو یکی از اولیاء دم بودی تا رضایت به اعدامش نمیدادی پرونده اش هنوز در جریان بود، به حرف پدرش تنها ایلیا رو اعدام نمیکردن

سرشو با کلافگی تکون داد وبا حرص اظهار کرد: تا کی قراره حرف این پسره تو حیات ما باشه، بس کن؛ تو الان زن منی

بار دیگر گریه افتادم، نگاهش خسته بود بهم زل زد: کی میخوای فراموشش کنی؟

با گریه و صوتی آرومی بیان کردم: میدونی از من چی میخوای؟

منتظر شنیدن جواب نشدم اظهار کردم: میدونی من چرا اینجام؟ چرا زنت شدم؟

با اخم بهم نگاه میکرد انگار جوابمو میدونست، گریه ام شمتوجه شد شد: واسه نجات جون همون پسره.واسه جون همونی که تو و مادرت بهش بیان کردین..بهش اضافه کردین حرومزاده.

نفسمو به سختی بالا کشیدمو با گریه شمتوجه شد تری بیان کردم: ادعای خداپیغمبریتون میشه؟ شما خبردارین که حرومزاده اس؟

انگار زخم قلبم سرباز کرده بود،دلم میخواست همه سختی هامو به زبون بیارم، با گریه اظهار کردم: واسم چیکار کردی که من بخوام بخاطر تو ایلیا رو فراموش کنم؟ یک بار از حق من جلو مادرت دفاع کردی؟ حتی اگه حق با من بوده؟ یک بار اومدی به من بگی لباس نمیخوای ؟ وسیله نمیخوای؟ یه بار منو تا سرکوچه بردی؟ پنج ماهه اینجام تو این چهاردیواری دارم میپوسم، اظهار کردی کاری میکنی که پشیمون نشم! خداییش چیکار کردی؟ از مردونگی فقط شب خوابیدنو یاد داری؟

دیگه با آوای قد بلند وبی واهمه گریه میکردم، اخمش رنگ ترحم وآزردهی داشت، انگار واسه اونم مهم نبود که این وقت شامگاه همه تو خونه ان.اونقدر ضجه زدم که بیحال شدم،اما هنوز دلم سنگین بود،روی صندلیش قرار گرفت وبا دلخوری بهم زل زد، منم رو تخت نشسته بودم وداشتم بهش نگاه میکردم،اشکم خشک شده بود ولی گلوم هنوز آوا میداد،مدام کف دستشو تو موهاش میکرد، خودش هم میدونست مقصره وحرفی برای گفتن نداره، اون لحظه تنها چیزی که میتونست آرومم کنه این بود که مطمئن بشم حال ایلیا خوبه.روی تخت دراز کشیدم ودیدهامو بستم اما تا صبح خوابم نبرد.ولی دیگه دیده باز نکردم که ببینم اون چیکار میکنه،

صبح زود وقتی راهی شد، از جام قد بلند شدم،انگار یکی منو یه کتک مفصل زده بود، آش ولاش بودم،یهو متوجه شدم یه سوسک راهی شد زیر تخت، خدا جون من از سوسک به حد مرگ بیزارم، دوییدم تو هال وبه سمت اتاق حمیرا، طفلک خواب بود ،تکونش دادم: حمیرا پاشو پاشو

به حالت وحشت زده تو جاش نشست: چی شده؟

دستشو کشیدم: پاشو بیا سوسکو بکش.

با همون شدت از رو تخت کشیدهش کردم، دنبالم میومد همینطورم غر میزد: همچین آدمو بیدار میکنه انگار هیولا متوجه شده، حالا یه ساعت دیگه بیدار شم آسمون به زمین میاد؟

هر دو راهی شدیم تو اتاق ، وسط اتاق توقف کرد: کجا حرکت کرد؟

جلوی در از حرکت ایستادم: راهی شد زیر تخت.

لبه روتختی رو بالا زد وجلوی تخت قرار گرفت:کو؟

نزدیک تر شدم: حرکت کرد اون جا دیگه! یه خورده نگاه کن خودش که نمیاد جلو بگه حمیرا خانوم من اینجام!

خنده اش گراهی شد وبیشتر سرشو خم کرد، لبه فرش رو به سختی بالا داد وسرشو برد زیر تخت، بعد از چند ثانیه صداش اومد: این چیه؟

با تعجب گفتم: چی؟

سرشو آورد بیرون وچیزی که تو کف دستش بود به من نشون داد: این!

تو کف دستش یه کاغذ تاشده به صورت مربع بود که اونقدر چسب کاری بود که راه ورودی نداشت ونمیشد بازش کرد، با تعجب اظهار کردم: این چیه؟

اخماش تو هم رفت: تو از این خبر نداشتی؟

شونه هامو بالا انداختم، از جاش قد بلند شد: باور کنم که کار خودت نیست؟

با قلبخوری گفتم: به جون مامانم من نمیدونم چیه؟

توفکر فرو راهی شد وسرشو تکون داد وبه‌آرامی بیان کرد: فکر کنم باید بابا رو در جریان بذارم!

تکونش دادم: چی میگی حمیرا؟

بدون اینکه جوابمو بده راهی شد از اتاق بیرون.هفته اول اسفند ماه بود وسرما واقعاً طاقت فرسا، حاج خانوم داشت پارچه ای رو روی ایوون پشت تکون میداد، حمیرا با عصبیت به سمتش حرکت کرد، من از تو خونه نگاه میکردم، اولش حاج خانوم متعجب شد و وقتی حمیرا کاغذو بهش نشون داد اخماش رفت تو هم، حمیرا رو به من اشاره کرد برم سمتشون، حرکت کردم رو ایوون؛ حمیرا با عصباینت گفت: مگه این زیر تخت شما نبود؟

سرمو تکون دادم، حاج خانوم با عصبانیت اضافه کرد: خب بوده که بوده! فکر میکنی من اینقدر پستم که واسه بچه ام دعا بگیرم؟

دعا! با خشمگینت ادامه داد: بعدش هم من از موقعی که عقد کردن اصلاً تو اتاق اینا نراهی شدم.

یاد اونروزگار افتادم موقعی که از اتاقم بیرون اومد مشاهده کرده بودمش، یهو گفتم: اما اونروزگار که منو حمیرا پشت بومو پارو میکردیم بودین

یهو به سمتم حمله کرد: دهنتو ببند دختره ی بی همه چی؟

بنای سلیته گری گذاشت وهر چی از دهنش دراومد گفت: خوبه والا صحنه سازی هم کردی دهن منو ببندی که از چشم خونواده ام بندازیم، به آرزوت میرسی وزندگیمونو از هم می پاشی آره؟

با خشمگینت اضافه کردم: چی داری میگی واسه خودت، از این همه بی حرمتی چی نصیبت میشه؟

یهو به سمتم حمله کرد واز قصد به سمت پله ها هلم داد: گمشو از خونه من بیرون،

چون روی پله هابرف جای گرفته بود پام سر خورد وچهار پنج تا پله رو کله پا شدم تو حیاط و باسن محکم خوردم زمین که نفسم یه لحظه گیر کرد، فقط داغی رو زیرم حس کردم وبعد خونی که ازم سرازیر شد و چشمام در برابر جیغ های حمیرا و قیافه ی وحشت زده حاج خانوم سیاهی راهی شد…

آوای گریه حمیرا و لحن عصبی راضیه رو تشخیص دادم، یکم لای دیدهمو باز کردم، تو دستم سرم بود، حمیرا روی صنقلبی کنار تخت جای گرفته بود وحمیدرضا هم روی تخت روبرویی ، راضیه هم جلوش رژه میرفت: تو هم اسم خودتو گذاشتی مرد؟ به خدا اگه یه شوهر مثل تو داشتم روزگاری صدبار با همین کف دستام خفه اش میکردم، دختره به چه قلبخوشی پیش تو باشه؟

یهو با کف دست محکم زد تو فرق سر حمیدرضا وگفت: خاک بر سرت

حمیدرضا با قلبخوری بیان کرد: راضیه بس میکنی یا نه؟بخدا دردای خودم بسمه

راضیه مثل بچه ها سرشو به نشونه نه بالا برد: نه ساکت نمیشم ،اونقدر حرف میزنم تا به غیرت بیای ودست زنتو بگیری از اون خونه ببری

حمیدرضا سرشو تکون داد وگفت: کجا ببرم؟ خونه دست مستاجره

راضیه با خشمگینت گفت: ببر یه جا دیگه! قسم که نخوردی حتماً اونجا بشینی! بیشتر از این بلا سرش بیاد تا دلت یه کم به حالش بسوزه!

حمیدرضا درحالی که با خشمگینت سرشو تکون میداد ورفت چیزی بگه چشمش به من افتاد: به هوش اومدی شقایق؟

به سمتم اومد وجلوم واستاد، راضیه وحمیرا هم بالا سَرم توقف کردن، تونگاهای راضیه اشک جمع شد: درد داری؟

کمرم وزیر قلبم درد میکرد، اما نای حرف زدن نداشتم،فقط سرم رو آروم تکون دادم واشک از گوشه نگاهم چکید، راضیه در حالی که به طرف در میرفت اظهار کرد: میرم دکتر رو صدا کنم.

چند دقیقه بعد دکتراومد وبعد از یه سری معاینه وسوالای چرت وپرت که یه خط در میون جواب میدادم رو به حمیدرضا گفت: به نظر من حالش خوبه و میتونید ببرینش خونه، فقط چند روزگار خوب باید استراحت کنه،

فهمیده بودم که چیم شده! یه جنین چهل روزگاره سقط کرده بودم به خاطر خوردن قرص چرک خشک کن اثر LD رفته بود، وقتی حمیرا وراضیه داشتن لباسامو عوض میکردن، راضیه رو به حمیدرضا اضافه کرد: میبرمش تربت خونه خودم

حمیدرضا مثلاً غیرتی شد وبیان کرد: نه لازم نکرده

راضیه یهو به حالت عصبی برگشت: حمید فقط خفه شو

حمیدرضا که از این حرکت راضیه جا خورده بود اضافه کرد: برا چی خب! خونه خودمون راحت تره

راضیه باز با همون لحن اظهار کرد: اضافه کردم خفه شو

حمیدرضا که انگار بهش برخورده بود اظهار کرد: اِ !! خب..

بار دیگر راضیه: مگه نمیگم خفه شو؟!

حمیدرضا عصبی شد وگفت: راضیه ادب داشته باش، هی من هیچی نمیگم!

راضیه سرشو تکون داد: یا خفه شو یا اونقدر سرمو به دیوار میکوبم که یا دیوار بمونه یا سر من

خنده ام گراهی شد، راضیه حرکاتش مثل هنگامه بود، در عین بزرگ بودن بچه بود، حمیدرضا با مشاهده کردن لبخند من، اخماش برطرف شد وگفت: باشه ببرش، خودم هم شاید بیام،

لباسامو تنم کردن وهمه باهم از بیمارستان خارج شدیم.

با این که حالم خوب بود اما راضیه نمیذاشت کف دست به سیاه وسفید بزنم، روزگار سوم بود که خیلی دپرس بودم،دم غروب بود،روی تخت تو اتاق خواب راضیه خوابیده بودم،حمیدرضا هر دو روزگار به دیدنم اومده بود اما حتی یک کلمه هم باهاش صحبت نکرده بودم.امروز هم که هنوز خبری ازش نشده بود،آوای زنگ در اومد، متوجه شدم حامد وحمیدرضا با هم اومدن مشاهده کردنم، به خاطر حضور حامد روی تخت نشستم، همه اش تو فکر بود،واسم آبمیوه آورده بود،همینطوری جویا شدم : دستت چطوره؟

لبخند تلخی زد: هنوزم حسی تو انگشتهام ندارم،دکتر میگه حالا که زخمش خوب شده میشه عملش کرد اما…نمیتونه نظر قطعی بده یعنی پنجاه پنجاه

وآه بلندی کشید.با آزردهی اظهار کردم: ایشالله که خوب میشه.

به کف دستش دقت کردم،دوتا انگشت انتهایی دست راستش آویزون بود واونها رو به هم بسته بود، متوجه شد دارم به دستش نگاه میکنم،به دستش نگاهی انداخت وبیان کرد: بازم جای شکرش هست که دیگه درد نمیکنه.

از راضیه گوش داده بودم که اضافه کرده اگه دستش خوب نشه از دانشگاه انصراف میده.واسش دلخور بودم،من نفرینش نکرده بودم ودوست نداشتم بقیه فکر کنن آه من گرفتتش.راضیه رو به حمیدرضا گفت: پس چرا آقا جون نمیاد بالا؟

با تعجب گفتم: مگه آقا جونم اومده؟!

حمیدرضا اظهار کرد: آره اومده، تو حیاط داره با آقا محسن صحبت میکنه.(منظور شوهر راضیه بود)

اصلاً به حمیدرضا نگاهی هم ننداختم،حامد وراضیه رو به هم تبسم زدن وحمیدرضا رو نشون دادن،حمیدرضا با پا لگدی به پای حامد زد: واسه کی خندیدی؟

حامد ابروهاشو بالا انداخت: زنت تحویلت نمیگیره چرا اینوری جفتک میپرونی؟

راضیه نیشش تا بنا گوش باز شد، حمیدرضا رو به راضیه اضافه کرد: همه اش تقصیر توئه ها!

راضیه شونه هاشو بالا انداخت: همینی که هست؛ مشکلیه؟

حمیدرضا سرشو انداخت پایین: آخر منم میرم پیش آقا جون

رو به راضیه اظهار کردم: مگه آقا جون کجاست؟

لبخند راضیه خشک شد.به آرومی اظهار کرد: این سه روزگاره رو خونه نحرکت کرده وتو حجره میخوابه.

با تعجب گفتم: چرا؟

حامد با نارحتی وکنایه جواب داد: مراسم ادب کردنِ مادره

ابروهامو تو هم کشیدم: یعنی چی؟

حامد جواب داد: یعنی حمیرا خانوم همه اتفاقات این مدت رو از ریز ودرشت گذاشته کف کف دست آقا جون

با اینکه دوست نداشتم آقا جون ناراحت بشه اما نمیدونم چرا خنکای لذت بخشی رو زیر پوستم حس کردم،بدون اینکه خودم بخوام با صوتی آروم ولحن غمگینی اضافه کردم: حتی کشیده ای که تو زدی تو صورتم؟

رنگ حامد به وضوح برگشت، حمیدرضا که تا این لحظه سرش پایین بود با تعجب وعصبانیت سرشو بالا آورد: کی زده تو صورتت؟

حامد سرشو از شرم انداخت پایین،راضیه یه نگاه سرزنش باری به حامد انداخت ورو به حمیدرضا اظهار کرد: قضیه مربوط به سه ماه پیشه،شامگاه میلاد ولیم رضا

سپس پوزخندی زد واضافه کرد : تو چطور مردی هستی که متوجه کبودی به اون واضحی صورت زنت نشدی؟

حمیدرضا اخماش بیشتر حرکت کرد تو هم، قلبم میخواست دهن راضیه روببوسم،یعنی گند زدم به جمع سه نفرشون، عشــــق کردم…نه حامد نه حمیدرضا هیچکدوم نمیتونستن به همدیگه حرفی بزنن،ولی حمیدرضا در حال انفجار بود، حامد بدون اینکه به من نگاه کنه گفت: معذرت میخوام،واسه جبرانش هم هر کاری بگی میکنم

پوزخندی زدم: احتیاجی نیست،من بخشیدم

بعد با کنایه گفتم: اون کس که باید جبران کنه یکی دیگه اس. من از تو توقعی ندارم!

حمیدرضا با آزردهی به صورتم نگاهی انداخت،در همین حین حاج اسد وآقا محسن باهم وارد شدن،صوتی خنده محمد ومریم از تو اتاقشون میومد،آقا محسن به بهونه ساکت کردن اونها راهی شد پیششون وحاج اسد وارد اتاق خواب شد،به‌سرعت از جام بلند شدم، حاج اسد پیشونیمو بوسید: بخواب دخترم راحت باش

حس کردم صداش لرزید،به دیدههاش خیره شدم قرمز بود واشک داخلش میلغزید،با قلبخوری گفتم: آقا جون؟

سرشو تکون داد وبا صدای کشیده ضجه زد،نه طاقت این یکی رو نداشتم، منم بغضم شکست وگریه افتادم،یه خورده که سبک شد،ازم فاصله گرفت وجای گرفتیم،تازه متوجه شدم صورت راضیه هم خیسه،حاج اسد با آزردهی بیان کرد: مقصر منم که از خونه غافل شدم،

حمیدرضا با آزردهی اضافه کرد: خودتونو آزرده نکنید آقاجون

یهو حاج اسد قاطی کرد ورو به حمیدرضا بیان کرد: به من نگو آقا جون،من پدر آدم بی غیرتی مثل تو نیستم

حمیدرضا یه نگاه به من انداخت ویه نگاه به پدرش وبعد سرشو انداخت پایین،حاج اسد هم تا تونست همه رو تکون داد، اونقدر بیان کرد واضافه کرد تا رنگ صورتش به حالت طبیعی برگشت،اونشامگاه حاج اسد خونه راضیه خوابید ولی نذاشت حمیدرضا بمونه، تا نیمه شامگاه بیدار بودیم،درد وقلب بیان کردم،هیچ وقت اینقدر احساس سبکی نکرده بودم، نماز صبحمونو که خوندیم دیگه رضایت دادیم وخوابیدیم، وقتی صبح حاج اسد داشت میراهی شد موقع خداحافظی اضافه کرد: دخترم فردا صبح میام دنبالت بریم گرگان،مشاهده کردن خونواده ات

از خوشحالی پریدم بغلش وبوسیدمش،بعد از راهی شدنش حس میکردم هیچ غم وغصه ای به من نگذشته،اونروز با راضیه حرکت کردیم خونه یکی از همسایه هاش که سفره صلوات داشت،بعد از شام مهمون عزیزی به عیادتم اومد که اصلاً توقعش رو نداشتم،وقتی در اتاق خواب باز شد در کمال تعجب متوجه شدم عمو وزنعمو یعنی مادر وپدر فرشته اومدن به متوجه شدنم،مادرش زیاد حرف نمیزد یعنی اصلاً حرف نزد، همه اش تو فکر بود؛ولی پدرش کمی صحبت کرد، هنوز نیم ساعت ننشسته بودن که همه رفتن بیرون ومن وزنعمو تنها موندیم، اولش هیچ حرفی نزدیم، مشاهده کردم الکی الکی دارم موقعیت حلالیت طلبیدن رو از دست میدم،با آوای آرومی که خودم به سختی گوش دادم بیان کردم: من یه معذرت خواهی مفصل به شما بدهکارم

با دیدهای بی فروغش بهم نگاهی انداخت،بغض به گلوم قرار گرفت: نامزد سابقم…یتیم بود، من اولین علت خوشیش تو حیاتش بودم…لباس عروس تنم کرده بودم تا مسرورش کنم…(اشک از دیدهم چکید) ما نمیخواستیم اون اتفاق بیفته… مارو ببخش

اشک از چشماش چکید وسرشو به چپ وراست آهنگین تکون داد: بزرگش کردم… مثل گل بو کردمش… حرف از دهنش در نیومده اظهار کردم نگاه… وقتی چادر سرش میکرد که نماز بخونه وامیستادم نگاش میکردم و ذوق میکردم…. نذاشتم آب تو دلش تکون بخوره… هزار هزار خواهان داشت… میمیل داشت عروس بشه؟

یهو کِل کشید، وبا گریه زمزمه کرد: مبارکه… مبارکه…

نفسمو نگه داشته بودم واشکهام سرازیر بود.همچنان زمزمه میکرد: مبارکه… مبارکه…

کنارش نشستم،کف دستمو گذاشتم رو زانوش: متاسفم.کاش میتونستم کاری بکنم

بهم نگاه کرد، تبسم زد واشکهاش چکید: دلنشین میخوندی، بلدی قرآن بخونی؟

با گریه سرمو تکون دادم،کف دستشو گذاشت رو شونه ام: برای دختر من قرآن میخونی؟!