با ترس به اطرافم خیره شدم، انگار که فرسسریعه این پیغام در جمع مهمانان باشد.
دقیقاً نمیدانستم باید چکار کنم، چرا سادهانگارانه تصور میکردم سایه گذشته تاریک از سرم رفته است؟
کف دستهایم بهوضوح میلرزیدند.
شاید آبی به کف دست و رویم میزدم و بعد فکرم به کار میافتاد.
◇◇◇
فرهاد
مشغول صحبت بودم، گوشهای قرار گرفته و خستگی در میکرد.
میدانستم که از صبح سرکار بوده و احتمالاً برای دو ساعت مرخصی، بیشتر هم کار کرده.
فقط متوجه شدم سرش داخل گوشی موبایل راهی شد و بعد حواسم پرت شد.
برای شام، عملاً با غذا بازی کرد و چیزی نخورد، کف دستهایش به سردی یخ و شرط میبستم که قرمزی چشمهایش از اشک بود.
نمیدرک کردم یک مرتبه چه طغیانی اتفاق افتاد و من بیخبر ماندم.
بازهم رو به پنجره حیاط ایستاده بود، نزدیکش شدم.
_ پریناز؟
وقتی برگشت، مضطربش شدم، واقعاً حال خوبی نداشت.
_ چه اتفاقی افتاده؟
_ میشه زودتر بریم؟
برایم اهمیتی نداشت که دیگران چه فکری کنند.
_ بله، زودتر میریم و شما توضیح میدی که جریان از چه قراره.
لزومی به خداحافظی از کسی نمیدیدم، فقط سالاری بزرگ.
بهمحض جای گرفتن داخل ماشین، بهسمت خروجی گاز دادم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت523
ابراهیم و مرد دیگری در ماشین دوم دنبالمان.
پریناز حب خاموشی خورده و به پنجره کنار کف دستش زل زده بود.
جادهنما زدم و کنار کشیدم، هرچند که تا رسیدن به منزل جادهی نداشتیم.
با ایستادن ماشین، متعجب نگاهم کرد.
_ چرا وایسادی؟
_ تمایل دارم زودتر بدونم چرا حالت یک مرتبه بد شد.
شروع کرد به بازیکردن با لبههای شال دور گردنش.
_ منتظرم، پریناز و میونهای هم با انتظار ندارم.
با چشمان خیس به سمتم برگشت و گوشی موبایلش را سمتم گحرکت کرد.
_ فرهاد، یکی منو شناخته.
گوشی را از کف دستش گراهی شدم و نگاهی به متن و شماره پیغامدهنده انداختم.
بخشی از ناخودآگاهم نسبت به چنین روزگاری از مدتها قبل هشدار میداد.
_ جوابی دادی؟
سرش را بهعلامت منفی تکان داد.
_ خوبه.
دنده را جا زدم، باقی مسیر بهسمت خانه.
طاقت نیاورد.
_ فرهاد، من باید چکار کنم؟
_ رسیدیم خونه، دوش میگیری، یه لیوان آب هممسیر با ساکتبخش میخوری و بغل من میخوابی.
باحرص به گوشی موبایلش اشاره کرد.
_ پس این چی؟
گوشی را از کف دستش گراهی شدم و روی داشامگاهورد انداختم.
_ «این» مشکل منه، حلش میکنم.
خاموشی کرد اما هنوز آرام و سر در گریبان.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت524
نمیمتوجه شدم باوجود اطمینان خاطری که به پریناز دادم، چرا هنوز مغموم نگاهم میکرد.
متوجه شدم که برای شام چیزی نخورد.
پلهها را بهسمت بالا میحرکت کرد که به آشپزخونه راهی شدم. یک بطری آب معدنی و مسکن، یک قوطی نوشابه و چند شکلات.
داخل اتاقخواب نبود اما آوای شیرآب از حمام میوارد شد، کمی بعد حولهپوش با موهایی خشک.
فقط کتم را درآورده بودم.
_ بیا این مسکن رو با آب بخور که راحت بخوابی.
بدون حرف گوش داد.
نمیدانم چطور میتوانست بدون صدا گریه کند… هنر به خرج دادم که خیسی پای پلکش را متوجه شدم.
_ پریناز، من بهت نگفتم بسپرش به من؟
_ اون گندی که به زندگی منه، بوش تا خود عرش خدا رفته، فرهاد.
با کف دست به لبه تخت اشاره کردم، جایی کنار خودم.
کنارم که قرار گرفت، کف دستم را دور شانههایش حلقه کردم و سرم را سمت موهایش بردم.
_ الآن که بوی خوبی داری میدی.
کنار گوشش را بوسیدم ولی خودش را کنار کشید.
_ متوجه نیستی من چقدر وحشت کردم؟ همهچیز که با سکس حل نمیشه. دارم خل میشم… کی بوده؟ منو متوجه شده؟ چطوری شمارهم رو گیر آورده؟ اینجا رو بلده؟ آدرس قنادی رو… فکر کن! شایدم طرف توی همون مهمونی لعنتی بوده، بهت میگم خودت برو گوش نمیدی.
_ باز عین گرامافون شروع کردی حرف زدن؟ نفس بگیر.
باحرص خواست کشیده شود که دستش را گحرکت کردم.
_ خودسر شدی! گفتم بشین.
مثل یخ وا راهی شد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت525
اول باید گوشیت رو چک کنم، ببینم طرف کیه.
میتونیم بهش پیغام بدیم، یا باهاش قرار بذاریم… راههای زیادی داره.
فردا با یه نفر که به کامپیوتر و موبایل وارده مشورت میکنم.
_ یعنی پیداش میکنی؟ حتماً باج میخواد ازم.
ریز خندیدنم کف دست خودم نبود.
_ من باج نمیدم، پریناز.
نگاه بر هم گذاشتم و با دست پشت پلکهای بسته کشیدم.
_ یادته چند وقت پیش انبار آتیش گرفت؟
_ آره.
_ یکی از رقبای کاری بود. ضرر زد اما خب تاوانش رو داد. بسیار بیشتر از ضرر من.
_ چجوری؟
_ خب من وانمود کردم که از ضربهای که زده خیلی شوکه شدم. بعد به چند نفر پول دادم که ببینم قضیه از چه قراره، بعد درک کردم کار کیه. مابقی هم ساده بود، دادم پدر پدرسوختهش رو درآوردن. انبارش، خونهش، دفترش، ماشینش… همه یک مرتبه لطمه خوردن. مثلاً خونهش رو دزد زد. ماشیناش تصادف کردن، سقف انبارش ریخت، دفترشم یادم نیست دقیقاً چی شد، مثل اینکه مشکل ملکی با شهرداری پیدا کرد، پلمپ کردن.
با تعجب نگاهم کرد.
_ همه بلاها رو تو سرش درآوردی؟
_ من؟ خیر. جهان دار مکافاته، من فقط کمی مسیر مکافات رو تبهسرعت کردم.
سرش را به شانهام تکیه داد.
_ ولی این فرق میکنه.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت526
_ درسته. یادمه آلا هنوز طلاق نگرفته بود که درک کردم با کسی در ارتباطه. البته باهم حیات نمیکردیم اما خب هنوز تعهد ازدواج رو داشت. مدت زیادی ناظر حرکت کردارش بودم، بارها بهش فرصت دادم ولی توجه نکرد. بیتوجهی باعث دلخوریم میشه.
کف دستش به برداشتن یکی از شکلاتهای روی تخت راهی شد. در بین جویدن حرف میزد.
_ چکارش کردی؟
_ دهن پر صحبت نکن… در مورد سؤالت، باید بگم اون مردک به نتیجه اعمالش رسید.
_ بدبختش کردی؟
_ خیر، ازش نپرس، دوست ندارم پشتسر مرده حرف بزنم.
از جا پرید.
_ کشتیش؟
_ نه، فرآیند مردنش رو سرعت دادم. میبینی که، من آدم بسیار صبوری نیستم. و البته جهان خیلی مراقبه من دلخور نشم. الآنم تو بهتره از حالت غمبرک دربیایی، چراکه این مدلی پریناز رو نمیپسندم.
در قوطی نوشابه را باز کرد.
_ میخوای یارو رو پیدا کنی، چوب توی آستینش بکنی؟
_ بیان کردم یکبار، یارو رو پیدا میکنم اما الآن مخاطبم خودتی.
گیجوگنگ سرش را تکان داد.
_ مشخصاً برات دو مورد رو توضیح دادم تا با قابلیتهای من آشناتر بشی. مخالفت کردن با من یا نادیده گرفتن توصیههام، عواقب خوبی نداره.
سرش را بازهم به شانهام تکیه داد.
_ من از تو نمیترسم، سعی نکن باعث وحشتم بشی. تو نمیتونی به من صدمه بزنی.
_ میتونم طلاقت بدم!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت527
از کنارم کشیده شد و روبهرویم ایستاد، خیره به چشمانم.
بعد هم مثل یک کوالا خودش را در بغلم جا کرد. نفسش جایی زیر سیب گلویم بود و زمزمهای که اظهار کرد:« نمیتونی».
و عجیب راست میبیان کرد که این یکی در توانم نبود.
صبح طبق معمول، زودتر از من بیدار بود. شاید هم منتظر بود تا به قولم عمل کنم.
شماره ناشناس را به کسی که میشناختم سپردم.
باید منتظر میماندیم تا شناسایی صاحب خط.
هرچند که حدسم درست دروارد شد، یک خط اعتباری، با هویت جعلی.
باید از طریق دوم وارد میشدم، تمایل چندانی نداشتم ولی گزینه دیگری هم نبود. پریناز باید به پیغام جواب میداد.
عصر که به خونه رسید، بیان کرد که دو پیغام جدید از همان شماره دریافت کرده. بازهم تهدید!
گوشی موبایلش را گحرکت کردم و پیغام دادم.
«از من چی میخوای؟».
در جواب یک آدرس فرستاده شد و عبارتی با عنوان؛
«ساعت یازده صبح».
یعنی برنامه پریناز را میخبر داشت؟
اینکه معمولاً در آن ساعت سرکار است؟ و چرا محل ملاقات وسط خیابان؟ آشنا بود که نمیل داشت حرف بزند؟
همهچیز مشکوک بود و پریناز اصرار داشت سر قرار برود.
میتوانستم برنامه ردیاب روی گوشیاش نصب کنم، یا ردیابی را به لباسش وصل کنم، بههرحال پریناز را تنهایی جایی نمیفرستادم.
هنوز مطمئن نبودم که شخص ناشناس از دشمنان خودم باشد.
من شخصاً پردردسر محسوب میشدم اما زندگی خصوصی بیحاشیهای داشتم.
تمام وقایع مثل مسائل مربوط به آلا و بچهها، روابط من، همه و همه در خفا بوده و در سختترین شرایط هم خودم را نقل محفل کسی نکردم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت528
سختترین شرایط مثل دیدن عکسهای آنچنانی آلا و فاسق ملعونش!
ابراهیم مدام کنار گوشم وزوز میکرد ولی اینکار دقت بالاتری لازم داشت، باید شاهین را خبر میکردم.
البته لازم نبود از ریز جریانات باخبر شود، همینکه میدرک کرد کسی قصد اخاذی از پریناز را دارد کافی بود.
قبلاز رفتن پریناز سراغش راهی شدم.
مانتو و شلوار پوشیده و روسری را محکم بسته بود.
_ آمادهای؟
_ حاضرم، فرهاد، قلبت شور نزنه، هرکی باشه میگیریمش.
_ میتونستیم به پیغامها اهمیت ندیم تا خودش رو نشون بده.
_ مضطرب نباش، من از پسش برمیام.
جلوتر از من بهسمت در رفت.
مقابل در عمارت با متوجه شدن شاهین جا خورد، شاید هم بیشتر خجالت کشید، حتماً یاد ضرب کف دستش افتاد.
شاهین برایش توضیح میداد:
_ شما با ماشین محمود میرید سر قرار. من با موتور دنبالتونم، آقا هم با ابمسیریم میاد، کمی با فاصله. گوشی دوم رو از جیبتون درنیارین، ما مراقبیم، حواسمون هم هست. طرف که جلو اومد فقط چند دقیقه معطلش کنین که برسیم.
سرش را بهعلامت درک کردن تکان داد و بهسمت ماشین محمود حرکت کرد.
پریناز جلوی دکه روزنامهفروشی، محل قرار پیاده شد و منتظر از حرکت ایستاد.
دورادور مراقب بودیم تا اینکه…
گوشی را دستش گرفت، انگار برایش پیغام جدیدی وارد شده باشد.
اطراف را نگاه کرد و سمت دیگر خیابان حرکت کرد و درست همان لحظه، یک ون سفید جلوی پایش ایستاد و… پریناز ناگهان از کف دسترس خارج شد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت529
با گوشی شماره شاهین را گرفتم.
_ شاهین، گوشی پریناز از کف دسترس خارج شد.
بهسختی حرف میزد، نفسنفسزنان.
_ دنبال ون هستم، آقا… بیایین.
ابمسیریم سعی میکرد خودش را به شاهین برساند اما با قرمز شدن چراغ عملاً شاهین را گم کردیم. اگر شاهین هم ون را گم میکرد، پریناز…
فکرش هم روانیام میکرد. تمام جلال و جبروتم دود شد و به هوا رفت. رو به ابراهیم کردم.
_ پیاده شو، خودم بشینم.
_ شرمنده، آقا!
ابجادهیم هم خودش را مقصر میخبر داشت.
سریع پیاده شد، خودم پشت رل حس اطمینان بیشتری داشتم.
تعویض جای ما همزمان شد با سبز شدن چراغ، بوق ماشینهای پشتسر.
ماشین از جا کنده شد بهسمت آخرین سایهای که از موتور شاهین در متوجه شدم مانده بود.
_ شاهین رو بگیر ببین کدوم سمته.
بوقهای اشغال از موبایل روی پخش به گوش میرسید.
فایده نداشت، کنار کشیدم، باید فکر میکردم.
حتی موبایل دومی که در جیب پریناز بود هم از دسترس خارج شد، مسألهای عجیب.
پنج دقیقه نشده، شاهین زنگ زد.
_ ابراهیم، بیایین این لوکیشنی که فرستادم.
ابجادهیم خواند و من ماشین را با سرعت بالا به آدرس رساندم.
دلم چنان در سینه میزد که… فرهاد احمق!
یک عمر نسق کشیدم که این آخری را گند بزنم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن