موتور شاهین را میانه کوچه بنبست متوجه شدم و خودمان را رساندیم.
شاهین جلو رسید، کلافهگیاش نوید خوبی نمیداد.
_ کجا راهی شدن؟
_ آقا، پیچید توی این کوچه، تا من رسیدم غیب شد.
سرم را چرخاندم سمت خانههای کوچه.
_ یکی از این خونهها؟
سرش را به تأیید تکان داد.
یعنی کدامیک؟ نمیشد که تکتک در بزنیم؟ شاید هم تنها مسیرمان بود.
ابراهیم روی ماشین رفت و حیاط یکیدو خونه اول را چشم دوخت.
خبری از ون نبود.
نگرانی هرلحظه بیشتر میشد، مانده بودم چه غلطی کنم، شاید وقت تماس با پلیس بود.
پنجره یکی از آپارتمانهای جنوبی باز شد، کسی نگاهی به بیرون انداخت و پنجره را بست.
بهسمت همان ساختمان رفتم، شاید شروع میکردیم و زنگ تکتک ساختمانها را میزدیم که… کمی جلوتر، آوایی از داخل پارکینگ به گوشم خورد، چیزی شامگاهیه برخورد جسمی به فلز و بعد سکوت!
دستم را قد بلند کردم، ابجادهیم و شاهین به سمتم دویدند.
با پا به در لگد زدم.
_ باز کنین در اینجا رو.
ابمسیریم به در مشت میزد، شاهین زنگ یکی از طبقات را زد اما کسی جواب نداد.
نمیدانم ابراهیم در را با چه وسیلهای باز کرد اما دلم با مشاهده کردن ون سفید پارک شده گوشه حیاط تا دهانم بالا آمد.
همگی به داخل دویدیم.
ابراهیم جلوتر، شاهین دنبالش و منی که زانوانم میلرزیدند.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت531
بهیکباره صوتی جیغش…
فریادهای ابجادهیم، صوتی کتککاری…
بهزور پاهای خشکشدهام را تکان دادم، انگار دفعه اولم باشد که وارد یک غائله کثیف میشوم.
درست سمت دیگر ماشین، فضایی بین ون و دیوار، پریناز…
روسریاش خاکآلود روی زمین، مانتوی پاره شده، یقه لباسی که دریده بود و صورتش که رنگی قرمز داشت.
با مشت و لگد به سر و صورت مردی میزد که روی زمین خم شده و ناله میکرد، صورت مرد را نمیمشاهده کردم، فقط الفاظی گنگ و خشمآلود از دهان پرینازم.
توجهم جلب شد سمت مرد جوانی که ندیده بودم، ظاهراً شاهین از خجالتش درآمده.
ابمسیریم سعی میکرد پریناز را ملایم کند و موفق نمیشد.
جلو راهی شدم و کف دستش را محکم کشیدم. تاب خورد و صورتش محکم به سینهام کوبیده شد.
منگ سرش را بالا آورد، صورتش خیس بود، مخلوط عرق و اشک… چشمانش قرمز… در آن نیمساعت چه اتفاقی برایش افتاده؟
_ پریناز..
کلامم را قطع کرد.
_ این کثافت میخواست به من کف دستدرازی کنه، عکس بگیره… میخوام دیدهاشو دربیارم.
کف دستهایش را قفل کردم، قبلاز اینکه بتواند بازهم بهسمت مرد روی زمین حمله کند.
خطابم رو به ابمسیریم:
_ پریناز رو ببر.
با شنیدن حرفم مقاومت میکرد و التماسگونه اسمم را پشت هم صدا میزد.
ابمسیریم از جانب من مجوز داشت، پریناز را زیر بغلش زد و راهی شد.
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت532
من ماندم با دو مرد نالان و از قضا، دومی را خوب میشناختم، پسرعمه ناتنی!
_ بلندش کن، شاهین.
_ آقا، اجازه بمشاهده کرد، من خودم حل میکنم.
_ نه، کشیدهش کن.
صورتش مقابلم بود، گر گحرکت کرده.
_ این رفتار از شما بعید بود، آقا… اسمتون از ذهنم فرار میکنه… چی بود…؟ محمد جواد؟
بهزور لب زد.
_ فقط میمیل داشتم بترسونمش، ناموس منم هست.
خندهدار بود.
_ شما ناموستون رو با تهمشاهده کرد به تجاوز میترسونید؟ میتمایل داشت نگاهات رو دربیاره.
نفس کلافهاش را رها کرد، خودش میدانست در مخمصه افتاده.
ادامه دادم:
_ پریناز برآشفته بود، مطمئنم قلب نداره چشم کسی رو دربیاره.
رو به شاهین کردم.
_ هردوشون رو ببر انبار.
کنار گوشش لب زدم:
_ پریناز دل نداره، اما من خون آغا محمدخان دارم، خودش شخصاً نگاه درمیآورد، تاریخ که خوندی؟
مطمئنم که ترس را در چشمانش متوجه شدم.
لحظه آخر همانی که نمیشناختم، التماسکنان برگشت.
_ آقا، به خدا ما قصد بدی نداشتیم. ممد بچهش مریضه، باید زمینا رو بفروشه خرج درمون بچهش.
با کف دست اشاره زدم که برشگردانند.
_ مگه اون زمینا چقدر میارزه؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت533
_ اینقدر هست که بشه درمون بچهش… اما پدربزرگش دم مرگ وصیت کرده که سهم دخترش رو بدن. حالا هم موندن که چکار کنن.
_ آدرس خونهش رو داری؟ کرمان هستن دیگه؟
_ رفسنجان. خونهشون رفتم اما خب آدرس که اونجوری ندارم.
اشاره زدم که به دفتر ببرندش.
به انبار، سراغ محمد جواد برگشتم که با دیدههایی مضطرب اطرافش را میپایید.
روی صنقلبی جای گرفتم، با پاهایی باز.
_ خب، تعریف کن، مریضی بچهت چیه؟
با اخم نگاهم کرد و زیرلب فحش میداد. احتمالاً به رفیق شفیقش که حرف زده.
_ مریضی بچهم به خودم مربوطه.
_ درست میگی، مریضی بچهت به خودت مربوطه، منتها کاری که با زن من کردی هم به من مربوطه.
کف دستم را تکان دادم، اسد خودش را رساند.
زیر گوشش کف دستورات لازم را دادم. باقی کارها میماند به عهده اسد.
دیگر کاری نداشتم، باید برمیگشتم.
بهمحض ورودم به عمارت، ابجادهیم سمتم رسید.
_ آقا، اسد زنگ زد بهم.
سر تکان دادم و راهم را بهسمت در ورودی.
_ دوتا بلیط بگیر برای فردا، میرم رفسنجان.
_ جسارتاً با خانوم میرین؟
_ خیر. با اسد میرم، سفر کاری.
از درگاه وارد نشده ابجادهیم بازهم صوت زد.
_ آقا، شرمنده، پریناز خانوم بهشدت از من خشمگین بودن که برشونگردوندم خونه اما کف دستور شما بود دیگه.
_ همینه، ابمسیریم، کف دستور من بر هر چیزی ارجحیت داره.
حدس میزدم در اتاقخواب باشد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت534
پای تخت روی زمین جای گرفته بود.
_ پریناز؟
از جایش پرید، هنوز همان لباسها را به تن داشت.
_ فرهاد، اومدی؟
_ به توناضافه کردم حمام کن، استراحت کن؟
_ چکارش کردی؟ کشتیش؟
_ خیر.
_ دیدهاشو درآوردی؟
_ آره، جیب کتمه، برو بردار.
سرجایش نشست و سرش را به تخت تکیه داد.
روی زمین مقابلش چمباتمه زدم.
_ خیلی بهم فشار اومده، خودم رو بهشدت کنترل کردم. برای بار آخر میگم، برو حموم، اون لباسای تنت رو هم بنداز دور.
دیدههایش تر شدند ولی با پشت کف دست پاک کرد.
_ به من فشار نیومده؟ داشت بهم…
لبهایش میلرزیدند، حرفش را خورد.
از جایش قد بلند شد. اینبار من روی زمین قرار گرفتم، تکیه داده به تخت.
لباس کند و سمت حمام راهی شد. صدای آب و من نگاه برهم گذاشتم.
با حوله دورش برگشت، کف دستش را سمتم گراهی شد.
_ پا شو، تو انگار وضعت خرابتره.
کف دستش را پس زدم.
از جایم بلند شدم، خودم هم دوش لازم داشتم.
لبه تخت جای گرفته بود، متفکر و زلزده به زمین.
جلوی صورتش چندبار کف دستم را تکان دادم.
_ من فردا یه سفر کاری دارم. تا برنگشتم، از خونه بیرون نمیری.
_ چرا هر اتفاقی میافته قانون منع عبور و مرور میذاری؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت535
انگشتم را کنار صورتش کشیدم.
_ چون میتونم.
_ نهخیر، چون هراسیدی!
سرم را خم کردم و زخم گوشه لبش را بوسیدم.
_ با من مخالفت نکن… وگرنه…
_ وگرنه چی؟
_ مجبور میشم فلکت کنم.
از جایش بلند شد و زیرلب «شروع شد»ی نثارم کرد.
کف دستش را سمت خودم کشیدم، با صورت به سینهام خورد.
سرش را کشیده کرد و انگشتانم لای موهای خیسش فروراهی شد.
_ امروز واقعاً ترس رو تجربه کردم.
اعتراف من باعث شد که اینبار جلوی اشکهایش را نگیرد، هایهای گریه کرد.
چانهام را روی سرش تکیه دادم و بغلش کردم. اجازه دادم در ساکتش گریه کند.
وقتی آهسته شد، سر بالا گراهی شد و با پشت کف دست نگاهان قرمزش را پاک کرد.
_ منم بسیار وحشت کردم.
_ تاوان بدی میده.
_ چکارش میکنی؟
سرم را کنار گوشش بردم.
_ زیستنش رو متلاشی میکنم.
_ فردا واقعاً نرم قنادی؟
_ اگر واقعاً میخوایی فلک رو تجربه کنی، برو.
بقیه روزگار را کار داشتم، باید برنامه میچیدم.
اطلاعاتم را کامل میکردم، آدرس دقیق از تیر و طایفه آن مردک ملعون را بهکف دست میآوردم.
پریناز هم با تصور اینکه غائله فیصله یافته پاپی نشد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت536
روزگار بعد مقصدمان فرودگاه و بعد هم رفسنجان، پدر پدرسوخته این محمد جواد را درمیآوردم، قرمساق بیناموس.
رفسنجان شهر بزرگی نیست ولی بنابه دلایلی، امکانات خوبی دارد.
اسد ماشین نسبتاً مناسبی را در اختیار گرفت. نمیخواستم حضور و ظاهرمان رنگ خودنمایی داشته باشد.
یک راست به منزل پدری محمد جواد راهی شدیم.
پدرش با دیدن ما حالت نسبتاً تهاجمی گراهی شد ولی بسیار سریع آرام شد.
عروس و نوه بیمارش در همان خونه بودند.
بدون خجالت، عکسهایی که شاهین به کف دستم رسانده بود را برایشان نمایش دادم.
جناب محمد جواد خان در آغوش خانومهایی کار بلد.
بخشی از عکسها فتوشاپ بود، بخشی هم وقتی بیناموس خان تحت تأثیر خوابآور کپیده بود.
شاید کارم جوانمردانه نبود ولی از قدیم اظهار کردهاند، چیزیکه عوض دارد، گله ندارد.
سرخوسفید شدند، داد و بیداد کردند، زنش گریه کرد، مادرش مرا نفرین کرد.
مهم نبود، هدف برایم از هر چیزی با ارزشتر مینمود.
گفتم که پسرشان با همکاری دوستش قصد کف دستدرازی به پریناز را داشته، تأکید کردم باور کردن یا نکردنشان برایم اهمیتی ندارد.
تأثیر حرفهایم بعداز متوجه شدن عکسهای آنچنانی از پسرشان بیشتر میشد.
گفتم که حاضرم برای نجات جان نوهشان، کمک کنم.
این یکی دروغ نبود، واقعاً میمیل داشتم کمک کنم، و البته در ازای کمکم، احتمالاً باقی باغ پسته را برمیداشتم.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت537
از اول هم استیصال اینها برای فروش باغ بوده، حضور پریناز کارشان را خراب میکرده.
حالا شریکی داششتابزده که خودش کف دست به نقد بود.
فکر میکردند با خر طرف هستند.
زمینی را به من میفروختند، پول را میگحرکت کردند و بعداً زمین را کی داده وکی گرفته.
نقشه این بود که میگذاشتم در افکار مسمومشان بمانند، زمین را به نامم بزنند و بعداً در فرصت مقتضی، من میاطلاع داشتم و این فامیل قلابی.
حرفهایم را زدم و منزل را ترک کردم.
شامگاه را در هتل میماندم و به احتمال زیاد خودشان سراغم میوارد شدند.
همان هم شد. هرچند که میمیل داشتند از برنامه درمان مطمئن شوند.
قرارمان شد بابت انتقال بیمار اول به کرمان و در صورت لزوم تهران.
برای من کاری نداشت، میتوانستم حتی از شاهرخ مسیرنمایی بگیرم.
تمام این بگیر و ببندها، جلب اعتمادشان و و و… دو روزگاری وقت برد.
باید شامگاه آخر را هم در رفسنجان میماندیم و صبح روزگار بعد پروامدت بهسمت تهران.
با پریناز تماس گراهی شدم که شب را منتظرم نباشد، صبح میدیدمش.
کمی ابراز دلتنگی کرد، ولی فقط کمی!
تماس را که قطع کردم، از دفتر هواپیمایی تماس گراهی شدند، دو جای خالی در هواپیما!
سریعاً خودمان را به فرودگاه رساندیم و بهسمت تهران.
میتوانستم پریناز را از تغییر برنامه خبر کنم اما سورپرایز هم بد نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن