- خب مجبوری با سن خرپیره ادای جوونای بیست ساله رو دربیاری؟ حالا سه ساعت بخواب، ریکاور بشی!
ساعدش را از روی دیدهها برداشت.
- سایهبون رو بچرخون، آفتاب به صورتم نخوره.
با دست لرزان، سایه بان را چرخاندم.
- بعد از ناهار با سهند و سدا برو خرید. دو دست لباس مناسب برای خودت بخر، عین کلفتا لباس نپوش.
- بله، چشم. آب میوهتون رو میل میکنین؟
- بیارش.
لیوان را به کف دستش دادم. احتمالا افاضات مرا نشنیده، اصلا یواش بیان کردم، این بنده خدا هم نیمهخواب، گوش سنگین!… همین، اصلا نشنیده!
روی صنقلبی جای گرفت و لیوان را سرکشید.
منتظر شدم تا لیوان خالی را بگیرم.
اخمی روی صورتش قرار گرفت.
- سن خرپیره؟
- خواب بودین که!
- ببرم وسط دریا غرقت کنم؟
- نه دیگه، برم لباس بخرم، بعدا؟ پیشنهاد خوبیه؟ تازه تا شامگاه ممکنه نظرتون عوض بشه، هان؟ چطوره؟
دستش را سمتم دراز کرد،
- بیا ببینمت!
جلوتر راهی شدم، با انگشت به نوک بینیام زد،
-باید خودم شنا یادت بدم، اینجوری نمیشه!
واقعا فانتزیهای فاجعهای داشت!
- روی دلتون موندهها!
اول تبسم زد، کمکم بلندتر خندید … صدای قهقهاش اینقدر بالا حرکت کرد که سهند و سِدا از دور خیره ما شدند. خدا را شکر، خلق همایونی سرجایش برگشت و بدینسان، من از غرق شدن جهیدم!
به ویلا برگشتیم و دوش گرفتم، البته همراه سدا. تقریباً نصف وسایلم در اتاق زیبای سدا بود، شازده هم ظاهراً مخالفتی نداشت.
خب مادر بچهها که نبود، پرستار هم که فعلاً نداشتند.
تنها گزینههای موجود من و صنوبر بودیم که سدا علیرغم قربان صدقههای صنوبر، روی خوش نشانش نمیداد.
موهایش را دوگوشی بستم، لباس صورتی با دامنی پفدار را به تن کرد و بهسمت آشپزخونه راه افتادیم.
سر میز ناهار نشستیم، فرهاد در حد بوسیدن سر سدا حضور داشت و بهسرعت هممسیر مردی که تابهحال نمتوجه شده بودم، راهی شد.
سهند نگاهکی زد و کارت بانکی را در هوا تکان داد.
_ بابا گفت بریم خرید.
از خرید بدم نمیرسید اما این حرفش که بیان کرد مثل کلفتها لباس نپوشم را دوست نداشتم.
مردک بدزبان!
صنوبر بهطرز اعجابآوری تغییر رویه داشت، ابداً از بیاهمیتیهایش خبری نبود.
رسماً از من پذیرایی میکرد البته…
نگاهش همان بود، نفرت و شاید تهمانده حسادت!
نمیدانم وضعیت زن درماندهای مثل من که برای گذران حیات راهی جز تنفروشی نداشت، چرا باید حسادت یا حس نفرت را در کسی ایجاد میکرد؟
اجبار، اجبار است؛ چه یک مرد بدظاهر، چه شازده قشمشم!
حالا با کمی ارفاق میتوانستم بگویم شازده خیلی هم بد نبود.
سهند اصرار داشت که زودتر برویم، اما حقیقتاً جانی در تنم نداشتم.
قرار شد استراحت کنیم وعصری سرحال و قبراق، پدر پدرجد کارت بانکی شازده را دربیاوریم تا دیگر کارت بیزبان را کف دست سه نخودمغز ندهد!
به جای خوابیدن در اتاق فرهاد، پیش سدا ماندم…
مدام در خواب لگد میزد، از این نظر به ابوی محترمش نرفته بود.
بااینحال خواب قلبچسبی داشتم، حتی خواب مشاهده کردم یک پروانه بزرگ و آبی نوک دماغم قرار گرفته.
خواب عصر بهقول مادر خدابیامرزم بیتعبیر است.
ابجادهیم برای خرید همجادهمان آمد.
دور میاز حرکت ایستاد، من میماندم و سهند که مثل یویو بالاوپایین میپرید و سدا که اخم ظریفی میکرد و کف دستبهسینه مثل مادربزرگها چشمغره میراهی شد.
اساساً علیرغم تمام خلوچلبازیها، سهند را بیشتر درک میکردم تا سدا.
بستههای خریدمان زیاد و زیادتر میشد و هربار وقتی فروشنده شماره رمز کارت را میسؤال کرد، دعا میکردم دخل حساب را نیاورده باشیم.
این دو بزرگزاده که حالیشان نبود، حتماً شازده بعداً میتمایل داشت تلافی کرده و نکرده را سر من دربیاورد.
چندبار ابراهیم وارد شد و بستهها را از دستمان گرفت.
سهند و سدا کوتاه نمیرسیدند، خوب که نمتوجه شدبمشاهده کرد داستان مثلاً من بودم، نه این دو!
آفتاب غروب میکرد و من رسماً جانی در پاهایم نداشتم.
تهمتوجه شد کردم که پیاده تا ویلا برمیگردم که بالاخره رضایت دادند.
هرچند که ابراهیم اضافه کرد آقا امرکردن که شام را در رستوران بخورید. تا باشد از این اوامر!
سه نفرمان را کتبسته به رستورانی برد که ظاهر تجملی و لوکسی داشت.
خوب که مانتو و باقی لباسهایم را در یکی از مغازهها با خریدهای جدید تعویض کردم وگرنه میشدم مایه خجالت.
فقط کیف کوچک سیاهرنگم که ضربدری به گردن میانداختم از متعلقات قبلیام بود.
در کمال تعجب بهسمت میزی هدایت شدیم که ابتدا تصور کردم از قبل برایمان رزرو کردهاند اما… اشتباه!
شازده هممسیر با مردی که صبح از دور متوجه شدم سر میز بودند.
با رسیدن ما، مرد از جایش بلند شد و بدون گفتن حرفی از کنارمان گذشت.
فرهاد از جایش تکان هم نخورد، ما بودیم که سلام دادیم و سر میز قرار گرفتیم.
نگاه زیرنگاهیاش را به خودم شکار کردم، مردک ظاهربین!
برای شستن دستم به کف دستشویی رفتم و در بازگشت، میز پر بود از غذا.
از کسی هم نظر نمیخواست، سفارش میداد.
فرهاد و بچهها کجا راهی شدند؟
سر میز نشستم که سهنفرشان را سمت کف دستشویی مردانه متوجه شدم.
دلم ضعف میراهی شد، کاش زودتر میرسیدند.
فرهاد صندلی کنار مرا کشید و نشست.
سدا را طرف دیگر خودش نشاند و برایش برشهای پیتزا را داخل بشقاب کشید.
سهند به ظرف کباب حمله کرد و فرهاد مچ مرا موقع خوردن برنج و گوجه کبابی گحرکت کرد.
بهزور تکه جوجه کبابی را هم برداشتم، طعمش حالم را بد میکرد.
حالی این مرد نمیشد که طعم گوشت را دوست ندارم.
مسیر بازگشت به خونه، هممسیر فرهاد شدیم و ابراهیم عقبتر با خریدها میآمد.
ساعت از ده گذشته بود که سهند و سدا به اتاقهایشان راهی شدند و من با پلاستیکهای خرید جادهی اتاق فرهاد شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن