پشتچشمی نازک کرد.
_ ها بله.
بقکرده از جایم بلند شدم.
_ من میرم اتاق.
فرهاد رو به من جواب داد:
_ آماده شو بعدش بریم استخر.
حوصله مخالفت نداشتم، البته چرا مخالفت؟
اصلاً چه چیزی بهتر از استخر.
«باشه» را زیرلب اظهار کردم و از آشپزخانه بیرون میوارد شدم که… تاجی خانم دولا شد و کنار گوش فرهاد چیزی پچپچ کرد.
به ثانیه نکشید که قهقهه فرهاد کشیده شد.
روی آب بخندی مرد گنده!
نمیدانم عصبانیتم دقیقاً از چه چیزی بود؟!
شاید حس کردم تاجی خانم راجعبه من حرف میزده.
اساساً چه اهمیتی داشت؟
نه اینکه خودم را کف دست بالا بگیرم، میاطلاع داشتم که اول و آخر جایگاه خاصی ندارم.
همینکه تکلیف شبهایم برای مدتی مشخص بود، جای شکر داشت.
سفتهها را هم میگراهی شدم و بعد… من و آزادی!
این میان اگر تاجی خانمی هم میوارد شد که رنگ پوست مرا نمیپسندید یا فرهادی که عقده خودبزرگبینی داشت بسیار در ماهیت ماجرا تغییری ایجاد نمیکرد.
تنها بههمریختن هرازگاهی تعادل روانی و احساساتی شدنهایم کمی آزاردهنده بود.
باید فکری میکردم به حال خودم.
سراغ گوشی موبایلم رفتم، نازی آنلاین نبود…
صفحات جستجوی اینترنت را باز و بسته میکردم که…
_ پری؟
سرم را بالا گراهی شدم، سدا بود، در لباس شنای صورتی.
_ سلام شازده خانم، چه خوشمل شدی!
_ داریم میریم استخر، تو نمیایی؟
پاک فراموش کردم.
_ اِهه … یادم رفته بودا، میام الآن!
منتظر شد تا لباسم را عوض کردم، با لباسی که شامگاهاهتی به مایوی شنا نداشت.
پلهها را پایین راهی شدیم، طبقه اول و از جایی بازهم پله خورد بهسمت پایین.
انتهای راهپلهها، قبلاز در شیشهای، موزاییکهای آبیِ طرحدار را میمشاهده کردم و بوی کلر.
استخر بزرگی، طرح کاشیکاری زیرآب و شکست نور، باعث خطای دید در تخمین عمق میشد.
سهند داخل آب دستوپا میزد.
سدا دست مرا رها کرد و سراغ توپ بادیاش راهی شد.
شازده هم خدا را شکر دیده نمیشد.
همان بهتر که میماند پیش تاجی خانم و تا صبح بغل گوش هم، نخودچی اهل منزل را میخوردند.
بلوز نخی بلند و گسرخوش را از تنم بیرون آوردم.
بلوز و شلوارک شنا، بهتر از مایو.
تنها چیزیکه از شناکردن که نه، آببازی به یاد داشتم، چربکردن گوشم بود تا دچار آبگراهی شدگی نشوم.
دولا شدم تا کمی کرم به داخل گوشم بزنم.
صوتی نفسهای سنگین میوارد شد، قطرات آبی که بر زمین میریختند، حسی از گرمای بدن…
تند برگشتم، شازده…!
از سر و صورتش آب میچکید، برعکس کنار ساحل، بلوزی به تن نداشت، فقط شلوارک شنا.
سهند آوایم زد:
_ بپر تو آب، پری!
کف دستم را به کمرم زدم.
_ شنا بلد نیستم، سهند، عمیق نمیرم.
فرهاد پوزخند زد و لبه استخر نشست. سهند هم بهسمت من شنا کرد.
_ بابا استاد یاد دادن شناس، مگه نه، بابا؟
شازده مثل دخترها پشت نگاه نازک فرمودند.
البته که مقام شامخ همایونی، شناگر قهاری بودند.
سهند ادامه داد:
_ بابا تو دو ساعت به من شنا یاد داد. حتی به سدا!
سدا دیدهکی زد و داخل آب پرید.
شازده کنار استخر جای گرفته و بازوها را تکیهگاه تن کرده، از تعریفات پسرش حظ وافر میبرد.
بدم نمیآمد امتحان کنم.
_ واقعاً بلدین شنا یاد بدین؟
_ میخوایی یاد بگیری؟
_ خب بله دیگه!
از جایش قد بلند شد.
_ خب کاری نداره. باید حرکت کف دستت رو تنظیم کنی، اینجوری…
دستش را مدل شناگران کرال حرکت داد.
_ بعدم پاهات رو مثل پارو مرتب بالاوپایین میکنی، همین.
_ به همین سادگی؟
_ به همین سادگی!
چندبار حرکت کف دستهایش را تقلید کردم. پدال زدن با پا هم که کاری نداشت.
_ برم توی آب امتحان کنم.
به سمتم رسید.
_ فکر خوبیه.
کف دستش زیر بازویم راهی شد و مثل پرکاه بلندم کرد.
جایی سمت دیگر استخر و در یک لحظه، مرا داخل عمیقترین قسمت آب انداخت.
مثل سنگ پایین حرکت کردم، آب به بینیام حرکت کرده و تمام مجاری تنفسیام میسوخت.
به سرفه افتادم و کف دستوپا میزدم برای یک نفس هوا! کسی هم برای نجاتم نمیآمد.
جرأت بهخرج داده و چشم باز کردم…از کف آب میمتوجه شدمشان، تصاویری لرزان…
کف دستی زیر پهلویم جای گرفت و مرا به سطح آب برد.
_ عضلاتت رو شل کن… آروم.
بیاختیار به گردنش آویزان شدم، از ترس بیهوا ماندن.
_ تو رو خدا… دارم سکته میکنم.
انگار حرفم باعث تعجبش بود.
_ مگه بچهای؟ حرف گوش کن… عضلات شل.
کف دست مرا از دور گردنش باز کرد.
بیاختیار دستوپا میزدم و اوضاع خودم را بدتر میکردم.
اینبار دستش مثل یک اهرم پشت کمرم قرار گرفت.
_ آروم باش، دستم زیر کمرته، روی آب نگهت داشتم… سقف رو نگاه کن… آروم.
صوتیش بیشتر شامگاهیه زمزمه بود تا دستور.
چشم گحرکت کردم به سقف سفید استخر. هنوز تا جایی کنار گوشم آب بود، موهایم کاملاً فروراهی شده در آب.
_ خوبه، حالا از کف دستات مثل پارو استفاده کن.
_ میترسم.
_ وقتی من هستم از چیزی نترس.
ساده اظهار کرد، برای اولین بار… سعی کردم حرفش را باور کنم.
بعدها بارها و بارها ثابت کرد که «وقتی هست»، ترس من معنا ندارد.
کف دستهایم را مثل پارو تکان دادم؛ ساکت و بااحتیاط.
واقعاً در آب حرکت میکردم، در تعیین جهت حرکتم کنترلی نداشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن