رمان شرورِ سیاه پارت ۳_از نازلی بستری

حاج فتاح با همان قدم‌های محکم و سنگین همیشگی، وارد راسته‌ی فرش‌فروش‌ها می‌شود. با این و آن سلام‌وعلیک می‌کند، سری تکان می‌دهد، کف دستی می‌دهد، ولی چیزی در نگاهش هنوز از دیشامگاه باقی مانده است؛ سنگینی‌ای، ابری که پشت آن نگاه‌های تیره لانه کرده و با هیچ تبسم مصلحتی نیز از میان نمی‌رود.

به حجره‌اش می‌رسد. تابلوی چوبی قدیمی، با خط نستعلیق طلاکاری‌شده، بالای در می‌درخشد:

تابلویی که سال‌ها پیش، خود حاج فتاح با غرور سفارش داده بود؛ آن روزها که حجره تازه از پدرش به او رسیده بود و می‌میل داشت نامش را، همچون مُهر پادشاهی، بر در و دیوار این بازار حک کند.

کف دست در جیب کتش می‌برد، دسته‌کلید سنگین و پرحلقه را بیرون می‌کشد و با انگشت‌های زبر و کارکشته‌اش، کلید کرکره را پیدا می‌کند. قفل بزرگ آهنی را باز می‌کند. صدای جیرجیرش در کوچه‌ی خلوت بازار می‌پیچد و بعد، با حرکتی محکم و ورزیده، زنجیر کرکره را می‌گیرد و بالا می‌کشد.

کرکره با آوایی غرّش‌وار و فلزی، شامگاهیه ناله‌ی پیرمردی خسته، بالا می‌رود تا کاملاً باز می‌شود و نور سرد و رنگ‌پریده‌ی صبح، همزیرا موجی از روشنایی، در تاریکی مغازه می‌ریزد.

بوی فرش، بویی خاص و آشنا، ترکیبی از پشم و نخ و رنگ‌های گیاهی، از درون مغازه بیرون می‌زند و در صورت حاج فتاح می‌پیچد. بویی که با تک‌تک سلول‌های وجودش عجین شده؛ همان بویی که از کودکی، وقتی همجاده پدرش به اینجا می‌وارد شد، در مشامش قرار گرفت و دیگر هیچ‌وقت از خاطرش پاک نشد.

قدم به حجره می‌گذارد. سکوت تاریک و خنک مغازه، برخلاف هیاهوی خانه، ساکتشی عجیب به او می‌دهد؛ آرامشی که تنها در همین چهاردیواری، میان رج‌های فرش‌های تاشده و رنگارنگ، پیدایش می‌کند.

فرش‌ها از کف تا سقف، لایه‌لایه روی هم چیده شده‌اند؛ فرش‌های ابریشمی تبریز با نقش‌های ریز گل‌وبوته، قالی‌های کرمان با رنگ‌های گرم لاکی و سرمه‌ای، گلیم‌های عشایری با طرح‌های هندسی
حاج فتاح کتش را درمی‌آورد، پشت صنقلبی آویزان می‌کند، آستین پیجادهنش را بالا می‌زند و به سمت میز چوبی قدیمی وسط مغازه می‌رود.

رادیوی کوچک را روشن می‌کند. آوای اخبار صبحگاهی، ساکت و یکنواخت، فضای مغازه را پر می‌کند.

روی صنقلبی چوبی‌اش می‌نشیند و دفتر حساب‌وکتاب را باز می‌کند، اما نگاهش روی کلمات و اعداد نمی‌ماند.لحظه‌ای دستش را مشت می‌کند. فکش سفت می‌شود؛ انگار با چیزی در درون خودش می‌جنگد. اما خیلی زود، مثل همواره، آن فکرها را پس می‌زند؛ مثل کسی که دری سنگین را محکم می‌بندد تا صوتی پشت آن را نشنود.

از پنجره‌ی کوچک بالای مغازه، نور آفتاب کم‌کم قوت می‌گیرد و در آن روشنایی، ذرات گردوغبار همچون رقصنده‌های کوچک طلایی در هوا معلق می‌مانند.

حاج فتاح نفس عمیقی می‌کشد، بوی فرش را در ریه‌هایش پر می‌کند و برای چند لحظه، در این جهانی کوچک خودش، در این حجره‌ی پر از رنگ و نقش، سعی می‌کند فراموش کند که بیرون از این چهاردیواری، دختری برای زندگی‌اش می‌جنگد.

نیم ساعتی از بالا حرکت کردن کرکره گذشته و بازار حالا دیگر جان گرفته است. صوتی چانه‌زدن مشتری‌ها از راسته‌های دیگر به گوش می‌رسد.
از انتهای راسته، صوتی قدم‌هایی شتاب‌زده و شتاب‌زده به گوش می‌رسد؛ آوایی که حاج فتاح، بی‌آن‌که سرش را از دفتر حساب کشیده کند، می‌شناسد.

کرم، شاگرد جوان حجره، نفس‌نفس‌زنان، انگار مسافتی طولانی را دویده باشد، خودش را به در مغازه می‌رساند و همان‌طور که کفش‌هایش را به آستانه‌ی در می‌کوبد تا خاکشان بریزد، با صدایی قد بلند و سرخوشاب، از همان جنس صدای جوان‌های بازار، سلام می‌کند:
سلام حاج آقا! صبح شما بخیر! ببخشید دیر شد، اتوبوس دیر رسید

حاج فتاح سرش را کشیده می‌کند، نیم‌نگاهی به کرم می‌اندازد و با همان صدای گراهی شده و خشکش، که هیچ‌وقت چندان رنگ گرمی به خود نمی‌گیرد، جواب می‌دهد:
سلام. بیا تو، چرا وایسادی اونجا؟

کرم با عجله کفش‌هایش را درمی‌آورد، کنار در می‌گذارد و پاورچین‌پاورچین وارد مغازه می‌شود. نگاهش که به حاج فتاح می‌افتد، لحظه‌ای مکث می‌کند؛ انگار چیزی در چهره‌ی حاجی، چیزی در نگاهش، برایش عجیب است. ولی جرئت پرسیدن ندارد و تنها با احتیاط می‌گوید:
حاج آقا، خوبین؟ رنگتون یه‌کم پریده‌ست، شب بد خوابیدین؟

حاج فتاح دفتر را محکم می‌بندد. آوای بسته‌شدنش در فضای مغازه می‌پیچد و با اخمی که بیشتر به هشدار می‌ماند تا پاسخ، می‌گوید:
به تو چه ربطی داره من چطور خوابیدم؟

کرم کمی جا می‌خورد. بلافاصله سرش را پایین می‌اندازد و کف دست‌به‌سینه می‌ایستد.
بله حاج آقا، ببخشید، همین‌جوری جویا شدم.

حاج فتاح از جا قد بلند می‌شود و به تلمبار فرش‌ها در گوشه‌ی مغازه اشاره می‌کند؛ فرش‌هایی که کمی نامرتب روی هم چیده شده‌اند. این بار صدایش محکم‌تر و آمرانه‌تر است:

ببین کرم، این فرشا اصلاً درست‌وحسابی چیده نشدن. مشتری میاد، اول دیدهش به همین ظاهر مغازه می‌افته. اگه ببینه همه‌چی درهم‌وبرهمه، فکر می‌کنه جنسمون هم بی‌کیفیته. پاشو یه کف دست به سر و روشون بده.

کرم بی‌درنگ آستین‌هایش را بالا می‌زند و به سمت فرش‌ها می‌رود.

_دیده حاج آقا، الان درستش می‌کنم.

شروع می‌کند به جمع‌کردن فرش‌ها آن‌ها را تا می‌زند و بر اساس جنس و رنگ کف دسته‌بندی می‌کند؛ فرش‌های ابریشمی را جدا می‌گذارد، قالی‌های ماشینی را به طرفی دیگر می‌برد و گلیم‌ها را نیز در گوشه‌ی سوم می‌چیند.

حاج فتاح، کف دست‌به‌سینه، از پشت میز نظاره‌گر اوست و هر از گاهی دستور کوتاهی می‌دهد:
اون قالی کرمانی رو بذار جلوتر، بهتر مشاهده کرده می‌شه… نه، نه،.. خوبه.

کرم، با آن‌که عرق روی پیشانی‌اش جای گرفته، سعی می‌کند هر کف دستور را دقیق و بی‌درنگ اجرا کند؛ زیرا خوب می‌داند حاج فتاح در کار، آدمی سخت‌گیر و بی‌تعارف است و کوچک‌ترین اشتباه ممکن است به دعوایی حسابی ختم شود.

تنها صوتی خش‌خش فرش‌ها و گاه‌گاهی سرفه‌ی حاج فتاح شنیده می‌شود؛ صوتیی که برخلاف ظاهر آرامش، از طوفانی حکایت دارد که هنوز در قلبش فروکش نکرده است.

آفتاب از پنجره‌ی کوچک بالای مغازه، راهی شده‌راهی شده زاویه‌اش را تغییر می‌دهد و نورش بر پشت فرش‌های تازه‌مرتب‌شده می‌افتد. رنگ‌های گرم لاکی و سرمه‌ای و طلایی را همچراکه نقاشی‌ای زنده، روشن‌تر می‌کند.

اما در چشمان حاج فتاح، از آن همه زیبایی، از آن همه آرامش صبحگاهی، هیچ ردی نیست؛ تنها سنگینی یک تصمیم است و طنین صدای دیشامگاه دخترش که هنوز در گوشش می‌پیچد.

هوا تاریک شده است. آسمان بالای کوچه، رنگ سرمه‌ای پررنگی به خود گراهی شده و چند ستاره‌ی کم‌سو، از لابه‌لای ابرهای نازک، سوسو می‌زنند. آوای بازشدن در حیاط در خاموشی شامگاه می‌پیچد. حاج فتاح، با آن هیکل درشتش، وارد حیاط می‌شود؛ در هر دو کف دستش کیسه‌های پلاستیکی سنگینی از میوه و خوراکی آویزان است؛ سیب‌های سرخ و براق، خربزه‌ای درشت، چند بسته آجیل
بوی خاک نمناک حیاط، درهم‌آمیخته با عطر خفیف یاس‌های کنار حوض، در هوا پراکنده است. حاج فتاح، بی‌آن‌که توجهی به این زیبایی ساده‌ی شبانه نشان دهد، مستقیم به سوی در ورودی خونه می‌رود. کیسه‌ها را با یک کف دست بالا می‌گیرد تا به زمین کشیده نشوند و با پا، آهسته، در نیمه‌باز را هل می‌دهد.

زری‌خانم در آشپزمنزل، پشت به در، مشغول است. با گوش دادن صوتی دررا می شنود ولی سرش را برنمی‌گرداند. فقط دست‌هایش لحظه‌ای روی ظرف‌ها از حرکت می‌ایستند، بعد دوباره به کار ادامه می‌دهند؛ محکم‌تر از قبل، انگار می‌خواهد با همان حرکت‌های سریع، چیزی را از قلبش بیرون بریزد.

حاج فتاح کیسه‌ها را روی کانتر آشپزخونه می‌گذارد. صوتی خش‌خش پلاستیک در خاموشی سنگین خونه می‌پیچد. نگاهی به پشت زری‌خانم می‌اندازد؛ به شانه‌های خمیده‌اش، به خاموشیی که از هر فریادی رساتر، ناراحتی‌اش را فریاد می‌زند.

_سلام.

آوایش هنوز خستگی یک روز کار را با خود دارد، ولی زیر آن خستگی، رگه‌ای از تحریک‌پذیری نیز پیداست.

_سلام‌کردن یادت حرکت کرده؟

زری‌خانم شیر آب را می‌بندد و کف دست‌هایش را با حوله‌ای که کنار دستش است خشک می‌کند، ولی هنوز برنمی‌گردد؛ هنوز حاضر نیست نگاه در نگاه شوهرش شود:سلام

فقط همین. سرد و کوتاه؛ مثل دیواری نامرئی که میانشان کشیده شده باشد.

حاج فتاح اخم می‌کند و صدایش بالا می‌رود:
چته تو هم؟ این ادا ها چیه؟

بالاخره زری‌خانم برمی‌گردد. نگاه‌هایش، با آن‌که سعی کرده پنهانشان کند، هنوز قرمز و پف‌کرده‌اند؛ نشانی از گریه‌های بعدازظهر. صدایش که بالاخره به حرف می‌آید، آرام است، ولی بغضی سنگین در آن نشسته:
مارال از بس دلخور بود، از بس گریه کرد، رفت تو اتاقش خوابید. حتی شام هم نخورد، فتاح. یه لقمه غذا نذاشت تو دهنش بره.

حاج فتاح، انگار این خبر کوچک‌ترین اهمیتی برایش ندارد، شانه‌ای بالا می‌اندازد و به سمت یخچال می‌رود. در آن را باز می‌کند و بی‌هدف نگاهی به داخلش می‌اندازد.
خب نخورد، گشنه‌ش می‌شه، خودش میاد می‌خوره. چیز عجیبی نیست که.

_عجیب نیست؟!

زری‌خانم با ناباوری صدایش را کمی بالاتر می‌برد.

_فتاح، این چه طرز راهی شداره با یه بچه؟ خیر سرمون دختر خودمونه‌ها! دیشامگاه کتکش زدی، حالا هم که میای خونه، انگار نه انگار حتی نمی‌پرسی حالش چطوره!

نوشته رمان شرورِ سیاه پارت ۳_از نازلی بستری اولین بار در . پمتوجه شدار شد.