_ بیداری؟
_ بله.
_ میتونی شیرینیپزی کنی ولی نباید به وظیفه اصلیت توی این خونه لطمه بزنه.
«ممنونم» گفتش زمزمه کوتاهی بود و در پس آن شامگاهی دراز.
خواب به چشمانم نمیقرار گرفت، افکار احمقانه رشتههای نامرئی میشدند، میبافتم و میشکافتم… آنقدر که خواب که نه، بیهوش شدم.
نیمههای شب چیزی بدنم را تکان میداد، از خواب پریدم. صورتش چسبیده به سینهام بود. نفسنفس میزد زیر وزن سنگین من. دستها و پاهایم محصورش کرده بود، جای جمخوردن نداشت.
دستم را از دورش آزاد کردم و موهای پریشان را از پیشانیاش کنار زدم. تنفسش به قاعده برگشت، عروسک وانیلی من.
پریناز
باورم نمیشد که اجازه بدهد اما فرهاد آدم متعجب کردن من بود.
تمام شامگاه رؤیای شیرینیپزی میدیدم؛ نزدیک فر، دمای بدنم بالا میراهی شد. داغ داغ!
صبح اول وقت، قبلاز بیدار شدن حضرت اجل خودم را به آشپزخانه رساندم.
وارتان هنوز نرسیده بود. چای و قهوه را آماده کردم و میزی شاهانه از صبحانه! مهمان هم داشتیم.
_ یا مسیح، پاری؟ کی اومدی پایین؟
جلو راهی شدم و گونه سرخش را بوسیدم.
_ سلام موسیو جونم، شازده اجازه داد شیرینیپزی کنم.
_ مبارکه، پس شروع میکنی بهزودی.
_ از همین امروز. چند مقلب میپزم، بدیم به این دوست و رفیقات، مشتری پیدا کنیم. پورسانتم میدم بهت.
صدای خندهاش را پشتسر گذاشتم و از پلهها بالا راهی شدم.
فرهاد هنوز خواب بود. پردهها را کنار زدم، نور تیز آفتاب تا وسط اتاق میرسید.
کنارش دراز کشیدم و دستم بین موهای کوتاهش رفت.
شرط میبندم خودش را به خواب زده بود. باید اینقدر اذیتش میکردم که تختخواب را رها کند.
_ مزاحم خوابم نشو.
_ بیدارین که، صبح به این قلبانگیزی.
بازهم از جایش تکان نخورد.
_ حیف نیست بخوابین؟ از صبح زود، قبراق و سرحال، بدین همه رو چوب و فلک کنن.
با چشم بسته، دستش را دورم حلقه کرد، جوریکه در جایم تکان نمیخوردم.
_ فکر خوبیه! از تو باید شروع کنم.
_ قدرت خدا که زورتون به من خیلی میرسه.
نگاهانش ردی بود از سؤالی که نمیپرسید یا حرفی که قبلاز تبدیل شدن به کلمات، بخار میشد.
_ اون اجازهای که دیشامگاه صادرشد، شرط و شروطی داره. حرفگوشکن بودن یکیشه، حواست هست؟
_ بله.
_ پریناز؟
بازهم نگاهانش …عمق عجیبی داشسریع.
_ بله؟
چند لحظه مکث کرد و…
_ هیچی.
قد بلند شد و سمت حمام راهی شد.
دنبالش رفتم، در را بست توی صورتم، انگار که کار بدی کرده باشم.
تمام روز بیقلبیل سعی میکردم شادش کنم، بعداز صبحانه با حواس پرت برایش قهوه بردم، لحظه آخر، چند قطره داخل نعلبکی ریخت. متوجه شد و چیزی ناظهار کرد.
به بهانههای واهی به اتاقش سرمیزدم، پرسیدن سؤالهای احمقانه. عملاً دفعه آخر از اتاق بیرونم کرد.
ناهار هم چیز زیادی نخورد، حتی میدیدم که با حضور شاهرخ هم کلافه است.
میخبر داشتم به کتابمنزل حرکت کرده، عاشق صوتی قلم درشت نوشتنش بودم.
تمایل داشتم وارد اتاق شوم، نرسیده بازهم بیرونم کرد.
بیرون در اتاق بودم که رفیق شفیقش را متوجه شدم.
_ کف دست مریزاد، پری خانم، چکارش کردی این رفیق ما رو؟
من؟ من چکارش کرده بودم؟
_ من؟ به خدا من جرأت دارم اصلاً حرف بزنم؟
ریز خندید و بهسمت پنجرههای رو به حیاط راهی شد.
_ دیشامگاه خوب بود، از صبح داغونه، یه چیزیش
شده.
به گوشه حیاط اشاره کرد، نه خیلی دورتر از در اصلی عمارت.
_ اون آلاچیق رو مشاهده کردی؟
نمیدانم شاهرخ دنبال چه چیزی میگشت.
به من اشاره زد.
_ بیا دیگه.
معذب بودم از همجادهی کردنش، فرهاد اظهار کرده بود بیرون نرو.
_ بیا پری، با منی دیگه.
دنبالش حرکت کردم، شاید اعتمادم جلب نگاههای برادرانهاش به فرهاد شده بود، از همان لحظه اول متوجه شدنش.
گوشه آلاچیق قرار گرفت، روی آن نیمکت، به بیرون تسلط داشتی اما خودت مخفی میماندی.
این آلاچیق رو وقتی ما بچه بودیم ساختن. من و فرهاد ازش خاطره زیاد داریم.
به روبهرو خیره ماند، خاطراتش را شخم میزد.
_ تیروکمونامون رو اینجا قایم میکردیم، بعداً که بزرگتر شدیم، یواشکی سیگار میکشیدیم، با همفکری هم نامه عاشقانه مینوشتیم برای دخترای دبیرستان بغلیمون.
چرا فکر میکردم فرهاد کودکی متفاوتی داشته؟ ظاهراً مثل یک پسر معماما بزرگ شده بود.
_ شما هم از فامیلاشون بودین؟
مکث کرد، بعد دیدهانش گمسرور شد و آخرسر قهقهای تحویلم داد.
_ خونهٔ دم در، از جلوش زیاد رد شدی، خونه باغبون اینجا بود.
_ خب؟
_ من پسر باغبون این عمارتم، پری. رفاقت من و فرهاد از اولش هم غیرعادی بود.
_ چرا خب؟ مهم این بوده که باهم کنار میاومدین.
پوزخندی زد و صدایش جدی شد.
_ داستان تو چیه؟
شاید همه این مقدمات را چید که سؤالش را بپرسد.
_ من داستانی ندارم، آقا شاهرخ.
از جایم کشیده شدم بهسمت عمارت، که با صوتیش در جایم خشک شدم.
_ بشین سرجات، دختر. من باهات شوخی ندارم.
میتمایل داشت مرا بترساند؟
_ گفتم که، داستانی ندارم، هرچی هم باشه شما همونقدرش رو میفهمین که فرهاد بخواد. از خودش بپرسین.
_ من برای فرهاد لازم باشه آدمم میکشم، بهتره کاری نکنی که غمگین بشه. اون بهاندازهٔ کافی از اطرافیانش خورده، اضافه نشو به مصیبتهاش… اینو بکن توی سرت.
_ حضور منو زیادی جدی گراهی شدین.
باید خودم را نجات میدادم، از کف دست کسی که دیگر برایم قابل اعتماد نبود.
ناگهان صوتی جیغ و فریادی توجهم را جلب کرد، شاهرخ دستم را کشید و گوشه آلاچیق کشاند.
_ بمون همینجا، بیرون نیا.
خودش بهسرعت قدم برداشت و بیرون حرکت کرد.
با صوتی کشیدهی تازهوارد را مخاطب قرار داد.
_ خبرا زود میرسه، خانم جهانبخش. مشتاق
مشاهده کردار!
از گوشه آلاچیق میدیدمشان.
_ پس راسته که برگشتی. رفیق جونجونیت کجاس؟ سروقت اسباببازی جمشاهده کردش؟
_ اونش رو نمیدونم، به منم مربوط نیست، به توام ربطی نداره دیگه. اظهار کرد سر طلاق حسابی تیغش زدی.
آلا پوزخند زد و با انگشت سبابه به تخت سینه شاهرخ میزد.
_ همه اونایی که گرفتم، حقم بود، باقیش رو هم میگیرم، جونش رو هم میگیرم، آدمی که با گداگودوله بچرخه، لیاقت این تشکیلات رونداره.
لحن شاهرخ بیشتر شبیه کسی بود که درحال تفریح باشد.
_ عجب! این گداگودولهها قبلاً ارج وقرب داشتن که، مورد توجهتون بودن، مگه نه؟
آلا کف دستبهکمر مقابلش ایستاد.
_ توجزو اونایی هستی که بهشدت خرشانسی.
_ نمردیم و خرشانسی روهم فهمیدیم؛ اینکه تو ظاهراً عاشق فرزین بودی بعد حرکت کردی سراغ فرهاد، پارهوقت هم با بقیه میپلکیدی. به منم پیشنهاد دادی، بیشتر هرزگی خودتو ثابت میکنه تا خرشانسی من.
دست آلا بلند شد و به صورت شاهرخ فرود آمد و فریادی به دنبالش.
_ آلاله!
هردو سمت فرهادی برگششتابزده که برخلاف همواره، عصبانی و برافروخته بود، با دیدنش تنم از ترس لرزید.
با قدمهای بلند جلو رفت، مقابل آلاله. چانهاش را در مشتش گحرکت کرده بود.
_ همین الآن از خونه من برو بیرون. اگه بهخاطر غلطی که کردی، توی دهنت نمیزنم بذار به حساب آخرین اخطارم، فهمیدی؟ آخرین اخطار!
_ بهخاطر یه بچهگدا داری…
جمله آلا در دهانش کامل نشده، سیلی محکمی از فرهاد خورد.
با کف دست جلوی دهانم را گرفتم.
با همین فرمان پیش میراهی شد، حتماً من هم بینصیب نمیماندم از این غضب همایونی.
شاهرخ، فرهاد را عقب کشید، فرهادی که آخرین فریادش؛«گم شو بیرون از این خونه.» ستونهای عمارت را لرزاند.
همجاده شاهرخ داخل عمارت برگشسریع.
از گوشه مخفیگاهم، آلا را میمشاهده کردم که زیرلب فحش میداد و شانههایش از عصبیت میلرزیدند.
زیاد نگذشت که ابراهیم سر رسید و با احترام کنارش توقف کرد. نگاه پرنفرت آلا به سمتش چرخید و بهسمت در خروجی حرکت کرد.
حالات این زن را نمیدرک کردم، قلبایلش را نمیدانستم و درک نمیکردم از زندگی چه میتمایل داشته.
اگر فرهاد عاشقانه دوستش داشته و با داشتن دو فرزند، حیات را به طلاق و این میزان از تنفر کشانده، باید مدال «کفران نعمت» را به سینهاش میزدند.
خیالم از راهی شدن آلا که راحت شد بهسمت عمارت برگشتم و در را بااحتیاط پشتسرم بستم.
_ تو معلومه کجایی، پریناز؟
لبم را گزیدم، شانس مزخرف من!
فقط فرصت کردم صورتم را به سمتش بچرخانم.
هنوز سرخی پوست صورت و گوشهایش از عصبیت را داشت.
_ من، ببخشی…
کف دستم را کشید و به خودش چسباند.
زیرلب چیزی اضافه کرد، شامگاهیه؛«ترسوندیم».
بهسرعت خودم را از حصار بازوانش نجات دادم.
تنم گرگحرکت کرده بود، روحم وحشتزده.
_ میرم اتاقم، ببخشید.
نه تحمل نگاهان باریک شده شاهرخ را داشتم، نه تناقض حالات فرهاد را.
حس یک بادکنک که با ضرب کف دست از سویی به سوی دیگر میحرکت کرد.
پلهها را دوتایکی بالا میرفتم.
صوتی سهند را میشنیدم.
_ تقصیر من شد، بابا، با مولین حرف میزدم اظهار کردم عمو شاهرخ اومده، از دهنم پرید.
شاهرخ جوابش را داد:
_ چیزی نشده، عمو. دلواپس نباش.
خودم را به اتاقم رساندم، جایی پشت تخت، زانوان لرزانم را بغل کردم.
قلبم میتمایل داشت سالها در همان حال بمانم، در گوشهای خلوت که ازآن خودم باشد.
جاییکه بتوانم درش را قفل کنم و ترس از روبهرو شدن با کسی را نداشته باشم.
من دختر کمهوشی نبودم که کنه روابط را درک نکنم ولی چیزهایی که اتفاق میافتاد، خارج از چهارچوب منطق و استقلبال من بود.
یک قضیه ساده؛ فرهاد برای تأمین نیازهایش با نازی رابطه داشت، مرتب و پیوسته.
حضور من ناگهانی و موقت بود اما…
خواست که در خونهاش بمانم، حساسیتش نسبت به آرسام، اخلاقها و توقعات عجیبش، مسافرت به شمال، روابط پیچیده وخطرناک کاریاش… من باید چه میکردم؟
این مرد را نمیفهمیدم، راهی شدارش شامگاهیه کسی بود که…!
اما نه، امکان نداشت که برایش چیزی بیشتر از یک عروسک خیمهشامگاهبازی باشم.
تا غروب از اتاقم بیرون نیامدم و این واقعیت که کسی دنبالم نیامد، خیالم را راحت میکرد که فانتزی خاصی در جریان نیست.
پری عادت داشت به واقعیت «آدم خاصی» نبودن و توهم احساسات عاشقانه او را بههم میریخت.
برنامه شام هرشب مشخص بود، ساعت هشت.
در خاموشی وارد شدم، حتی تمایلی به کشیدهکردن سرم هم نداشتم.
بیشتر با غذا بازی کردم تا خوردن چیزی.
میز جمع شد و من بازهم عازم اتاقم اما در را باز گذاشتم.
پی شنیدن صوتی پایش بودم که خودم را به اتاقش برسانم، بههرحال وظایفی داشتم.
مثل هرشامگاه وارد شد، در را پشتسرش قفل کرد. نیمنگاهی به من انداخت و سمت پنجره نیمهباز رفت.
_ پریناز، با شاهرخ حرف زدی؟
_ راجعبه چی؟
_ رابطهمون.
_ نه آقا، اظهار کردم بهش مربوط نیست، اگه میخواد از خودتون بپرسه.
برگشت، نگاه سردی به من کرد و دوباره رو به پنجره ایستاد.
_ تنها چیزیکه درک کردم اینه که شما براش بسیار عزیز هستین.
_ برو اتاق خودت، میخوام امشب تنها باشم.
شاید اولین شامگاهی پساز مدتها بود که قلبم نمیمیل داشت تنها باشم و فرهاد مرخصم میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن