_ اضافه کردم بیا اتاقم حرف بزنیم.
بهسمت من برگشت، قهقهه میزد.
_ وای! نگو که فرهاد جهانبخش قلبش این دختره هرزه رو خواسته! تو جداً وقتی عاشق میشی قیافهت متوجه شدنیه، فرهاد. گوگاما میشی! ساده و زودباور! دیگه من که اینو خبر دارم.
کاش اسلحه داشتم، درست در همان لحظه ماشه را میکشیدم و مغز پر از کثافتش را مهمان سرب داغ میکرد.
لجن کثافتی که کنایه میزد به روزگارهایی که دین و جهانی فرهاد، آلا بود، آلای بیلیاقت، آلای فاحشه.
_ همین الآن این نمایش رو تموم کن وگرنه…
به میان کلامم پرید و قدمهایی که بهسمت پریناز برمیداشت، دخترک مسخ شده.
_ سلیقهت خوبه! دلبره! حتماً مطیع هم هست! آره؟
برگشت و رو به من چشمکی زد.
_ وارتان، پریناز رو ببر.
_ آره ببرش، وارتان، آبرو داری کن واسه اربابت.
جلوتر حرکت کردم و دست آلا را کشیدم، این نمایش باید تمام میشد، به هر قیمتی!
_ دلت رو برده پس.
_ دهنت رو ببند.
باشدت وسط اتاق پرتش کردم. تلوتلو خورد ولی تعاقلبش را حفظ کرد.
_ حالا یه مدت که بگذره، اونم ولت میکنه، تو ذاتاً بدشانسی. انتخاب هیچ زنی نیستی؛ هیچ زنی، حتی مادرت!
به سمتش هجوم بردم و گردن باریک و خوشتراشش را بین پنجههایم میفشردم که آوایی از پشتسرم آمد.
_ بابا..!
فاجعه امروزگار تمام نمیشد.
انگشتانم ناخودآگاه شل شدند.
آلا به سرفه افتاد و کف دستش را به لبه میز گرفت.
سهند به سمتش راهی شد.
_ مولین، چرا اینجا اومدی؟!
_ اومدم دنبال تو و خواهرت. پیغام پسغام برای پدر تاجدارتون کار نمیکنه، شخصاً باید اقدام میکردم.
صدای سهند کشیده شد.
_ من میخوام پیش بابا بمونم، اینجا راحتم.
متوجه شدن صورت واحرکت کرده آلا به جهانیی میارزید.
خطوط صورتش از تعجب به غم و درنهایت به خشم رسیدند.
_ تو غلط میکنی! مگه کف دست خودته؟!
سهند مردد چند قدم عقب راهی شد. باید دخالت میکردم.
_ آلا، مشکلات رو بذار بین خودمون حل بشه، سهند و سدا لازم نیست…
به میان کلامم پرید، بار دومش در یک روز.
_ اتفاقاً باید دخالت کنن! اصلاً سهند نمیدونه، تو که حتماً خبرداری؟ جفتشون بچههای منن، تو اصلاً چکارهای، جناب شازده؟ شرط میبندم مدل جد تاجدارت، آغایی!
سهند صورت جمع کرد به تنفر.
_ آلا، خودتو بیشتر از این به لجن نکش!
با خنده هیستریک سمت سهند حرکت کرد.
_ اینقدر بابا بابا نکن، پسر. اینی که جلوته، نهایتش یه عموی بیخاصیت و بیبخاره! بابای تو آدم حسابی بود، منتها عمرش کفاف نداد که بمونه قدکشیدنت رو ببینه. اصلاً اگه بابات بود، بعضیا هیچوقت وارد بازی نمیشدن که الآن بخوان عرضاندام کنن.
صورت سهند به سفیدی میزد و من پلک بستم از حجم حماقت این زن.
_ ساکت باش، آلا!
آوای سهند، نالهای بود کمجان.
_ دروغ میگه، بابا، مگه نه؟ دروغه؟
برایم مهم نبود که دروغ ببافم و حقیقت را کتمان کنم. فقط به سهند و احساساتش فکر میکردم.
_ تو پسر منی! غیراز این فکر نکن، بقیه چیزا اراجیفه!
آلا بازهم رو به من فریاد زد:
_ خودتم میدونی که دروغ نیست، من عاشق فرزین بودم، برادرت. اگه اون تصادف لعنتی پیش نمیاومد، توی بزقلب هیچوقت وارث این طایفه نمیشدی. تو میدونستی من از برادرت باردارم، اما بازم درگوش من پچپچ عاشقانه میکردی! توی کثافت که اندازه ناخون فرزین هم جربزه نداشتی!
_ دهنت رو ببند، آلا. این آخرین اخطاره!
_ چرا ببندم؟ حقیقت برات تلخه؟ از کجا میدونی که حتی سدا هم دخترت باشه!؟ مگه یادت نیست دکتر اظهار کرد احتمال بچهدار شدنت پایینه!
بهسمت میزکارم حرکت کردم. تعلل بیشتر فایده نداشت. دستم به کشو راهی شد، کلت کمری، خشاب پر.
ماشه را آزاد کردم بهسمت صورت آلایی که اینبار از ترس و وحشت دهان کثیف و هرزش را بسته بود.
صدای سفیر شلیک و سهندی که زیر کف دست من کوبید.
_ بابا!
شنیدن این کلمه چهارحرفی از دهان سهند کافی بود برایم که اسلحه را پایین بیاورم.
آلا، وحشیشده وسایل روی میز را بهسمت من پرت میکرد و لاینقطع اراجیفی میبافت که نمیشنیدم.
تنها صورت ابجادهیم را دیدم که آلا را بیرون میبرد.
روی صندلی خودم را رها کردم… سهند پای دیوار اتاق، روی زمین جای گرفته بود، خیره به زمین.
وقتی نداشتم برای باختن، باید میجنگیدم.
از پشت میز بلند شدم و کنارش روی زمین جای گرفتم.
_ سهند؟
_ راست میاضافه کرد؟ میدونم! یه چیزایی دایی آرمان میاظهار کرد ولی…
بهسمت من چرخید.
_ توام میدونستی؟
نفسم را بیرون دادم.
حال سهند را میدرک کردم، خراب شدن کاخ آرزوهایت به یکباره!
خودم تجربهاش را داشتم. غم نگاهانش را میمتوجه شدم، لرزش صدایش را درک میکردم.
دستم را دور شانهاش رساندم.
_ تو همواره پسر منی. خودم کف دستت رو گراهی شدم که راه حرکت کردی، اامان کلمهای که گفتی بابا بود، به من گفتی. رو پای من بزرگ شدی، قد کشیدی. نگاه باز کردی من بودم کنارت، مگه نه؟ اصلاً اگه تو نبودی، من خیلی وقت پیش از این حیات کثافت بریده بودم، دیگه چه قلبیلی میخوایی که من بازم بابات بمونم؟
زیر گریه زد، صوتی هقهقش قلبم را میفشرد.
لازم داشت خودش را پیدا کند.
_ بابای واقعیم… یعنی همون…
_ بابای واقعی تو منم، اونی هم که آلا ازش میگفت، برادر من… خب ما باهم بهشدت اختلافا داشتیم اما مطمئنم در یک چیز توافق داشتیم، اونم خوشامگاهختی و آهستهش توئه.
اینبار دستانش بیکار ننشستند و مرا در آغوش کشید. تک کلمه آرامشبخش؛«بابا»
سکوتی بین ما برقرار شد، کلماتی که در ذهن میچرخیدند و همانجا در تلاطم افکارمان مفقود میشدند.
دوستت دارم میشد یک فشار سهند به شانهام! تو را تا ابد خواهم تمایل داشت، فشردن انگشتانش.
آلا که چندان مادری نکرد برای این پسر، دوستش داشت، نه اینکه نخواهدش ولی سقف تمایل داشتن آلا، آمال و آرزوهایش به چیزهایی متفاوت از عشق و حس مادری معطوف میشدند.
فرزندانی که شیرمادر نخوردند، چراکه مادر تمایلی به شیردادن نداشت.
حساب شبهایی که من پای تخت سهند و سدا بیدار ماندم تا تب و حرارت بدنشان را چک کنم بیشتر بود تا مادرشان.
آلا معتقد به پرستار تماموقت بود.
نوع نگاه ما در تربیت فرزندانمان ابداً شامگاهاهتی بههم نداشت.
قرار کاریام را کنسل کردم و تا شامگاه کنار سهند و سدا ماندم.
پرستار سدا در اتاقی داخل عمارت ساکن شد.
نمیدانم چه به گوش بچه خواند که سدا از مادرش سؤال چندانی نمیکرد.
به خودم که رسیدم، در اتاق کارم بودم، نگاهانم زل زده به مدارک روی میز و ذهنم در دریایی طوفان زده.
تقهای که به در خورد، سرم را بالا گرفتم.
بدون حرفزدن یا اجازه گحرکت کردن، جلو رسید و سینیای را روی میز گذاشت.
یک لیوان شیر، پیشکف دستی گاتا.
_ یه ذره از این گاتاها میخورین؟
قلبم بههم میخورد از فکر خوردن چیزی.
_ آقا، ببخشید، من اصلاً نمیخوام دخالت کنم، یعنی خب در حد من نیست، سر در نمیارم. فقط… یعنی شما از صبح چیزی نخوردین.
تکهای از گاتا را به دهان بردم، طعم شیرینیهای کودکیام.
آلا که چندان مادری نکرد برای این پسر، دوستش داشت، نه اینکه نخواهدش ولی سقف تمایل داشتن آلا، آمال و آرزوهایش به چیزهایی متفاوت از محبت و حس مادری معطوف میشدند.
فرزندانی که شیرمادر نخوردند، چون مادر تمایلی به شیردادن نداشت.
حساب شامگاههایی که من پای تخت سهند و سدا بیدار ماندم تا تب و حرارت بدنشان را چک کنم بیشتر بود تا مادرشان.
آلا معتقد به پرستار تماموقت بود.
نوع نگاه ما در تربیت فرزندانمان ابداً شباهتی بههم نداشت.
قرار کاریام را کنسل کردم و تا شب کنار سهند و سدا ماندم.
پرستار سدا در اتاقی داخل عمارت ساکن شد.
نمیدانم چه به گوش بچه خواند که سدا از مادرش سؤال چندانی نمیکرد.
به خودم که آمدم، در اتاق کارم بودم، نگاهانم زل زده به مدارک روی میز و ذهنم در دریایی طوفان زده.
تقهای که به در خورد، سرم را بالا گراهی شدم.
بدون حرفزدن یا اجازه گراهی شدن، جلو رسید و سینیای را روی میز گذاشت.
یک لیوان شیر، پیشدستی گاتا.
_ یه ذره از این گاتاها میخورین؟
قلبم بههم میخورد از فکر خوردن چیزی.
_ آقا، ببخشید، من اصلاً نمیخوام دخالت کنم، یعنی خب در حد من نیست، سر در نمیارم. فقط… یعنی شما از صبح چیزی نخوردین.
تکهای از گاتا را به دهان بردم، طعم شیرینیهای کودکیام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن