بااینحال تعلل نکردم، تند به اتاق خودم برگشتم.
غم عجیبی در این اتاق موج میزد، اتاق سبزی که شاید مدتی سبز بوده و امروزگار از آن سبزی تنها نامی را یدک میکشید.
غلت میزدم و با خودم کلنجار میحرکت کردم، بدنم التماس میکرد برای ذرهای خواب و مغزم هوشیارِ هوشیار. مغزم تسلیم شد و به خواب رفتم.
ساعت ۵:۲۶ صبح، تنم لرزید، قلبم… تمام حیاتام، دنیایم وارونه شد.
_ نازی، پا شو… باید بریم بیرون.
به حیاط دویدیم، آسمان رنگ خون گراهی شده بود که برگشت.
_ کجا میری، پری؟
_ مامان و بابا… تو بمون نازی، الآن میام.
فریاد زدم، جیغ کشیدم، نگوش داد و راهی شد، مرا پشتسرش گذاشت. سقف خونه ریخت… پریزادم آسمانی شد… بابا، مولین در پیاش… چرا زمین با ما اینچنین کرد؟
آوایشان زدم، بارها وبارها… با تمام توانم، اینقدر که جانی به تنم نماند، اینقدر که نفس بالا نمیآمد.
خاموشی شد میان هیاهوی آه و مرگ، منزلهای ویران، خاک و خاک و خاک… از خاک به خاک…
کسی نامم را صوت زد.
_ پریناز…
صدایش قد بلند و کشیدهتر میشد.
_ نفس بکش، پریناز… نفس بکش!
نفس کشیدم و تصویر ویران منزل قدیممان بازهم به خاطراتم پیوست.
پلک زدم، بازهم اتاق سبز.
روی تخت نبودم، کی مرا بغل کرد؟
مثل یک کودک در آغوشش، با نگاهانی مضطرب نگاهم میکرد.
_ شاهرخ رو آوا کنم؟
_ نه… خوبم… تشنهمه… خواب دیدم.
مرا بغل گرفته بلند شد.
_ وای! خوبم … به خدا خوبم.
_ پیش خودم میخوابی.
سکوت کردم، شاید اوضاع ظاهریام نگران کننده بود.
_ برای این وقتا، قرص خاصی مصرف نمیکنی؟
_ نه، صبر میکنم خوب بشم، چیزی نیست، خواب متوجه شدم.
عصبی بالای سرم ایستاد.
_ ناله میکردی، زار میزدی، مثل جنزدهها، بعد یههو نفست رو حبس کردی، صورتت کبود شد، لبات سیاه، بازم نفس نمیکشیدی. حس نمیکنی گونههات درد دارن؟ جای انگشتام هنوز روی صورتته!
کف دستم را به گرمای گونههایم رساندم، مثل کوره میسوخسریع.
سعی کردم از جایم بلند شوم.
_ کجا؟
_ آب بزنم به صورتم.
جلوی آینه رسیدم و…
مردک نفهم! عجب قیافهای برای من ساخته بود.
به چهارچوب در تکیه داده و نیشخندی به لب داشت.
_ باورم نمیشد یه روزگار بخوایی بهخاطر سیلیهایی که خوردی، ازم تشکر کنی!
_ جداً آب نبود، بپاشین بیدار بشم.
_ خیر.
به صورتم آب پاشیدم، کمک میکرد از التهابش کم شود.
_ نترس، تا صبح ورمش میخوابه، تو اونقدرم سفید نیستی که زود کبود بشی.
جوابش را ندادم و بهطرف تخت برگشتم.
_ خواب چی رو میمتوجه شدی؟
_ زلزله.
_ برام تعریفش کن، پریناز.
با حرفش در جایم میخکوب شدم.
_ واقعاً… یعنی… نمیتونم، حالم بد میشه.
_ بیان کردم تعریف کن.
لبه تخت جای گرفتم، انصاف نداشت؟ حال خراب مرا درک نمیکرد. ملتمسانه نگاهش کردم.
کف دستبهسینه و منتظر تکیه به دیوار اتاق داده بود، درست زیر تصویری از اجداد بیرحمش.
_ میشنوم.
این یعنی تعلل نکن. انگار مردی که مرا وادار به نفسکشیدن کرده، حرکت کرده و این مجسمه بلاهت جایش جای گرفته باشد.
_ شامگاه زلزله، من و خواهرم توی اتاقمون بودیم، پنجرههای بلند داشت به حیاط. زلزله که شروع شد، ما بیدار شدیم و از پنجره رفتیم سمت حیاط. پری، خواهرم… یعنی پریزاد، برگشت که به مولین و بابا کمک کنه… همین که رسید به در اتاق… من… میمشاهده کردمش…
نفس گحرکت کردم.
_ انگار زیرپاش خالی شد، خونه آوار شد. من شوکه بودم ولی کف دست خالی زمین رو میکندم… فایده نداشت.
مکث من باعث شد جلو بیاید.
_ پیداشون کردی؟
سری بهعلامت منفی تکان دادم.
_ خب بعدش؟
_ امدادگرا اومدن، ارتشیا… چند روز بعد جنازه هرسه نفرشون رو از زیر آوار بیرون کشیدن.
جلوتر آمد و لبه تخت جای گرفت.
_ بهش میگن تروما. عوارض یه ضربه روحی یا شوک شدید. تو دچار اون حالت هستی. احتمالاً وقتی خواب ببینی، انگار تمام اون وقایع داره تکرار میشه.
خودم میخبر داشتم این کابوسها تنها زمانیکه از لحاظ روحی تحت منگنه باشم به سراغم میآمدند.
روزهای بعداز فرارم، روزگارهای بعداز تجاوز آرسام، مواردی مشابه آنها… و حالا، حس ترس از رفتار عجیب فرهاد، ترس از رؤیا بافتن، توهمات جنونآمیز.
_ خوب میشم، چیزی نیست.
_ باید ذهنت رو قوی کنی، راجعبهش حرف بزنی، وقایع رو مرور کنی. فرار کردن از خاطرات چیزی رو حل نمیکنه، مقابلش بایست و بجنگ. خیلی از آدما ممکنه یه شوک خاص رو تجربه کرده باشن.
_ بخوابم خوب میشم.
با اخم نگاهم کرد.
_ یکبار دیگه بدون قلبیل بگو «خوب میشم» تا «خوب» رو نشونت بدم.
رویش را از من برگرداند و از جایش بلند شد.
_ از فرداشامگاه، باید قبلاز خواب بشینی و یک یادگار از قبلاز زلزله یا بعد اون برام تعریف کنی.
متعجب نگاهش کردم. زور میگفت.
_ من اصلاً قلبم نخواد حرف بزنم، بای…
دو قدم سمت من رسید و ادامه جمله را قورت دادم. به جایش نرم ادامه دادم:
_ خب روانشناس که نیستین.
_ خیر، روانشناس نیستم. اما هر شب خاطراتت رو برام تعریف میکنی، چراکه من اینطور میخوام.
چراغ اتاق را خاموش کرد و کنارم دراز کشید.
حرکت انگشتانش نرم روی بازو و بعد صورتم.
مثل دخترکی قهر کرده چشم به سقف دوختم تا نگاهش نکنم.
معطل نکرد، کف دست به کمرم برد و تنم را سمت خودش چرخاند.
کف دست دیگرش زیر سر تکیهگاه و در آن نور کم شک نداشتم که دیدهک زد.
_ یک شامگاه هم نتونستی دوری از منو تحمل کنی؟ هان؟
_ درسته.
_ خوبه، بخواب.
_ کاش به جای چی بود؟ تروآ؟ نه! تروما…! کاش به جاش شامگاهادراری میگراهی شدم.
دستش را از زیر بدنم رد کرد و مرا به خودش چسباند.
_ موافقم، شامگاهادراری گزینه بهتری بود. خصوصاً که هر روز صبح خودم با ترکه آلبالو تنبیهت میکردم.
_ حالا چرا ترکه آلبالو؟
_ بقیه میوهها رو ترجیح میدی؟ میتونم ترکه سیب، گلابی، گردو یا بادوم رو هم روت امتحان کنم.
سرم را زیر ملافه فروکردم.
_ تروما بهتره.
◇◇◇
فرهاد
جوابدادنهایش نشان میداد آرام شده، شاید یک حمله عصبی بوده، آنهم در خواب.
وقتی آوای ناله و گریههایش را گوش دادم، صورتش واقعاً به کبودی میزد، نفس حبسشدهاش را بیرون نمیداد، بههرحال تمایلی به سیلی زدن نداشتم، آنهم پریناز در خواب.
تا صبح چندبار بیدار شدم، دمای بدنش طبیعی بود، لرز هم نداشت.
تقریباً تا صبح راحت خوابید، منتها گندی اساسی به خواب من زد.
عجیب بود که هر زمانی اراده میکردم تا از این دختر دور شوم، وقایع جوری میچرخید که بیشتر و بیشتر از قبل نزدیکش میشدم.
زندگی من پر بود از حوادثی که کم از فاجعه نبودند، تروماهای بیشمار و جنگهای درونی…
من هر روز و هر روز با فرهاد درونم میجنگیدم، فرار میکردم از افسردگی، خشمهای لحظهای… بهقول شاهرخ خطر بستری شدن در بیمارستان روانی سالها در کمینم نشسته بود.
شاهرخ در این دو روزگار گذشته مغزم را خورد از پیشنهاداتش برای حرکت کردن به لندن، دورشدن از قیلوقال کسبوکار نهچندان آبرومند من.
متوجه شرایط نیست یا خطرات اطراف مرا کف دستکم میگیرد.
بههرحال میخبر داشت که من اجازه دخالت در زیستنام را به کسی نمیدهم، حتی شاهرخ.
برای شام، شاهرخ اصرار کرد به رستوران حرکت کردن، وارتان که همان اول کار فرار را بر قرار ترجیح داد.
من ماندم و بچهها و البته پریناز.
کل روزگار نمشاهده کردمش، بهجز وقتهایی که با سر و کله آشفته بیرون از آشپزخانه پرسه میزد، ظرف شیرینی به کف دست و منتظر نظر میماند.
شاهرخ از کف دستش فرار میکرد.
از صبح چند مقلب باقلوا، کیک یزدی و شیرینی گردویی را به خوردم داده بود.
خسته نمیشد، هربار میچشیدم و میبیان کردم «قابل خوردنه»، با خرسندی از اتاق بیرون میحرکت کرد.
حوالی شش عصر بازهم در زد و وارد اتاق شد.
با دیدن اخمهای من به حرف رسید.
_ به خدا این کشمشیها دیگه آخریشه، فقط یه کوچولو بخورین؟ هان؟
_ خودت بخور، من مسئول تست شیرینیات نیستم. کاری نکن که اجازه رو لغو کنم.
تسلیم نمیشد، پریناز وانیلی.
_ دادم هرکی خورده، اظهار کردن عالیه اما این یه ایرادی داره که من نمیفهمم… بقیه هم نمیفهمن، شما خب… بخورین دیگه!
با اکراه یکی از شیرینیها را برداشتم. اامان تکه در دهانم حل شد و طعم وانیل.
_ وانیلش غلیظه، نمیشه خورد اینو… ببر همه رو بریز دور.
_ ای من قربون سرورم برم، همینه! وانیلش زیاده.
اظهار کرد و سینی به دست راهی شد. با خودش حرف میزد؛«بیخود که شازده نشده، یه گاز زد درک کرد.»
_ پریناز!
_ بله؟
_ برو حمام، بوی شکر میدی، ساعت هفت آماده باش، دیر کنی، میذارمت توی فر.
لبخند دنداننمایی نشانم داد.
_ شازده، عصبی میشین دلپذیرترین ها!
خودکار کف دستم را سمتش پرت کردم که به در بسته خورد، دخترک سرخوش!
کمی که گذشت به ساعتم نگاهی انداختم و از جایم کشیده شدم.
سر و آوایش را از اتاق سبز میشنیدم.
سراغ سری پیمسیرنها وکتهایم رفتم.
_ واقعاً انتخاب سختی دارین ها، سورمهای بپوشین یا سیاه!
آوایش از پشت سرم میآمد، صوتی پایش را چرا نگوش دادم؟ مثل گربه آرام قدم برمیداشت، نرم! این را دلبسته شدم.
پیمسیرن سورمهای تنم را با مشکی عوض کردم.
_ حقیقتاً از این تغییر رنگ لباستون، حالم دگرگون شد، سرورم.
_ پریناز، خاموشی کن.
کتوشلواری بیرون کشیدم و به تن زدم. هنوز مرا خیره نگاه میکرد، با شیطنتی خاص خودش.
_ حاضری؟
_ خیلی وقته.
سرم را جلو بردم.
_ حمام نکردی؟ هنوز بوی شکر میدی؟!
_ نه، اون بخش شیرینی ذاتیم هست، با حمام خوب نمیشه.
عطر را با کف کف دست زیر گردنم پخش کردم.
_ درسته، اون بخش شیرینی زیاد با چوب و فلک اصلاح میشه.
_ از همین عطرهای تلخ شما یه پیس بزنم حل میشه.
متلک میانداخت با زبان درازش.
تا رسیدن به رستوران تمایلی به حرفزدن نداشتم.
ابجادهیم در ماشین را باز کرد و پیاده شدم.
شاهرخ و سهند باهم آمدند.
بچهها باوجود شاهرخ خوشحال و سرحال بودند و پریناز کمی ساکتتر از تمام روزش، بیشتر به من نزدیک میشد.
منو را از جلوی کف دستش برداشتم.
_ من سفارش میدم.
غذاها سرمیز رسید و قیافه پریناز با متوجه شدن دیس کباب سلطانی مقابلش متوجه شدنی بود.
برنج را با گوجه میخورد که سرم را نزدیکش بردم.
_ نصف اون دیس تموم نشه، من میدونم و تو و کبابا!
با اکراه تکههای گوشت را میجوید و ملتمسانه نگاهم میکرد.
روشهای تکراریاش روی من جواب نمیداد.
زوج نسبتاً مسنی وارد شدند و میز کناری ما جای گرفتند.
کمی که گذشت چند جوان هم ساکن میز کف دست راستمان شدند.
شام خوردن با شاهرخ در رستوران بهتر از این نمیشد، عقل نداشت که میزهای اطراف را هم رزرو کند، حضور غریبهها همیشه برایم آزاردهنده بود.
اصولاً به همین دلیل از ولیکن عمومی دل خوشی نداشتم.
فضاهای بسته، جمعیت زیاد، نگاههای سرگردان و فضول و افتضاحتر از همه، امکان تماس فیزیکی!
استقلبال غیرعمدی هم چیزی از چندشآور بودنشان کم نمیکرد.
روانشناسم میاظهار کرد در این مواقع نفس عمیق بکشم؛ مردک بیشعور نمیفهمید که نفس عمیق من مساویست با استنشاق انواع و اقسام عطرهای مزخرف که معدهام را آشوب میکرد.
رفتار پارانوئید من تا حدی راهی شد که حس میکردم یکی از مردان جوان میز کناری به پریناز زل زده.
حتی تخیلم تا جایی حرکت کرد که پریناز این شخص را میشناسد.
کافی بود به افکار مریضم ادامه دهم و اتفاق ناخوشایندی در رستوران بیفتد.
ابداً تمایلی نداشتم شامگاه خوب بچهها و شاهرخ را خراب کنم.
_ فرهاد، خوبی؟ چرا هپروت راهی شدی، شازده؟
از سر میز قد بلند شدم.
_ خوبم، الآن برمیگردم.
بهسمت سرویس بهداشتی حرکت کردم، ابراهیم جلوتر از من در را باز کرد.
دستم را زیر شیرآب گحرکت کردم.
_ جانم آقا، امر کنین.
برای همین با ابمسیریم راحت بودم، مرا خوب میفهمید.
_ کشیدهشون کن از اون میز، ماشین پسره کدومه؟ تیشرت سورمهای تنشه.
_ نگاه آقا. الساعه انجام میشه.
شیرآب را بستم و نگاهی به صورتم در آینه انداختم.
بهعنوان دستشویی رستوران، خوب و تمیز بود.
_ خبرم کن، ابجادهیم. کارش دارم.
_ چشم آقا.
سر میز برگشتم. شاهرخ از پانسیونهای لندن برای سهند میگفت، پریناز هم در غیاب من کبابها را به سدا میچپاند.
تمایلی به خوردن بیشتر نداشتم.
بچهها هم هوس دسر داشسریع، دسر من اما در راه بود، همانموقع که یکی از خدمه سراغ میز کناری حرکت کرد و چیزی کنار گوششان اظهار کرد.
هردو مرد از جایشان بلند شدند و بهسمت خروجی رستوران راهی شدند.
پنج دقیقه نکشید که ابجادهیم سر رسید و زیر گوشم زمزمه کرد:
_ تشریف میارید، آقا؟
از جایم قد بلند شدم و نگاه متعجب شاهرخ.
_ فرهاد، تو چهته امشب؟
_ الآن میام، یه کار ضروری پیش اومد.
شاهرخ نیمنگاهی به میز کناری انداخت، دو دختری که همراهانشان چند دقیقه پیش بیرون رفته بودند.
گوشه پارکینگ همان مرد، با تیشرت سورمهای کنار ابجادهیم ایستاده بود و نمیدانم از چه چیزی صحبت میکرد.
به شگردهای ابراهیم دخالت نمیکردم.
با نزدیک شدن من، ابجادهیم صحبتش را قطع کرد و مرد غریبه احساس خطر کرده، به اطراف نگاه میچرخاند. با مضطربی لب باز کرد:
_ طوری شده، آقا؟ شما…
_ اتفاقی نیفتاده. هنوز! شما به میز ما نگاه میکردید، چیزی براتون جالبه که به میز ما زل زمتوجه شد؟
پوزخندش باعث شد کف دستش را بخوانم.
_ زل نزدم به کسی؟ اصلاً شما کی هستین؟
_ یک شهروند معمولی که از زلزدن بدش میاد.
_ رفیقت خراب بوده تقصیر منه؟
پس درست حدس زدم، نگاههای سرگردانش معنی داشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن