_ میخوام دستم رو بردارم از پشت کمرت، ولی معلق میمونی… فقط ریلکس باش.
دستش را برداشت، اول ترسیدم ولی حس خوب معلق بودن روی آب باعث شد بر خودم مسلط شوم.
_ واقعاً روی آب موندم! باورم نمیشه.
_ الآن فقط یادگحرکت کردی که معلق باشی، مرحله بعد اینه که توی آب حرکت کنی.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم کف دستهایم را با قدرت و سرعت بیشتری تکان دهم.
نیم ساعت بعد بهقول سهند شامگاهیه قایق موتوری بدون سرنشین در جهات مختلف استخر حرکت میکردم.
حسابی ذوق داشتم هرچند که با زیرآب حرکت کردن سرم، هربار هولشده تعادلم را از کف دست میدادم.
شازده مرا رها کرد و سراغ شنای خودش رفت، طول استخر را بارها و بارها شنا کرد، بدون توقف.
از ذوق و شوق، خستگی را پس میزدم و شنا میکردم.
حس فوقالعادهٔ ماندن روی آب، ترسم از غرق شدن را به حاشیه میراند.
این میان شیطنتهای سهند که به صورتم آب میپاشید و بعد هرهر میریز خندید و یا سدا که توپش را سمتم پرت میکرد را نادیده میگرفتم.
فرهاد روی صنقلبی کنار استخر دراز کشیده و پلکهایش را بسته بود.
بچهها نوبتی مثل خمپاره در آب میپریدند و اطراف را خیس میکردند و من در گوشهٔ آرامتر استخر، تمرین روی آبماندن میکردم.
گوشهایم در آب فرومیرفتند و آواهای اطرافم را درست نمیشنیدم.
حس گذشتن چیزی از زیر آب سراغم آمد. سرم را کمی چرخاندم که…
پایم به زیر آب کشیده شد و درست قبلاز فروحرکت کردن سرم داخل آب، صورتش مقابلم ظاهر شد.
_ میخوام یه حرکت جدید یادت بدم.
کف دسته موی خیسی که در صورتم پخش شده بود را کنار زدم.
_ فکر کنم برای امروزگار کافی باشهها!
نمیدانم چه فکری میکرد که تمام صورتش میخندید بهجز چشمها!
_ نشون دادی که پشتکارت خوبه، خوشم اومد!
پشت نگاهی نازک کردم و «ما اینیم دیگه» را کامل ناضافه کرده بودم که کرم نهانش را بروزگار داد و سرم را با فشار یک کف دست زیر آب فرستاد.
نمیدانم به چه حسابی، آماده بودم و نفسم را حبس کردم و جایی درست زیر آب، ضربه خوبی به پهلویش زدم.
البته که شدید نبود، آن هم زیر آب، اما غافلگیر شد و وقتی دستوپازنان روی آب وارد شدم با نگاهان باریک شده نگاهم میکرد.
توپ سدا باعث نجاتم شد، بههرحال تمایلی به آبروریزی جلوی بچههایش نداشت.
سهند اعلام گرسنگی کرد و همگی از آب بیرون رفتیم، فرهاد سدا را با خودش برد.
وقتی دوش میگراهی شدم متوجه درد شدید عضلات بدنم شدم.
اینقدر زیاد که چنگزدن موهایم نشدنی بهنظر میرسید.
شامپو را کف کف دستم ریختم اما کتفم از درد تکان نمیخورد.
وضعیت اسفناکی بود.
بعداز حمام هم جانی نداشتم برای خشککردن موهای خیسم.
#پاییز_نوشت ، این پارتها رو زیاد دوست دارم.
قلبم میمیل داشت بخوابم اما شازده وارد شده و کف دستور دادند که تا پنج دقیقه دیگر سر میز ناهار باشم.
میز ناهار پر بود از مخلفات؛ زیتون پرورده، سیرترشی، گردو و باقالا. بوی عطر برنج ایرانی. خیار و گوجه فرنگی، حتی سیر تازه…
انگار معدهام با دیدن غذاها متوجه وخامت اوضاعش شده باشد، آژیر میکشید.
تاجی خانم کبابها را وسط میز گذاشت و من عزا گحرکت کردم که بار دیگر مجبور میشوم به خوردن گوشت، اما…
یک کاسه باقالاقاتق را جلویم گذاشت.
_ دِتِر جان، آقا بیان کرد که کباب دوست نداری، از این بخور.
شوکه شده از گوش دادن حرف تاجی خانم، زیرنگاه نگاهی به فرهاد کردم که بیخیال تکههای کباب را با چاقو و چنگال میبرید و به دهان میبرد.
نظرم به کل نسبت به تاجی خانم تغییر کرد.
باید گفت یک کاسه خورشت باقلاقاتق به من ثابت کرد آدمها را سریع قضاوت نکنم.
شاید نه فرهاد و نه تاجی خانم با موج تفکرات سیاهی که از مغز من عبور کرده، تناسبی نداشسریع.
عصر را بچهها خوابیدند، دقیقتر اینکه بیهوش شدند، خودم هم دست کمی از آنها نداشتم.
دیده که باز کردم، روبهروی کمد مشغول وارسی لباسها بود.
قلبم بازهم خواب میمیل داشت اما کنجکاو حرکاتش شدم.
بادقت پیراهنی را انتخاب کرد و پوشید.
دکمههای سرکف دست، چند دقیقه هم معطل انتخاب کراوات شد و سرآخر، دکمه بالای پیراهنش را باز کرد، آزاد بدون کراوات.
انگار به مشاهده کردار شخص مهمی میحرکت کرد.
موهایش را جلوی آینه حالت داد و مرتب کرد.
با عطر دوش گرفت؛ زیر گلو، نزدیک سیب آدم.
کت را که به تن انداخت، قاب عکس یک مرد خواستنی را میمتوجه شدی.
بهسمت من برگشت که بلافاصله دیدههایم را بستم. دوست نداشتم فکر کند فضولم.
_ خودتو به خواب نزن، پریناز! میدونم بیداری.
از جایم تکان نخوردم.
_ شامگاه دیر میام، بگیر بخواب، شامگاهگردی هم نکن.
بازهم از جایم تکان نخوردم.
در اتاق باز و پساز چند ثانیه بسته شد. حرکت کرد!
انگار که آلاگارسون کرد برای ملاقات یار!
نیمساعتی را در رختخواب غلت زدم و نهایتاً از جایم کشیده شدم. میخبر داشتم که حرکت کرده.
تا شامگاه با بچهها خوش گذراندیم؛ فیلم دیدیم، تاجی خانم برایمان برنجک درست کرد، شاممان را داد و تا راهی اتاقها نشدیم، از مراقبتمان دست نکشید.
حس میکردم هرسهنفرمان را به تاجی خانم سپرده.
حوالی نیمهشامگاه از خواب پریدم، کابوس میدیدم.
از آن خوابها که بهمحض بیداری حتی به یادت نمیآید که چه بودند.
عضلات بدنم بعداز اینهمه استراحت، هنوز بهشدت دردناک بودند.
از جایم قد بلند شدم، ساعت حوالی یک.
در بالکن را باز کردم، خنکی نسیمی که از دریا میآمد را به باد کولر گازی ترجیح میدادم.
شرجی هوا هم شامگاهها کمتر میشد، فقط نم خفیفی میماند که برای دختری از قلب کویر، حکم کیمیا را داشت.
صدای خشخشی از بین درختان میرسید.
شاید حیوانی پی شکار، پرندهای دنبال طعمه، ولی…
سرم را دولا کردم، سایه یک نفر را میدیدم.
میدانستم که ساختمان محافظ دارد، سگهای نگهبان، حتی کل ویلا مجهز به سیستم دزدگیر است.
بااینحال از اتاق بیرون رفتم بهسمت طبقه اول.
ساختمان در خاموشی بود، ولی…
در ورودی ویلا باز! چراغهای بیرون را میمتوجه شدم.
دیدهم به پنل دزدگیر ساختمان خورد، نزدیک در ورودی؛ سبز! کسی کد را زده.
قلبشوره جایش را به ترس میداد.
شاید باید بیرون میحرکت کردم، سراغ ابراهیم یا کسی.
نکند کسی بخواهد به بچهها صدمه بزند.
کاش شازده برمیگشت، حضورش هر ایرادی داشت، حداقل امنیت میآورد.
رویم را برگرداندم، حتی در اتاق کارش باز مانده و از دور حرکت پردهها ترسناک بهنظر میرسید.
در کمال حماقت جلو حرکت کردم، بدون هیچ ابزار دفاعی.
حضور کسی را حس میکردم، لیوان کریستالی روی میز، زیر نور مهتاب میدرخشید؛ محتویات زردرنگش. شاید…
_ تو جداً نسبتی با روح سرگردان داری، مگه نه؟
شوکه شده در جایم پریدم و هممدت خدا را شکر کردم.
_ صدا متوجه شدم، سایه یه نفرو متوجه شدم توی باغ.
نزدیکتر وارد شد، کتی به تن نداشت، کمی عرق کرده، با موهایی پریشان.
خطوط صورتش را بهوضوح نمیمتوجه شدم در نور کم اتاق.
دیدهانش برق میزد و دستش بهسمت موهایم رفت.
_ چه شبی شد، آخرشم خرگوش اومد بغل آقا شیره!
_ شما مستین؟
مرا رها کرد و بهسمت در حرکت کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن