رمان شقایق پارت ۹

از عصبیت جیغ کشیدم: خفه شو.حرومزاده تویی نه ایلیای من.

وبه صورتش تف انداختم،جوی خون روی صورتش مسیر گحرکت کرد.نگاهاش به خون نشست با یه حرکت روسری وبلوزمو با هم از تنم درآورد وسپس دامنمو از این که جلوش با لباس زیرم یا بهتره بگم از اینکه برای اامان بار جلوی مردی با این وضعم از شرم به خودم پیچیدم.مخصوصاً که حمیدرضا با وقاحت تمام نگاهم میکرد،پاهامو توی شکمم جمع کرد وکف دستهامو با صورت ضربدر جلوی سینه هام با اینکه کاملاً عریان نبود قلاب کردمو خودمو کنج تخت جمع کردم.در حالی که خم میشد تا مچ پامو بگیره با حرص گفت: کجا؟ مگه نگفتی حرومزاده ام؟ بیا تا معنی حرومزادگیو بهت بفهمونم!

مچ پامو گرفتو به شدت منو کشید که باعث شد سرم به عقب بره وبا دیوار برخورد کنه،تمام بدنم میلرزید،گردنمو چسبید وقد بلندم کرد وسپس روی فرش پرتابم کرد.بدنم به خاطر کشیده شدن روی فرش گزگز کرد،بازم سعی کردم خودمو جمع کنم،همونطور ایستاده بود ونگاهم میکرد مردک هیز زیر لب اضافه کرد: تو سهم منی وفقط باید اطاعت کنی.درک کردی؟

وزیرا از من جوابی نگوش داد با آوای بلند فریاد زد: فهمیدی هرزه؟

بی اختیار با صدایی که از شدت ترس وعصبیت میلرزید داد زدم: هرزه مادرته

هوشیار شده بودم ولی حس باز کردن چشمام نبود،با یاد آوری شب قبل یهو دیدهامو باز کردمو به شدت تو جام نشستم که باعث شد درد وحشتناکی توی کمرم بپیچه، نگاهی به ساعت انداختم، نزدیک نه بود، نفسمو از سر آسودگی فوت کردم: خدا رو شکر رفته

از جام به سختی کشیده شدم، روتختی رو مرتب کردم؛نگاهی به تخت کردم وتمام صحنه های دیشب تو ذهنم مجسم شد؛همه اش تغصیر خود احمقمه! نباید با اعصابش بازی میکردم…

وقتی از کف دستشویی دراومدم به سمت آشپز خونه راهی شدم تا صبحونه بخورم، حاج خانوم داشت آشپزخونه رو مرتب میکرد ومیز هم جمع شده بود، جلوی در واستادم وسلام کردم،به سمتم برگشت وزیر لب جواب سلامم رو داد ودوباره به کارش مشغول شد، متوجه شدم که نیشخند زد،یعنی صدامونو گوش داده؟!

ترجیح دادم صبحونه نخورم، به سمت اتاق برگشتم؛دلم میخواست با یکی صحبت کنم، حمیرا کم سن وسال بود وروم نمیشد ولی راضیه میتونست هم صحبت خوبی باشه، حالا چه جوری به حاج خانوم بگم که میخوام از تلفن استفاده کنم؟ روم نمیشد که! با خودم اضافه کردم بذار حمیرا از مدرسه برگرده بهش میگم موقعیت تماس جورکنه.

هی به در ودیوار چشم دوختم داشتم دق میکردم؛مجدداً از اتاق بیرون اومدم وحرکت کردم تو آشپزخونه وبه در تکیه دادم،حاج خانوم مشغول آشپزی بود،هی منو زیر چشمی نگاه کرد، آخر هم طاقت نیاورد ورو بهم اظهار کرد: چیه چرا اینشکلی بهم زل زدی؟

شونه هامو بالا انداختم: حوصله ام سر رفته

با تعجب بهم خیره شد وبعد اخماش رفت توهم: نکنه میخوای برات قلبقک بازی در بیارم قلبت وا شه؟

خودمو کنترل کردم وزیر لب گفتم: میشه منم کمک کنم؟

با خودم اضافه کردم بالاخره از جنس سنگ که نیست! اما برخلاف تصورم زنه واقعاً از سنگه با خشونت گفت: لازم نکرده! من بد تبم

این یعنی چی؟ یعنی کثیفی.واگرنه دیده بودم که حتی حامد یا دامادش بعضی موقع ها میومدن سر دیگ وناخونک میزدن، با اخم همونجا واستادم، آخر هم با خشونت اظهار کرد: اونجا وانستا با اعصاب منم بازی نکن

از آشپزخونه بیرون اومدم.راهی شدم تو حیاط ولبه حوض جای گرفتم، پاچه شلوارمو بالا زدم وپاهامو گذاشتم تو آب.هوا سوز سرد داشت و آب هم خنک بود ولی واسه کم کردن التهاب درونی من ذره ای تاثیر نداشت…نمیدونم چقدر تو همین حالت بودم که باز صوتی عصبی حاج خانوم تو حیاط پیچید: چرا با این سرووضع اومدی تو حیاط، میخوای با آبروی چندین ساله ما تو این محل بازی کنی؟

به جون خودم اگه ذره ای احساس میکردم حرفشو جدی زده قلبم نمیسوخت، اما مطمئن بودم هدفش فقط ور حرکت کردن با من بود،که من یه چیزی بگم باز منو کتک بندازه،از جام قد بلند شدم وتای شلوارمو باز کردم وبه سمت خونه برگشتم واز جلوی نگاهای عصبیش رد شدم،قلبم عجیب هوای مامانمو کرده بود واین زن فقط باعث میشد من مشتاق دیداریم بیشتر بشه.

وسط هال از حرکت ایستادم ورو بهش اظهار کردم: راستی خاله معصومه اینا کجان؟

ابروهاشو بالا داد: دوست ندارم خواهرمو به خودت نسبت بدی

ازم رد شد وبعد با کنایه اضافه کرد: ببخشید که واسه راهی شدن به خونه دخترم از تو اجازه نگراهی شدن.

وبه سمت آشپزخونه رفت، دنبالش رفتم تو آشپزخونه. هنوز متوجهم نشده بود آواش کردم: حاج خانوم؟

یه ابرو بالا داده بهم نگاه کرد: چیه؟

-یه کم نون میخوام.

خودشو با غذاش سرگرم کرد: دیگه نزدیک ناهاره

با تعجب نگاهش کردم، یعنی اون آدمه! به سمت اتاق برگشتم،وحشتناک گشنه ام بود کمرم هم درد میکرد.روی تخت جای گرفتم وزانوهامو بغل کردم….ساعت یک بود که دراتاقم باز شد وحمیرا پرید تو: پخخخخ

حتی تکونم نخوردم.اول تبسم داشت بعدش تبسمش خشک شد: سلام شقایق چیزی شده؟

سرمو تکون دادم وآروم جواب دادم: سلام

نزدیکم شد: چرا لبات سفید شده؟

لبخندی زدم: فکر کنم فشارم پایینه.

به حالت مشکوک نگاهم کرد: صبح بیدار شدی چیزی خوردی؟

فقط نگاهش کردم،خودش تا ته ماجرا رو حرکت کرد،سرشو از روی تاسف تکون داد: خودتو از بین میبری شقایق

کنارم قرار گرفت ودستشو زد پشت کمریم: حالا بیخیال

از درد نفسم بند اومد.حمیرا هول کرد: چی شد؟

سرمو تکون دادم: کمرم درد میکنه

آروم سؤال کرد: ماهانته؟ وسایل داری؟

جواب دادم: نه خوردم زمین

با دودلی جویا شد: میشه ببینم؟

سرمو تکون دادم پشت بهش قرار گرفتم، بلوزمو داد بالا وبیان کرد: یه خطه قرمز شده، دختر چرا مواظب نبودی؟

بلوزمو پایین کشیدمو در جوابش فقط پوزخند زدم،از جاش کشیده شد واظهار کرد: الان برمیگردم.

چند دقیقه بعد با ساندویچ نون وپنیربرگشت، خداییش اون لحظه اون نون وپنیر رو بهتر از اکبرجوجه که غذای مورد علاقمه میدیدم،ازش تشکر کردمو اون حرکت کرد بیرون،مثل قحطی زده ها همه اش رو در عرض چند ثانیه خوردم؛

ساعت دوبود که حمیدرضا مثل همواره(البته گاهی اوقات حامد میومد) اومد که ناهار ببره مغازه.در حالی که پام از لبه تخت آویزون بود روی تخت دراز کشیده بودم، در اتاق باز شد وحمیدرضا اومد داخل، زیر لب سلام داد وبه سمت میزش حرکت کرد، از تو جیبش کلید طلایی رنگی رو درآورد ودر کمد میز رو باز کرد جلوش قرار گرفت، در همون حال بیان کرد: چرا همه اش تو اتاقی؟ نمیری بیرون!

خنده ام گراهی شد: اتاقو دوست دارم

با تعجب بهم نگاه کرد: چیزی شده؟

سعی کردم بشینم ولی به خاطر درد کمرم صورتم رو در هم کشیدم وقرار گرفتم وگفتم: نمیخوام با رژه راهی شدن جلوی مادرت داغ عروسش رو زنده کنم

یه سری برگه از کمد برداشت وسرپا ایستاد وبا شک اضافه کرد: چیزی گفته؟

سرمو تکون دادم: نه، من اینطور حدس میزنم

نزدیکم شد: تو به حمیرا اظهار کردی افتادی؟

فقط نگاهش کردم، کف دستش رو روی شونه ام گذاشت: بذار کمرتو ببینم

سعی کردم مانع بشم اما اون زورش بیشتر بود وموفق شد منو برگردونه، بلوزم رو داد بالا ودست سردش رو کشید روی کمرم، احساس کردم الانه که صورتم آتیش بگیره،زیر لب با خودش نچ اضافه کرد وبعد که بلوزمو پایین داد اظهار کرد: جاش کبود میشه

لباسمو مرتب کردم واضافه کردم: مهم نیست

یه خرده چپ چپ نگام کرد واز اتاق بیرون راهی شد وبا یه قوطی کرم برگشت،بهم بیان کرد: دراز بکش

چی؟ من دراز بکشم تو واسم کرم بمالی؟ با اخم بهش خیره شدم: بیان کردم چیز مهمی نیست!

ابروهاش تو هم رفت: دیشامگاه هم تقصیر خودت بود واگرنه این بلا سرت نمیومد

با حرص گفتم: نه جونم! اونی که دیشامگاه هات شده بود ودنبال بهونه میگشت تو بودی

بازومو گراهی شد ورومو برگردوند، با حرص گفتم: میگم نمیخوام، چرا حالیت نیست؟

از پشت دوتا بازومو گحرکت کرد وصورتشو نزدیک گوشم آورد: مثل اینکه خودتم بدت نمیاد جریانات دیشب مجدداً تکرار بشه!

موبه تنم سیخ شد،آب دهنم رو قورت دادم، اون ادامه داد: اگه میخوای مهربون باشم مثل بچه آدم زبونتو به دهن بگیر، الانم دختر خوبی باش ودراز بکش

بغض کرده بودم، آروم به شکم دراز کشیدم واون هم برام پماد ژله ای رو به کمرم مالید، اولش از سردی پماد بدنم لرزید اما یه خورده که گذشت خودم هم خوشم اومد،هردو ساکت بودیم واون با یه ملایمش خاصی کمرمو می مالید، یهو صوتی عصبی حاج خانوم اومد: حمیدرضا کجا راهی شدی؟ آقاجونت منتظر غذاست تو راهی شدی تو اتاق هوشت نمیکشه بیای بیرون؟

حمید رضا هم با صدای کشیده جواب داد: اومدم مادر؟

یه خورده دیگه هم مالید و ازجاش قد بلند شد ولباسم رو مرتب کرد، پتو رو کشید روم واظهار کرد: بعد که خوب عرق کردی برو یه دوش آب گرم بگیر و وقتی دراومدی خودتو گرم نگه دار تا سرمانخوری. هیچی ناظهار کردم، حتی تشکر هم نکردم ؛متوجه شدم که دم در مکث کرد وبعد بیرون حرکت کرد، وقتی مطمئن شدم که کلاً از خونه خارج شده به اشکهام اجازه باریدن دادم…

——————————————————————————–

میشه اظهار کرد اوضاع مرتب بود؛ترسی که از اون شامگاه نسبت به حمیدرضا تو قلبم افتاده بود باعث شده بود بهش احترام بذارم،تقریباًجلوش راحت شده بودم،از لحاظ پوشش شده بودم مثل خونه بابام،به نظرم حمیدرضا آدم بدی نبود ولی وقتی به ایلیای من گفت حرومزاده یه جوری شدم،یاد حرف سیدرضا افتادم که میاظهار کرد حتی فکر کردن بهش معصیته،درد کمرم بعد از گذشت دو هفته خوب شده بود،مخصوصاً که تا یک هفته حمیدرضا هرشب واسم پماد میزد،من هر روزگار از شدت بیکاری حوصله ام سر میراهی شد وبه مرز جنون میرسیدم.بالاخره طاقت نیاوردم ویه شب وقتی با هم تنها شدیم سرصحبتو باز کردم،مثل همیشگی من روی تخت دراز کشیده بودم واون پشت میزش قرار گرفته بود،الان دیگه راحت تر درک میکردم که چرا اینقدر خودشو خسته میکنه،با صوتی آرومی اظهار کردم: وقت داری یه کم حرف بزنیم؟

یه نگاه گذرا بهم انداخت ومجدداً به کارش مشغول شد: بگو میشنوم

با اینکه کلاً نسبت به حرف زدنم سرد شدم اما از رو نراهی شدم وبیان کردم: من وقتایی که حمیرا مدرسه اس به‌شدت حوصله ام سرمیره،مولینت هم از من خوشش نمیاد،تلفن هم که تو اتاق حاج خانومه واینطور که بوش میاد من حق استفاده ندارم که حد اقل با مولینم صحبت کنم.

در زمانی که من حرف میزدم کف دست از کارش کشیده بود اما بازم بهم نگاه نمیکرد اما معلوم بود داره بهم گوش میده.وقتی حرفام تموم شد یه نگاه به ساعت انداخت: الان ساعت ده شبه،فکر میکنی مولینت خواب باشه؟

اول منظورش رو دریافت نکردم اما چندثانیه گذشت با ذوق بیان کردم: آره بیداره

گوشیشو به سمتم گحرکت کرد: بیا باهاش صحبت کن.

از روی تخت پریدم پایین وگوشی رو از کف دستش گرفتم وشروع کردم به شماره گراهی شدن،وقتی آوای مامانم رو شنیدم بی اختیار شروع کردم به گریه کردن،طوری که نفسم بالا نمیومد،حمیدرضا ازجاش کشیده شد وگوشی رو ازم گرفت وقطع کرد،بابهت نگاهش کردم؛درحالی که باز هم اخم کرده بود گفت:هر وقت گریه هات تموم شد بهشون زنگ بزن

یه خورده که از شدت گریه ام کم شد گوشی شروع کرد به رنگ خوردن،به سمتم گراهی شد:بیا از خونتونه

گوشی رو از کف دستش گحرکت کردم وبعد از کشیدن چندتانفس عمیق جواب دادم: الو

صدای نگران مولینم تو گوشی پیچید ودرست نیم ساعت با مولینم صحبت کردم،تنها کسی که جرات نکردم حالشو بپرسم ایلیابود،وقتی تموم شد احساس سبک بالی میکردم،یک ماه ونیم وقت کمی نیست من شش هفته از گوش دادن صوتی مولینم بی نصیب بودم.گوشی رو به سمتش گراهی شدم وزیر لب گفتم: ممنون

اون هم با تبسمی گوشیو از کف دستم گحرکت کرد ومجدداً به کارش مشغول شد،حالا که خیالم از بابت خونواده ام راحت شده بود حس نگرانی بابت ایلیا بهم فشار میاورد،توی فکر فرو رفته بودم وداشتم صحنه های احمقانه ای رو تصور میکردم،آواش منو به خودم آورد:به چی فکر میکنی؟

با آوای آرومی گفتم: به گذشته

به سمتم برگشت و واسه چندثانیه نگاهم کرد،بعد تبسمی روی لبش قرار گرفت و گفت: به نظرت من بدون ریش وتیپ فشنم چه شکلی میشه؟

واسه یه لحظه حمیدرضا رو باموهای سیخونکی تصور کردم وزدم زیر خنده: باید باحال باشه!

از جاش قد بلند شد وبه سمت کمد دیواری حرکت کرد وبعد از چند دقیقه گشتن آلبومی رو برداشت وشروع کرد به ورق زدنش ودر همین حال هم به سمت من اومد ووقتی داشت کنارم میجای گرفت یه عکسو نشون داد: آهان اینجان

وآلبوم رو به کف دستم داد،عکس از جماعت یه سری دختر وپسر بود که بهشون میخورد دانشجو باشن،بهش چشم دوختم واظهار کردم: تو کدومشونی؟

تبسم خبیثی زد: حدس بزن

بدون اینکه دقت کنم یه نگاه به عکس ها کردم ورو بهش اضافه کردم:سرکاریه

تبسمی زد ودستشو گذاشت روی عکس:من اینم

با تعجب به عکس نگاه کردم ،شلوار لی پاش بود با یه تیشرت تنگ سفید وآستینهای کوتاه که عضلات دستش به خوبی متوجه شده میشد وبه نظر یه نمه هم پُر تر بوده.موهاش روهم یه مقدارشو روی پیشونیش ریخته بود ویه مقدارشو به طرف بالازده بود،از ته ریش خبری نبود وریشش هم به قول بابام میخ طویله ای بود،یه خط باریک زیر زیراه که فوق العاده بهش میومد،قیافه ی معصومی که تبسم روی صورتش خیلی جذابش کرده بود

با تعجب بهش نگاه کردم: بابات میدونست؟

سرشو به آرومی تکون داد:وقتی دانشگاه قبول شدم،بهم اضافه کرد آزادی این چهارسال هرکاری که به آبروم ضربه نزنه انجام بدی.

در حالی که به عکسهای دیگه نگاه میکردم اضافه کردم: یه سوال بپرسم آزرده نمیشی؟

جواب داد: بپرس

به صورتش خیره شدم: به‌شدت فرشته رو دلبسته شدی؟

لبخندش واسه چندثانیه از صورتش راهی شد وسرش رو پایین انداخت وهیچی نگفت،ولی اخم هم نداشت.با صدای آرومی بدون اینکه نگاهم کنه بیان کرد: ازدواج ما تصمیم بزرگترا بود

زیاد تعجب نکردم توقع چنین جوابی رو داشتم،درحالی که نگاهمو از صورتش میگراهی شدم اضافه کردم: بهت نمیاد زیر بار حرف زور بری!

جواب داد: کسی منو مجبور نکرد

با تعجب بهش نگاه کردم،ادامه داد: پدرم فقط به من پیشنهاد داد،من شخص خاصی مد نظرم نبود وفرشته هم دختر خوبی بود.واسه همین هم موافقت کردم

با تعجب گفتم: فرشته چی؟

نفسشو فوت کرد: بهم اظهار کرد کس دیگه ای رو دوست داره.ازم تمایل داشت پامو عقب بکشم چون اون نمیتونه رو حرف باباش حرف بزنه

با شک اضافه کردم: تو لج کردی درسته؟

سرشو چندبار با نوسان کم تکون داد .نفس عمیقی کشید: عذاب وجدان شامگاها میاد سراغم.حس میکنم تو مرگش مقصرم

از جاش قد بلند شد،نه تنها دلم نمیمیل داشت دلداریش بدم بلکه بار دیگر اون حس تنفر نسبت بهش تو وجودم زبونه کشید

آلبومو بستمو کنار گذاشتم،دوباره رفتم زیر پتو با صدای آرومی اضافه کرد:تو چی؟

من که اصلاً تو باغ حرفش نبودم گفتم: من چی!

چند ثانیه نگاهم کرد وزیر لب اضافه کرد: هیچی

وبه کارش مشغول شد،نکنه منظورش محبتم به ایلیا بود؟ خدا ذلیلت نکنه شقایق که موقعیت به این توپی رو از کف دست دادی!

….به دیوار نیمه پشت بوم تکیه داده بودمو داشتم خونه همسایه ها رو دید میزدم،آوای حمیرا منو به خودم آورد: خوب به بهونه لباس پهن کردن اومدی بالا وداری دیده چرونی میکنی!

به روش ریز خندیدم واظهار کردم: عزیزم تو که همه جوره لطف داری این یکی هم روش!ایشاله عروسیت جبران میکنم

لبخند معنی داری زدو بعد از چند ثانیه مکث گفت: سال تحویل وقتی قرآنو باز کردم سوره الرحمن اومد،یعنی امسال عروس میشم؟

با صوتی کشیده لبخند زدم،قیافه اش قلبخور شد: چرا میخندی؟

از شدت خنده ام کم کردم: این طوری که نیست باید ببینی معنیش چی بوده.

با هیجان درحالی که آخرین لباس رو پهن میکرد گفت: واسه تو چی دراومد؟

این مورد جز مواردیه که تا آخر سال یادم میمونه اظهار کردم: آیه ۹۶ سوره اعراف

با لوس بازی به چپ وراست خیره شد وگفت: ومعنیش چی بود؟

تبسم کجی زدم:نمیدونم! راستش قرآن عثمان طه بدون معنی بود، بعدش هم یاد حرکت کرد که نگاه کنم

با سبد خالی به سمتم اومد: بیا بریم پایین نگاه کنیم،ببینیم درست دراومده یا نه

سرمو تکون دادم: باشه بریم.

با هم از پله ها پایین اومدیم.حاج خانوم توی هال دراز کشیده بود و داشت چرت بعد از ظهر میزد،صوتی آهنگ ملایمی هم از اتاق حامد به گوش میرسید، با حمیرا رفتیم تو اتاقش و قرآنش رو برداشت ودر حالی که بازش میکرد گفت:گفتی آیه شماره چند بود؟

– 96

بعد از کمی ورق زدن شروع کرد به خوندن:و چنانچه مردم شهر ودیار همه ایمان آورده وپرهیزکار میشدند همانا درهای برکات آسمان وزمین را بروی آنها میگشودیم اماکن چون تکذیب کردند ما هم آنان را به کیفر کردار زشت رساندیم

وقرآن رو به سمتم گراهی شد: بیا خودت ببین من که چیزی نمتوجه شدم

با نگاه کردن به متن عربی خوب درک کردم… وَلَو انَ اَهلَ القُری ءامَنوا…. صحنه تصادف جلوی دیدهام نقش بست،من شکر نعمتی که خدا بهم داده بود رو به جا نیاورده بودم…

قرآن رو به سمت حمیرا گرفتم: ممنون

از اتاق بیرون اومدم،سرم درد عجیبی میکرد.رفتم توی اتاقم و لبه ی تخت قرار گرفتم: خدایا من چقدر احمق بودم!

قلبم شکسته بود، گریه تاثیر داشت؟ میخواستم گریه کنم ولی نفسم توی سینه ام گیر کرده بود باید جیغ میزدم، ولی شرایط…از جام کشیده شدم ووضو گحرکت کردم ودو رکعت نماز شکر خوندم به اضافه ی نماز ظهرم که تا اون موقع نخونده بودمش.احساس شعف میکردم حس میکردم خدا یه فرصت مجدداً بهم داده،با خودم گفتم لابد خدا اینجا نگاهم رو به این حقایق باز کرد که حالا شاید یه روزگارنه امیدی برای برگشت پیش ایلیای عزیزم باشه.

شب بعد میلاد ولیم رضا(ع) بود واز صبح شبکه استانی حرم رو نشون میداد ومن بینهایت قلبم میمیل داشت حرم مطهر رو از نزدیک ببینم. وهماهنگ هم شده بود که شامگاه کف دست جمع بریم به حرم، ولی درست نیم ساعت قبل از رفتن یکی با حمیدرضا تماس گحرکت کرد واون هم برافروخته زد زیر همه چی که من وشقایق هیچ جا نمیایم،تا لحظه ای که همه داشتن از خونه بیرون میرفتم امید داشتم که منصرف بشه وبگه ما هم میریم، ولی زهی خیال باطل.بعد از ده دقیقه که من بغض کرده توی هال رو به تلویزیون قرار گرفته بودم وداشتم از شبکه سه پخش مستقیم مولودی خوانی نگاه میکردم حاضر وآماده از اتاق بیرون اومد ورو به من گفت: میرم جایی زود برمیگردم

با تعجب گفتم: چیزی شده؟

سرشو تکون داد واز خونه خارج شد، ترس برم داشت، یعنی اتفاق به من مربوط میشه! شروع کردم از شدت استرس توی خونه راه رفتن.نیم ساعتی گذشته بود که یهو در حیاط باز شد وحاج خانوم سراسیمه وارد حیاط شد وحمیرا هم پشت سرش، همونطور وسط هال توقف کرده بودم که حاج خانوم به سمتم حمله ور شد: سلیته آخر هم زهرتو ریختی؟ چرا ولمون نمیکنی، از وقتی اومدی هرچی بدبختیه با خودت آوردی، بچه من آزارش به مورچه نرسیده…

سعی داشت منو بزنه،ولی زیرا حمیرا کمرشو چسبیده بود حرکاتش به بال بال زدن شامگاهیه بود ، قدمی عقب راهی شدم وبا بهت سؤال کردم: چی شده؟

حاج خانوم جیغ زد: پسره ی قاتل کارش به جایی رسیده که جلوی بچه های منو بگیره!

با ناباوری زیر لب اضافه کردم: ایلیا؟

حاج خانوم فریاد زد: اسم اون حرومزاده رو جلوی من نیار

بغض به گلوم جای گرفت وزمزمه وار اظهار کردم: ایلیا حرومزاده نیست

بازم هم فریاد زد وفوحش های رکیک نثارم کرد، به سمت اتاق دوییدم وبه محض بستن در بهش تکیه دادم، تپش دیوانه وار دلم بهم اجازه گریه کردن نمیداد، چند دقیقه بعد صدای کوبیده شدن در حیاط اومد ومن از جام تکون نخوردم که برم وببینم کیه،یهو در اتاق به طرز وحشتناکی ضرب خورد وچراکه بهش تکیه داده بودم وتوقع نداشتم با کشیدن جیغی ازش فاصله گراهی شدم، حامد درو به ضرب لگد باز کرد،در صورتی که اصلاً در قفل نبود وبسیار راحت باز میشد،با خشمگینت گفت: باهاش قرار گذاشته بودی؟

هراسیده بودم، اونا داشتن منو به گناه نکرده متهم میکردن،با کف کف دست محکم به لته در ضربه زد: دِ بگو کثافت

در حالی که صدام میلرزید اظهار کردم: بخدا نمیفهمم چی میگی

داد زد: دروغ میگی مثل سگ

سرمو تکون دادم: دروغ نمیگم

چنان سیلی محکمی به صورتم زد که روی زمین افتادم .با ناباوری کف دستمو روی صورتم گذاشتم، با حرص بیان کرد: بس که حمید بهت رو داده.

انگشت اشاره اشو به نشونه تهمتوجه شد به سمتم گحرکت کرد: اما من مثل حمید رضا بی غیرت نیستم که تو هرجور خواستی با آبروی ما بازی کنی.

از اتاق بیرون رفت ودر رو به هم کوبید، بغضم ترکید: من چه گناهی کردم، سرمو بالا کردم وگفتم: خدایا مگه من بنده ات نیستم؟ مگه امشب شامگاه عید نیست؟ یعنی عیدی من همین سیلی بود!

از جام بلند شدم وروی تخت دراز کشیدم واونقدر گریه کردم تا خوابم برد،…نیمه شب متوجه شدم که حمیدرضا وارد اتاق شد ولی اونقدر غرق خواب بودم که به روی خودم نیاوردم ودیدههامو بار دیگر بستم…

صبح وقتی چشمامو باز کردم مشاهده کردم روبه دیوار خوابیدم،حس کردم کسی از روی تخت قد بلند شد،به‌سرعت چرخیدم وحمیدرضا رو متوجه شدم که داره به سمت در اتاق میره، نگاهش کردم واون از اتاق خارج شد.نیم ساعت بعد وارد اتاق شد و به سمت لباس هاش حرکت کرد وقتی داشت لباساشو عوض میکرد متوجه بیداری من شد، اول بهم اخم کرد، نه! اخمش از روی تعجب بود به سمتم اومد لبه تخت واستاد: صورتت چی شده؟

صورتم! سرمو باتعجب تکون دادم: صورتم؟

اخم کرد: کبوده!

دیشب به یادم اومد، فکر کنم تنها کسی که ممکنه جوابم رو بده حمیدرضاست. بغض کرده واظهار کردم: راستی دیشب چی شده بود؟

با اخم گفت: جوابمو ندادی!؟

با التماس اضافه کردم: تو بگو من هم میگم.

با اخم نگاهم کرد ومجدداً به سمت وسایلهاش راهی شد وآهسته گفت: چیز مهمی نبود، رفع شد.

از جام کشیده شدم واظهار کردم: ایلیا اومده بود؟ دعوا کردین؟

با عصبانیت به سمتم برگشت: به تو ربطی نداره، اونهم کتکشو نوش جون کرد

قلبم فشرده شد،ایلیا رو زده بودن! اشک از گونه ام چکید: الان کجاست؟

با حرص اظهار کرد: به تو ربطی نداره

با التماس گفتم: توروبه خدا بگو، قول میدم این آخرین سوال باشه که میپرسم

با کلافگی سرشو تکون داد: داره آب خنک میخوره

یه سری وسایل از روی میزش برداشت وبه سمت در حرکت کرد، خودمو بهش رسوندم وبازوشو گراهی شدم: میخوای چیکار کنی؟

با غضب بیان کرد: قول دادی آخرین سوالت باشه.

گریه کردم: رضایت بده

کف دست منو از دور بازوش باز کرد وبه عقب هولم داد: که چی بشه؟ میخوای اصلا باهاش برو که دیگه مزاحم ما نشه!

با گریه بهش چشم دوختم، به تهمتوجه شد گفت: اگه یه بار دیگه حرفشو بزنی بد میبینی شقایق؟

دوزانو روی زمین جلوی پاش نشستم: تو رضایت بده، قول میدم هر چی بگی گوش کنم، دیگه بهش فکر نکنم، میشم زن زیستنت، همونی که تو میخوای، بذار بره…

حالا ضجه میزدم، نفسشو با خشمگینت چندبار بیرون فرستاد وبدون اینکه حرفی بزنه از اتاق بیرون حرکت کرد، گریه کردم، به خاطر ایلیایی که عشقش همه وجودمو پر کرده بود ونمیتونستم جاش کسیو بذارم، ضجه زدم به خاطر غروری که شکستمش اشک ریختمو گریه کردمو گریه کردم….

ساعتها توی اتاقم بدون اینکه برم دستشویی یا صبحونه بخورم نشستم، تا اینکه نزدیکای ظهر صدای بچه های راضیه تو حیاط پیچید، وآوای خندون خودش که میگفت: عیدتون مبارک.

عید! یه ربع بعد به سمت اتاق من اومد وبا دیدن من تو قاب در خشکش زد، در روبست وبه سمتم اومد: شقایق مولین چی میگه؟ صورتت چی شده؟چرا قرمزه؟

بغض کردمو به محض نزدیک شدنش بغضم ترکید وخودموتو بغلش انداختم وگریه رو سر دادم: بخدا من کاری نکرده بودم، همه مجازاتم کردن! من حتی با خونواده ام بدون حضور حمیدرضا صحبت نکردم چه برسه که بخوام با ایلیا قرار بذارم.

راضیه هم که حالا با من گریه میکرد موهامو نوازش کرد وبیان کرد: درست میشه گلم؛گریه نکن

یه خورده که از شدت گریه ام کم شد از بغلش بیرون اومدم وهمه چیو براش تعریف کردم، حمله مادرش؛حرفای حامد وجریان صبح وحمیدرضا وحرفایی که بهش زدم؛ وقتی صحبتم تموم شد بوسه ای بروی پیشونیم زد: اگه چنین حرفایی بهش زدی مطمئن باش حمیدرضا به حرفات گوش میکنه

بعد اخماش تو هم حرکت کرد واظهار کرد: حق اون حامد احمق رو هم خودم میذارم کف کف دستش

بعد دخترش رو صوت زد: مریم جان

مریم به دو وارد اتاق شد، ورو به من اظهار کرد: سلام زندایی

لبخند بیجونی زدم: سلام

راضیه اضافه کرد: مریم جان برو واسه زندایی شیرینی بیار

مریم دیدهی اظهار کرد واز اتاق باز به حالت دو خارج شد،چند لحظه بعد به جای مریم حمیرا با شیرینی وارد اتاق شد، چشماش قرمز بود، من فکر میکردم این خونه نیست؛ آروم به سمت من اومد، با بغض گفت: شقایق معذرت میخوام که دیشب نتونستم ازت محافظت کنم

دلم گراهی شد وبیان کردم: تو قسم نخوردی که از من محافظت کنی

همدیگه رو بغل کردیم… راضیه لبخندی زد وبیان کرد: خدا خودش همه چیزو درست میکنه

پرسیدم: حاج خانوم کجاست؟

حمیرا اظهار کرد: چند دقیقه پیش راهی شد حرم، گفت ظهر هم نمیاد

راضیه با تبسمی بیان کرد: عجب تحویلی میگیرن منو! یعنی نمیخواد به من بگه که داره میره؟

خنده ام گراهی شد، باز لبخندم خشک شد ورو به راضیه اضافه کردم: میشه یه جور ته وتوی قضیه رو دربیاری ببینی چی شد؟

راضیه سرشو تکون داد واز جاش کشیده شد،

…با موبایلش توی حیاط صحبت میکرد ومن از پشت پنجره بهش نگاه میکردم،حمیرا کنارم ایستاد: صورتتو کرم بزن کمتر معلوم میشه، صورتم به یادم اومد، رفتم جلوی آینه توی هال توقف کردم، گونه ام قرمز شده بود، کمی مایل به کبود،صورتم رو کرم زدم وکمی آرایش کردم،راضیه وارد اتاقم شد وگفت: اصلاً پای پلیسو وسط نکشیدن

با تعجب بهش خیره شدم، ادامه داد: مثل اینکه دیشامگاه پژمان بردتش خونه خودش، الان هم که زنگ زدم حمیدرضا گفت راهی شده و ولش کردن بره، گویا داداش هاش اومدن وبردنش.

حمیرا با لحن خنده داری گفت: اگه گذاشتن این پژمان حیاتشو بکنه!

راضیه ریز خندید: طفلک تا خرش از پل بگذره مجبوره به حرف اینا گوش کنه

ابروهامو بالا دادم: جریان چیه؟

حمیرا از خجالت سرخ شد وراضیه بیان کرد: پژمان قلبش اینجا گیره

وبه حمیرا اشاره کرد با شیطنت گفتم: پس اینطور بود که پژمان شامگاه اول که منو میرسوندن گفت تو این خونه فقط حمیرا خانوم وحاج اسد خوبن!

حمیرا سرخ شد، راضیه کف دستشو به کمرش زد: نگاهم روشن، یعنی من این وسط کَلَمم؟ اگه گذاشتم این وصلت سر بیگره؟

خنده ام گحرکت کرد، خندیدم چون هم از بابت حمیرا شاد بودم وهم از بابت ایلیا خیالم راحت شده بود، شاید تلخ خندیدم…

بعد که حمیرا به سمت آشپزخونه راهی شد، راضیه با صدای آرومی رو بهم گفت: به فکر قاما که به حمیدرضا دادی هستی؟

قلبم فرو ریخت و وحشت همه بدنمو در برگرفت….

با ترس بهش نگاه کردم، وقتی داشتم این حرفا رو به حمیدرضا میزدم ابداً اگه لحظه ای بهشون اندیشیده باشم! راضیه به طرف در اتاق رفت وحمیرا رو آوا زد: حمیرا جان،بچه ها رو بیار داخل سرما نخورن،سرگرمشون کن من با شقایق کار دارم.

حمیرا: باشه

راضیه درو بست واومد داخل، باهم لبه تخت جای گرفتیم، با تبسم محزونی گفت: تا کی میخوای به ایلیا فکر کنی؟ آخرش به کجا ختم میشه؟

سرمو تکون دادم: نمیدونم..

آهی کشید: حمیدرضا از ازدواج شانس نیاورد.

بهش چشم دوختم، تبسمی زد وبیان کرد: فرشته خدابیامرز که اجباراً زنش شده بود وقبل از صمیمی شدنشون مرد و حمیدرضا ناکام موند، تو هم که بعد از گذشت دوماه…

سرمو شرمسار انداختم پایین واضافه کردم : نه میمیل داشتم، نه بلد بودم کاری کنم

دستشو روی شونه ام گذاشت، دیگه به ایلیا فکر نکن، گذشت وقت همه چیو درست میکنه، بچسب به حیاتت، شاید حمیدرضا یه خورده اخلاقش شتاب‌زده یا خشک باشه اما بی منطق نیست، اگه تو خوب باشی مطمئنم خوش بختت میکنه

بغض کردم: پس ایلیا چی؟

سرشو با کلافگی تکون داد: شاید ایلیا هم عاشقت باشه ولی مطمئنم اونچه که الان بیشتر اذیتش میکنه عذاب وجدانه، صد در صد اگه حس کنه که تو خوشامگاهختی اون هم به آرامش میرسه وشاید بتونه سروسامونی به زندگیش بده، به خودت نگاه کردی؟ دوماهه که اومدی اینجا وتنها چیزی که نصیبت شده غصه وآزردهیه! مامانم بده؟ دَمِ حمیدرضا رو داشته باش که ازت حمایت کنه، ولی الان حمیدرضا زبونش کوتاهه ونمیتونه کنایه های مادرمو جواب بده.

حرفاش عین حقیقت بود، لبامو به دندون گرفتم تا بغضم نپره بیرون، صورتمو به سمت دیگه ای کردمو با آوای لرزونی گفتم: من نمیتونم.همه ی زندگی که این نیست، تکلیف قلبم چی میشه؟

با لحن مهربونی گفت: تظاهر هم بلد نیستی؟

با تعجب بهش چشم دوختم، ادامه داد: درسته که همه زندگی به شامگاه خوابیدن کنار هم خلاصه نمیشه اما تاثیر داره، بسیار هم تاثیر داره، حمیدرضا یه مَرده، اگه از تو تامین بشه همه جوره حمایتت میکنه، تابحال بجای اینکه از خدا ایلیا رو بخوای خولستی که مسیر حیاتشو تغییر بده

با بهت سرمو تکون دادم، با تبسمی ادامه داد: از خدا میل داشتی که یکی دیگه رو سر راهش قرار بده؟

نه! نباید به کس دیگه ای جز من فکر کنه؛ اشک از دیدهم به روی گونه ام چکید، آوای راضیه لرزید: پس اونطور که ادعا میکنی عاشقش نیستی.

کف دستشو بالا آورد واشکامو پاک کرد وگفت: با عمل کردن به قولی که دادی اعتماد حمیدرضا رو جلب میکنی

با نگاهی غصه دار اضافه کرد: درسته که برای همیشگی ایلیا رو باید فراموش کنی اما شاید در آینده ای نه چندان دور دوباره بتونی رابطه گرم گذشته رو با خونوادت برقرار کنی.

از جاش کشیده شد ودر حالی که به سمت در میراهی شد گفت: بهتره یه دوش بگیری بعدش هر سوالی داشتی در خدمتم

از اتاق خارج شد، یعنی واقعاً رفتارم طوری بود که اون فکر کنه حرفاشو قبول داشتم؟ قلبم گرفته بود داشتم از درون نابود میشدم، از جام بلند شدم و وضو گرفتم وچراکه اذان ظهر رو گفتن نمازم رو خوندم، با راضیه وحمیرا در حال ناهار خوردن بودیم که حامد اومد خونه و روبه حمیرا گفت: ناهار آقاجونو بده ببرم

تا حمیرا رفت توی آشپزخونه ظرف غذا رو بیاره حامد با پوزخند به کبودی صورتم نگاه کرد.راضیه که بین بچه هاش نشسته بود با غضب رو به حامد گفت: هوی! چرا اینشکلی نگاش میکنی؟

حامد به راضیه خیره شد وبا بی ادبی زبونش رو توی دهنش چرخوند، راضیه سرشو از روی تاسف تکون داد وگفت: دعا کن تا وقتی آقاجون وحمیدرضا میان خونه من حرکت کرده باشم واِلا تا کتکت نندازم دست بردار نیستم

حامد نگاهاشو تنگ کرد وسرش رو تکون داد: باش تا صبح دولتت بدمت

حمیرا با ظرف غذا بیرون اومد ورو به حامد با اخم گفت: بیا ببر

سریع هم اومد جای گرفت کنارم، حامد ابرو بالا داده به حمیرا چشم دوخت وخم شد که از روی زمین ظرف غذارو برداره هنوز قامتش کامل راست نشده، آخی گفت وظرف غذا از کف دستش افتاد اما چراکه حمیرا ظرف غذا رو محکم بسته بود چیزی ازش بیرون نریخت.

همه با تعجب بهش خیره شدیم، راضیه گفت: چی شد؟

حامد کف دستشو چندبار بست وباز کرد: چیزی نیست، دستم یهو تیر کشید.

ظرف رو با اون یکی کف دستش گراهی شد واز خونه خارج شد وما به ناهار خوردنمون ادامه دادیم.در حین ناهار تلویزیون روشن بود من با ذوق زده بودم شبکه استانی وحرم رو نگاه میکردم،حسی داشتم که تابحال نداشتم، حمیرا تلخ ریز خندید: تو رو نبردیم قسمت خودمون هم نشد که حتی دیشب به خیابون نزدیک حرم برسیم چه برسه که زیارت کنیم.

بعد از ظهر تحت تاثیر حرفهای راضیه رفتم حموم، خودم هم نمیدونستم چرا مثل یه ربات داشتم عمل میکردم، درسته که اسم مردها بد در حرکت کرده ولی زنها وضعیتشون هزار برابر بدتر از مردهاست فقط غرور وحجب وحیاشونه که نگهشون داشته، من هم از این قاعده مستثنا نبودم هرچند موضوع من فرق میکردو من بیشتر خودم رو برای ایلیا نگه داشته بودم،ولی یه چیزی به جز ترسم مانعم میشد که با راضیه مخالفت کنم، انگار من هم مخالف با فرا رسیدن شامگاه نبودم..اما یه چیزی از اعماق وجودم فریاد میکشد ومیاظهار کرد: شقایق بعدش پشیمون میشی..

غروب وقتی حاج خانوم برگشت من وراضیه هنوز تو اتاق بودیم، راضیه چمدونمو به هم ریخت ویه لباس خواب بیرون کشید: این چه طوره؟

با تبسم کجی اضافه کردم: اینو مامانم خریده بود، جز خریدای عروسیم بود

لباسو سر جاش گذاشت واضافه کرد : پس این نه

به سمت در اتاق رفت: من میرم بیرون سعی میکنم تا یک ساعت دیگه برگردم.

وقتی از اتاق بیرون راهی شد به سمت چمدون راهی شدم ومرتبش کردم، یهو نگاهم خورد به فال حافظ، اشک تو دیدهام جمع شد، فاتحه ای خوندم وبدون نیت بازش کردم:

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از دیده حسود چمنش

گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

دور باد آفت ودور فلک از جان وتنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا

چشم دارم که سلامی برسانی زمنش

……

….

“قلبشوره دارید،نگران کسی هستید اما قسمت هرچه باشد همان خواهد شد، قلبتان را قوی کنید واز خدا یاری بخواهید….”

این یعنی چی؟ از این واضح تر! کتاب رو بستم وبهش نگاه کردم: یادت رفته کی تورو به من هدیه داد؟ تو هم میگی بسپارمش به خدا ومنتظر قسمت باشم؟

اشکهام یکی پس از دیگری سرازیر شدند، به آینه کوچکم نگاه کردم، به قیافه ای که زمین تا آسمون با چندماه گذشته فرق میکنه، به ابروها وموهای رنگ کرده ام، یاد مولینم افتادم که بهم اظهار کرده بود اامان دست ابروتو خودم میگیرم اما هیچ وقت قسمت نشد واامان بار رو راضیه برام گراهی شد،راضیه هممدت با مردها وارد خونه شد ویکراست اومد به اتاقم پلاستیکی رو به سمتم گحرکت کرد: ببین میپسندی؟ عجله ای شد خدا کنه خوشت بیاد

بازش کردم یه لباس خواب لیمویی رنگ ساتن فوق العاده باز بود، یهو ترسیدمو از دستم افتاد با تعجب اظهار کردم: قصد نداری که اینو جلوش بپوشم؟

راضیه خم شد وبرداشت: نه پس! امشامگاه با چادر بخواب فردا جلو مادرم بپوشش

از این حرفش خنده ام گراهی شد، خودش هم ریز خندید وگفت: فعلاً بلند شو بریم بیرون تا بعد از شام بگم میخوام چیکار کنم.

وقتی داشتیم از اتاق خارج میشدیم، هممدت حمیدرضا هم میخواست بیاد داخل، سلامی کردم وازش رد شدم، اون هم جوابم رو داد ووارد اتاق شد…

کمک حمیرا داشتیم سفره پهن میکردیم که متوجه شدم راضیه تو جمع نیست رو به حمیرا اضافه کردم: پس راضیه کجا راهی شد؟

حمیرا شونه هاشو بالا انداخت: فکر کنم با حمیدرضا تو اتاق شما باشن

شصتم خبردار شد این دختر باز داره برنامه میچینه.. در حین شام خوردن بودیم که راضیه کلید کرد که باید شامگاه همه برن خونه اش بخوابن، حاج خانوم شروع کرد به آوردن بهونه های بنی اسرائیلی. حاج اسد ساکت بود، حامد هم غر میزد: این کارا چیه؟ تو خودت تا الان اینجا بودی بعد ما بیایم باز دنبال تو؟

ولی مرغ راضیه یه پا داشت، محمد و مریم هم آویزون شده بودن به حاج اسد وحاج خانوم وهی اصرار میکردن، شوهر راضیه هم از همه جا بیخبر میاضافه کرد: یعنی قابل نمیدونید یه شامگاه هم خونه ما جمع شین، فردا هم که تعطیله

حاج اسد به حالت سوالی رو به حاج خانوم بیان کرد: من مشکلی ندارم شما چی میگین؟

حمیرا رو به حاج خانوم ملتمسانه اظهار کرد: مامان توروخدا؟

حاج خانوم سرشو تکون داد: باشه

شوهر راضیه رو به حمیدرضا بیان کرد: شما هم میاین دیگه ؟

حمیدرضا لبهاشو جمع کرد: راستش دوست دارم بیام ولی صبح زود جایی کار دارم باید برم

آره جون عمه ات!حامد با تعجب گفت: صبح جمعه کجا کار داری؟

راضیه با حرص جواب داد: به تو ربطی نداره

همه با تعجب به راضیه خیره شدن وراضیه در کمال خونسردی لیوان آبو سرکشید وبیان کرد: چه معنی داره بچه تو کار بزرگتر دخالت کنه؟

حاج اسد لبخند زد واین باعث شد حامد بیشتر حرص بخوره، تازه متوجه شدم کف دستشو بسته! وقتی میتمایل داشت برای خودش آب بریزه ونتونست فهمیدم،حاج خانوم با تعجب جویا شد: حامد دستتو چیکار کردی!چرا بستی؟

حامد نگاهی به کف دستش انداخت واضافه کرد: نمیدونم کجا خورده حالیم نشده!

شام در کمال آرامش خورده شد، بعد از شام همه آماده رفتن شدن، فقط حامد بود که دوست نداشت بره وداشتن به زور میبردنش، برای اامان بار عاشق شدم خونه بمونه، چرا که حس امنیت در برابر حمیدرضا بهم کف دست میداد، وقتی همه خداحافظی کردن واز خونه خارج شدن حس وحشت به سراغم اومد، حمیدرضا رفت دستشویی،حرکت کردم توی اتاق و لباس خوابی که راضیه برام گحرکت کرده بود رو توی دستم گراهی شدم وبا خودم گفتم: عمراً اگه اینو جلوی حمیدرضا بپوشم!

لباسو تو کمد جا دادم وپریدم رو تخت وزیر پتو خزیدم،

رو به دیوار به پهلو دراز کشیده بودم که حمیدرضا وارد اتاق شد و لامپ رو خاموش کرد، قلبم محکم خودشو به دیوار سینه ام میکوبید، حس کردم اتاق با نور کمی روشن شد، حدسم درست بود اون چراغ مطالعه رو روشن کرده بود وپشت میزش نشسته بود، شونه هامو بالا انداختم ودوباره به سمت دیوار برگشتم: خداروشکر

ولی شادیم دوام چندانی نداشت وچند دقیقه بعد چراغ مطالعه هم خاموش شد وحالا اتاق فقط با نور کمی که از پنجره میزد روشن بود،با صوتی آرومی که انگار بسیار به من نزدیک بود اضافه کرد: نتونستم

ابروهامو توهم کشیدم وهیچی نگفتم، ادامه داد: چطور میتونستم طاقت بیارم وخودمو تا صبح با کارم سرگرم کنم؟

نفسمو حبس کردم، آروم آوام زد: شقایق؟

صوتش لرزید: بَسَمه، فکر کنم به اندازه کافی مجازات شدم،

کف دستشو روی شونه ام گذاشت،تک تک ذرات بدنم از ترس منجمد شد، با صدای آرومی بیان کرد: من روش دست بلند نکردم.

آروم به طرفش چرخیدم وناباورانه بهش زل زدم، اخم نداشت، نگاهش ناراحت بود، نگاهشو ازم گراهی شد: دوست ندارم به زور باهام همخواب بشی. اگر آمادگیشو نداری باز هم صبر میکنم

پشتشو به من کرد وپتو رو تا شونه هاش بالا کشید،خدا! داشتم دق میکردم، از این دومسیری بد تر هم وجود داره؟ دستمو تا نیمه بالا آوردم ولی نتونستم ودوباره دستمو کشیدم،با صدایی که خودم به زور میگوش دادم اظهار کردم: تو هیچ وقت نمیذاری برگردم نه!

با صدای آروم ولی لحن محکمی اظهار کرد: حتی فکرش رو هم نکن

کف دستمو روی شونه اش گذاشتم وبا بغض گفتم: پس دیگه احتیاجی نیست که صبر کنی،

به سمتم چرخید وبه دیدهام نگاه کرد، دلم فرو ریخت، وحشت کرده بودم خودم هم از حرفم پشیمون شدم،آب دهنم رو قورت دادم وفوری گفتم: اصلاً ولش کن، برو بندازش زندون، منو چه به از خودگذشتگی؟

تند به سمت دیوار چرخیدمو سرمو بردم زیر پتو،نمیدونم چقدر به همون حالت بودم که خوابم برد؛

….پیچیدن دستی رو به دور کمرم حس کردم، وخوردن نفس هایی رو به گردنم، خوابم میومد..خیلی… گرمای دلنشینی به گوشم میخورد که حس لذت رو درونم ایجاد میکرد، یهو هوشیار شدم وبدون باز کردن نگاهام سعی کردم موقعیت رو بسنجم، کف دستاش به دور کمرمه ومنو از پشت بغل کرده بود، انگار سرش کنار گوشم بود وداشت با نفسهاش لاله گوشم رو بازی میداد، سعی کردم ازش فاصله بگیرم ولی منو بیشتر به خودش فشرد، انگار متوجه شد بیدارم، حالا به وضوح لاله گوشم رو به دندون گراهی شد، گرمم شده بود آروم نگاهامو باز کردمو این بار با تلاش بیشتری سعی کردم از بغلش بیرون بیام، ولی با یه حرکت تند من رو به سمت خودش برگردوند وبا هم نگاه تو دیده شدیم،واسه ثانیه ای نفس کشیدن از یادم رفت وبه چشماش خیره شدم، شهوت تو چشماش موج میزد ومن دریای از التماس رو تو نگاهم جادادم ولی نگار بیفایده بود،با کف دستش موهام رو از روی صورتم کنار زد وچند ثانیه به اجزای چهره ام خیره شد،آرام نگاهش روی لبهام ثابت موند، دوباره به نگاههام نگاه کرد بار دیگر به لبهام، صورتشو آورد جلو و من بی اراده سرمو بردم عقب، کف دست دیگرشو گذاشت پشت سرم و صورتمو نزدیک به خودش کرد ولبهاشو روی لبهام قرار داد،حس میکردم که الان دلم سینه ام رومیشکافه ومیاد بیرون، سعی میکردم صورتم رو دور کنم ولی با کف دست وحرکات به‌سرعت لبش مانع میشد، کف دستامو روی سینه اش گذاشتم وسعی کردم از خودم دورش کنم ولی نمیشد مثل یه بچه تو دستاش اسیر شده بودم،یه پاشو از زانو خم کرد وگذاشت از پهلو روی کمرم ومنو محکم تر به خودش چسبوند، حالا دیگه داشتم تقریباً کف دست وپا میزدم، یهو تو جاش قرار گرفت وبا یه حرکت بلوزشو درآورد، دستامو جلوی دیدهام گذاشتم، دوباره روم خم شد ودستهامو از روی صورتم برداشت ولبهامو بوسید وآهسته راهی شد به طرف گردنم، با گریه اضافه کردم: حمیدرضا بس کن

ولی اون انگار نمیمتوجه شد، کف دستاشو به پهلوهام کشید، به خودم لرزیدم، با وجود تقلایی که میکردم لباسمو از تنم درآورد و بار دیگر گیرم انداخت، با اینکه سعی میکرد آروم عمل کنه ولی تقلاهای من موجب میشد حرکاتش وحشیانه به نظر برسه، نمیدونم چقدر طول کشید، من درد کشیدم نه از سر این همخوابی بلکه از زخم دلم، آه کشیدم نه از سر لذت! آه کشیدم تا سوخته های جیگرم رو التیام ببخشم، من با مردی یکی شدم که اجبار من رو کنارش نگه داشته بود، وقتی کارش تموم شد آروم شروع کرد به نوازش کردن موهام، دیگه حتی نای گریه کردن هم نداشتم، خم شد وپیشونیمو بوسید وزیر لب اضافه کرد: شقایق کاری میکنم که احساس پشیمونی نکنی.

وبار دیگر پیشونیمو بوسید،دستشو از زیر شونه هام رد کرد وکف دست دیگه اش رو هم از زیرزانوهام واز روی تخت قد بلندم کرد، اونقدر جیغ زده بودم که دیگه حتی از بابت دردی که توی وجودم پیچید کوچکترین حرف یا ناله ای به زبون نیاوردم،باهم حرکت کردیم زیر دوش آب گرم، به صورتش نگاه نمیکردم، فقط به یه نقطه نامعلوم خیره شده بودم وداشتم به آینده فکر میکردم، با کف دستاش صورتم رو قاب کرد وبه چشمهام نگاه کرد: شقایق؟ خوبی؟

سرمو تکون دادم،سرمو بغل کرد وصورتم با سینه کم موش تماس پیدا کرد، به بغضم اجازه شکستن دادم وبا صوتی کشیده اشک ریختم واون هم با مهربونی اجازه داد تا خودمو تخلیه کنم…

… نگاههامو باز کردم، نور صبح اتاق رو روشن کرده بود، سرم روی سینه حمیدرضا بود، آروم سرمو کشیده کردم وتو جام نشستم، خوابیده بود…خیلی عمیق.از درد وحشتناک دیشامگاه خبری نبود، فقط یه سوزش جزیی داشتم،موهامو در همون حالت به سه دسته تقسیم کردمو شل بافتمش وپایینش رو بدون اینکه ببندم رها کردم، کمی از حمیدرضا فاصله گراهی شدم وبار دیگر تو جام دراز کشیدم،قلبم هوای گریه داشت، دیشب برای اامان بار قبل از خواب به ایلیا فکر نکردم حتی موقع نزدیکیم با حمیدرضا! ولی حالا عذاب وجدان دردناکی داشت تو وجودم ظاهر میشد، یه جور حس خیانت به محبت پاکی که نسبت به ایلیا داشتم، ولی به قول راضیه تا کِی؟

چشمهامو بستم:

ایلیا : کیوان میگفت هفته دوم عید میاد واز من هم میل داشت خودمو آماده کنم

من : وای حالا چی میشه؟

ایلیا: مهم نیست که چی میشه، مهم اینه که من تا آخرش باهاتم

پس کو؟ آخرش کجا بود! تموم شد، دیگه برگشتی وجود نداره، حتی اگه حمیدرضا هم بهم اجازه برگشتن بده من برنمیگردم، من دیگه متعلق به ایلیا نیستم…