به نگاهانم زل زد.
_ مرسی… البته راستش راجعبه سفته نمیخواستم بگم، یعنی یادم نبود، خب شما حواستون هست دیگه، مرسی بازم، میدین بهم بعداً، سر وقت، الآن خستهاین خب، میدونم دیگه.
اگر ولش میکردم تا خود صبح حرف میزد.
جلو حرکت کردم و انگشت اشارهام را روی لبهایش گذاشتم. ساکت شد.
_ چی میتمایل داشتی بگی؟
_ میمیل داشتم بگم که ممنونم، شمال بهشدت خوش گذشت، شاید دیگه هیچوقت نشه که همچین سفر خوبی برم.
سرم را به تأیید تکان دادم و بهسمت حمام حرکت کردم.
خندهدار بود که بابت سفر تشکر میکرد.
با تمام جریانات و استرسهای پیشآمده، بازهم میاضافه کرد خوش گذشته!
داخل وان دراز کشیدم و شات ویسکی را فاکتور گراهی شدم، حس خوبی بود، آرامش آب و خاموشی.
بعد از حمام, لباسی تن کردم و با موهای نمدار دراز کشیدم.
خستگی بود یا چیز دیگر، تخت نیمهخالی را دوست نداشتم.
شاید با موبایل پیغام میدادم که برگردد.
جاده سادهتر، سراغش میراهی شدم، به اتاق سبز.
بهندرت وارد این اتاق میشدم، بعداز فروغ انگار این اتاق میت سردی بود، اتاق سبز دیروزگار، اتاق خاکستری امروزگار.
روی تخت نیمخیز بود و با موبایلش ور میراهی شد که وارد شدم.
_ وایی! چی شده؟
_ بیا پیشم بخواب.
گوشی موبایلش را خاموش کرد و از تخت پایین آمد.
بلوز و شلوار راهمسیر صورتی و طوسی، دمپاییهای خواب طوسی.
موهایش را بالای سرش گوجه بسته بود.
تیپش را دوست داشتم، ساده و دلنشین، متفاوت از لباسخوابهای ساتن اغواگر.
زودتر از من وارد اتاق شد و زیر ملافه خزید.
یک ساعد را روی پیشانی گذاشتم، عضلاتم ذقذق مطبوعی داششتابزده.
_ مسافرت زیاد نراهی شدی؟
صدای خشخش وارد شد، جابهجا میشد روی تخت.
_ صحرا زیاد حرکت کردم ولی بعداز زلزله نه راستش. یه بار شمال حرکت کردیم که خب خیلی بد بود.
فکرم به جاهای بدی حرکت کرد که ادامه داد:
_ همون مسیر راهی شدنمون تصادف کردیم، مسافرت شروع نشده تموم شد.
_ صحرا قشنگه؟
صدایش لالایی قلبنشینی شد.
_ قشنگ نیست، عالیه! باشکوهه، ساکت… با ابهت! انگار یه مادر آغوشش رو باز کرده باشه که گرم بغلت کنه.
_ دوست دارم اینی که میگی رو ببینم.
_ یه صحرایی هست بین یزد و اصفهان، کویر مصر! از تهران و شهرهای بزرگ تور داره، نمتوجه شدین؟
_ خیر.
نگاههایم را بستم، خاطراتم در مصر، اهرام!
آلا از همهچیز غر زد؛ شنها، کثیفی هتل، گداهای جیزه. برای منی که مصر را متوجه شده بودم، نسخه فرعیاش دیدنی بود؟
پلکهایم فروافتادند و درخواب رؤیایی دیدم از یک کویر، فروغ مرا درآغوش گحرکت کرده بود و پریناز با لباس عربی کنارم ایستاده بود.
رؤیاها، توالی تصورات ذهن در عالم خواب.
صبح، بازهم سرش به سینهام چسبیده، جنینوار در آغوشم، آرام نفس میکشید.
من از جان این دختر چه میتمایل داشتم؟
کل سفتههایش بهاندازهٔ خردههای ته جیبم هم نمیشد، میتوانستم رهایش کنم، فروغ هم بود میاظهار کرد که رهایش کنم.
باید فکری میکردم، رسیدنش به این منزل از ابتدا اشتباه بود، یک تصمیم عجولانه، تحت تأثیر هورمونهای سرکش.
خودم را به کار مشغول میکردم که فکر نکنم، برنامه میریختم که ذهنم را درگیر کنم.
قضیه ساده بود، سفتهها را میدادم، شاید کمی پول… کمکش میکردم برای شروعی تازه.
نمیشد که همیشه کبوترها را با تیروکمان نشانه حرکت کرد. چقدر بالهای خونین؟!
این کبوتر را رها میکردم، بهازای آهستهشی که این چندوقت نصیبم کرد.
میگفتم رهایش میکنم و کف دستکف دست میکردم؛ باشد عصر، باشد صبح روزگار بعد، باشد برای فردا!
ولی آن روزگار سهشنبه، با خودم عهد بستم که کار را یکسره کنم.
کف دست در جیب بردم، دو تاس خوششانسی!
تاسها را در کف دستم میچرخاندم که صدایی رسید، چیزی شبیه داد و هوار، فریاد یک زن…
از اتاق بیرون وارد شدم. بوی وانیل و شکر همهجا را گرفته بود، حتماً بازهم شیرینی میپخت با مشارکت وارتان.
وارتان خائن خوب با این پریناز اخت شد، مرد دختر دوست!
آوای داد بازهم قد بلند شد.
_ تن لشت رو بکش کنار ابجادهیم، گور خودتو نکن، با من در نیفت.
_ اینجا چه خبره؟ مشکل شما چیه، خانم؟
آلا با صورتی که به سرخی میزد، چند قدم جلوتر وارد شد.
_ از سوراخ موشت دراومدی بیرون؟ با من بازی میکنی، فرهاد؟ از کی تاحالا اینقدر…
به میان کلامش پریدم.
_ صدات رو بیار پایین و درست بگو مشکلت چیه، آلاله.
موسیو و پریناز را در کناری ایستاده مشاهده کردم، حتماً از سر و صدا بیرون آمده بودند و سِدا، با پرستارش!
با متوجه شدن آلا، به سمتش راهی شد و کف دستش را گحرکت کرد.
_ مامی، کجا بودی؟ دلم برات تنگ شده بود.
دولا شد و سدا را در آغوش کشید، خیلی کوتاه!
_ اومدم ببرمت پیش خودم، پرنسس.
سدا با ترمشاهده کرد نگاه میچرخاند بین من و مادرش.
از خوششانسی بختم، پرستارش عقل به خرج داد و با تطمیع به اتاقخواب سدا رفتند.
راهی شدن سدا را میدید و دم نمیزد، میدانستم قلبیل این داد و هوار بچهها نیسشتابزده.
_ بریم اتاق من، آلا.
با پوزخند برگشت و نیمنگاهی به پریناز و موسیو انداخت.
_ اینقدر لنگ شدی که رفتی سراغ نوکرای پا لبِ گور؟!
ادب نداشت، همواره خدا همین بود؛ وقیح، خودخواه، پرتوقع، ازخودراضی.
موسیو زیرلب چیزی میگفت، امیدوار بودم فحشی باشد به ارمنی.
_ موسیو، برو به کارت برس، من حلش میکنم.
آوای بار دیگر آلا قد بلند شد و بهسمت موسیو راهی شد.
_ صبر کن ببینم، أسباببازی جدیدت که آوردیش ور قلبت، اینه؟
حوصلهام را سر میبرد، پا را از حد خودش فراتر میگذاشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن